De komende A.K.V.

De A.K.V.

Er zullen weinig meelevende Hervormde mensen (en niet alleen zij) zijn, die niet weten, wat met die drie letters bedoeld is. De Generale Synode van de Nederlandse Hervormde Kerk besloot in haar voorjaarszitting van 1969 tot het houden van een Algemene Kerkvergadering. Naarmate meer bekend werd over de opzet en bedoeling daarvan, namen de reacties toe, variërend van groot enthousiasme tot felle afkeuring. Enthousiasme bij hen, die nu eindelijk de kans schoon zien voor inspraak van gemeenteleden, vooral van de jongeren, in de gang van zaken in de kerk. Eindelijk een stuk democratie in de kerk! Nu kunnen de dingen waarom het in deze tijd gaat eens aan de orde komen! Nu kan de kerk zich erop instellen kerk te zijn in de jaren zeventig van de 20e eeuw! Kritiek hebben zij geleverd, die de wijze waarop het besluit tot het houden van deze A.K.V. tot stand kwam kerkordelijk illegitiem en de gehele opzet ongeestelijk, ja heilloos achten. Kerkelijke vergaderingen en ambtsdragers hebben zich niet onbetuigd gelaten. De afwijzende nota van de Gereformeerde Bond heeft grote bekendheid gekregen en tot gevolg gehad, dat men in deze kring de agenderingsvergaderingen en plaatselijke voorronden niet of nauwelijks bezocht. En zo het gebeurde, met de bedoeling te wijzen op het primaire: dat de kerk gebonden is aan de Heilige Schrift en blijft bij het geloof, dat in de belijdenisgeschriften beleden wordt. Daar is in de laatste weken bij gekomen een nieuwe „Open Brief" van „de 24" (aan welke kring de diep-gelovige, moedige en strijdvaardige dr. K. H. E. Gravemeyer ontvallen is). Deze verscheen, nadat de agenda voor de A.K.V. aan de kerkeraden was toegezonden, midden januari j.l.

Allerlei bezwaren zijn naar voren gebracht. Om er enige te noemen: er is op gewezen, dat de A.K.V. eigenlijk een nadoen is van het pastoraal concilie van Noordwijkerhout; op het overhaast karakter, het passeren van de grondvergaderingen van de kerk, het omineuze dat deze zaak „Kerk en Wereld" in handen gegeven is, de bittere omstandigheid, dat de plaatselijke gemeenten, die men hierdoor ondermijnt en waarop menigeen zo hoont, langs de omweg van de Gen. Financiële Raad wel goed zijn de kosten van de A.K.V. te dragen.

Nu, na de publicatie van de agenda, is dat alles er niet beter op geworden. Zeker, hoofdstuk I draagt als opschrift: Het geloof van de kerk. Maar het geloof wordt direct betrokken op de actuele vragen van maatschappij en samenleving. De bedoeling van de A.K.V. kan m.i. moeilijk iets anders zijn, dan de omvorming van de kerk tot een gemeenschap, die zich inzet voor sociale, economische, culturele en politieke vooruitgang.

Naast de agendapunten is een groot aantal meningen, uit de agenderingsvergaderingen èn brieven geselecteerd, opgenomen. Ondanks de diversiteit liegt de overwegende tendens er niet om. Trouwens, die bonte reeks van meningen is op zichzelf reeds een triest verschijnsel. De grootste tegenstrijdigheden staan hier naast elkaar.

Eén voorbeeld. „De nederlandse hervormde kerk dient haar reformatorisch karakter te handhaven, omdat zij zo een waardevolle bijdrage kan geven aan de eenwording der kerken. De nederlandse hervormde kerk dient haar reformatorisch karakter prijs te geven, omdat zij anders geen reële bijdrage kan geven aan de eenwording der kerken". Wanneer er verscheidenheid in bijzaken is, kan dat positief zijn. Maar wanneer men het volkomen oneens is over het wezen van de kerk en van het christelijk geloof, zien wij in deze agenda de gebrokenheid en machteloosheid van de kerk. Een ándere kerk „dan wij kennen uit het Woord Gods, een andere dan die in onze belijdenis spreekt en over welke deze spreekt", zeggen „de 24" in hun schrijven. Inderdaad, hier is een kerk aan de gang, onder het juk van de dienstbaarheid en de werkheiligheid, een kerk, die vreemd is aan Gods genade en niet gebonden is aan de Christus der Schriften. Nota bene op het Pinksterfeest zal deze vergadering gehouden worden, wanneer de Kerk de uitstorting van de Heilige Geest gedenkt. Deze wordt éénmaal op de 24 bedrukte pagina's van de agenda genoemd. Maar de begeleidingscommissie had voor Hem, die van de Vader en de Zoon uitgaat, geen hoofdletters over. Zij schrijft: heilige geest!

Men zoekt naar een therapie voor het kerkelijk verval, maar verzuimt de diagnose vast te stellen. Waar ligt de oorzaak van dit verval anders dan in het verlaten van de levende God en Zijn Woord?

De resultaten van de A.K.V. zullen moeten doorwerken, is al gezegd. Zo niet, het geheel zou een farce zijn. „De vieze brij zal gegeten moeten worden", heeft ds. K. Exalto geschreven. Ik vrees dat met hem. En daarbij zal de gehele Hervormde Kerk betrokken zijn. Het zal geen gemeente voorbij gaan. Wanneer God het niet verhoedt, zullen op de A.K.V. kernwapens tegen de kerk vervaardigd worden. En afgevuurd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen