KRONIEK

Revolutie

Waar moet je in deze vreemde dag als kroniekenbakker anders over hakketakken dan over de revolutie, die hartverstikkend „in" is? Alles heeft zijn bestemde tijd, zegt de Ecclesiast. Het is nu een tijd om te scheuren. De revolutie is „in" als de krielende kikkers in Egypte voorheen, in huizen en slaapvertrekken, ja op de bedden, heel democratisch in alle huizen van vrije sector tot woningwet, in bakovens en baktroggen. Denk bij het laatste ook even aan de man die kronieken in de oven schiet.

Ik zie een demonstratieve optocht van provo's, alternatievelingen, maoïsten, ludiekelingen, Dam-kroketten, Dolle Mina's met kabouters, die in crèches getogen zijn, achter wat haar rokken moeten zijn. Ik begrijp die crèche-manie niet. Ik zou willen zeggen: Dolle Mina's, zijn jullie nu helemaal dol gedraaid, want jullie laten je verdrijven uit de hoogste en meest gedemocratiseerde academie, waar ik van mijn leven meer geleerd heb dan op de universiteit, die alleen goed is voor bijscholing, te weten de kinderkamer! En met deze ervaring ben ik zo bijbels als het maar kan, want het staat er toch maar en het is een springlevend woord: Indien ge niet wordt als een kindeke. Het hogere is de vijand van het hoogste. Ge wilt immers als elke revolutionair hoger en meer, ge verbeurt echter het meeste.

Niet zo heel lang geleden stond het professorenambt het hoogst genoteerd in de waardering van beroepen, maar momenteel zijn het idioten in een vakje. De democratiseringsmaniakken zijn verontrust over hun hoogleraren, zelfs over de duiven onder hen, die geruime tijd nog gedwee uit hun hand aten. De professoren zien het universitaire peil een halve eeuw achteruit vliegen.

Wat is de erfzonde van de revolutie? Revolutie wil overmorgen vandaag. Revolutie wil processen en ontwikkelingen onbesuisd verhaasten. Revolutie praat over factoren „arbeid" en „kapitaal" als een brosse communist, maar van de factor groei is geen kaas gegeten.

Ik neem aan dat de wetenschapsbeoefenaar van veelvuldig turen gemakkelijk bijziende wordt, maar dat garandeert niet dat van de weeromstuit de aankomende student helderziende moet heten. De vergrijsde kleuteronderwijzeres beweert, dat een bijdehand kind per se nog niet intelligent hoeft te wezen. Jonge uiltjes kunnen valkjes lijken. In de revolte, die zich in hoger onderwijsregionen afspeelt, zou men met deze wijsheid genoegen moeten nemen, doch daar voelt men meer voor electie (verkiezing) een stem per man dan voor enige wijze selectie.

Het is, in deze wereld vaak als met het kitscherig weerhuisje, wanneer het ene figuurtje buiten staat moet je het tegenvoetertje in de schemer zoeken. De democratisering staat op de voorgrond en ik zou afgezien van het woordenboek niet weten waar ik 't woord discipline zou moeten zoeken. De discipline, waar zal zij gevonden worden?

De tragiek van de revolutie leert dat men in verhevigde mate over zich brengt wat men druk bezig was uit te werpen. De mogelijk niet onwormstekige establishment keilen we ondersteboven maar na alle oranjevrijbuiterij komt de bloeddorstige spin, die geduldig zat te wachten. Het eind draagt de last van een keiharde dictatuur. Misschien uit naam van het proletariaat, maar toch niet zonder en over het. Mogelijk zijn de dictatoren uit de eigen kring voortgekomen, maar iet kent zichzelf allang niet meer.

Ongetwijfeld behelst de critiek op de maatschappij juiste waarnemingen, maar kortzichtigheden ontbreken evenmin. Het lijkt heel verstandig om van de visies die botsen de voortreffelijksten bij elkaar te zoeken en tot een geheel te maken. Zo eenvoudig ligt het echter ook weer niet, want het gaat toch in vrij sterke mate om totaliteiten, die in drift tot een stuk gegoten zijn. Kwaliteiten zijn soms de zonzijden van levensgrote en gevaarlijke dwalingen.

We willen er tussendoor. Om de dictatuur te omzeilen discipline en vervolgens een gulden middenweg tussen democratisering en discipline. Op die manier gaan we immers evenwichtig en verantwoord te werk. Vaak bekruipt me tegenzin tegen die fraaie middenweg, want ik vraag me wel eens af of dit niet evengoed een etentje kan zijn van twee walletjes. Ben ik niet te berekenend? Niet massief negatief maar half negatief naar de ene kant en half negatief naar de andere kant geeft opgeteld toch ook een hele.

De eis van het moment is niet een ideaal-beschouwing. Als velen meerdere dito produceren kunnen we uitnodigingen versturen voor ons symposion van die enige onenigheid.

Ik geloof dat we eenvoudig iets moeten scheppen. Ik bedoel niet harde acties ontketenen, die slim onbezonnen regelrecht op een doel afrennen, maar echte goede werken, zoals het Woord van de Heere die omschrijft. We moeten daders zijn van het Woord, niet van een of enkele teksten maar van het Woord. De wijsheid kent men uit de vruchten en ze wordt door haar kinderen gerechtvaardigd.

Het is raadzaam en heilzaam, wanneer we volle nadruk leggen op de rechtvaardiging van de goddeloze als fundamentele daad van de hemel, maar de gerechtvaardigde moet op zijn beurt de vrije genade rechtvaardigen door de werken. Is de vader van alle gelovigen niet uit de werken gerechtvaardigd? Ge aarzelt even, maar het is toch waar?

Een goed werk is slechts een fragment en vandaar volgens verscheidenen het mindere van een afgeronde en uitgebalanceerde totaal-beschouwing. Werken zijn zaden. We hebben thans meer dan ooit nodig echte godsvrucht, die het alle eeuwen lang nog gedaan heeft. Wat beredeneerde en misschien met veel bijbelteksten geschraagde afwijzing is niet toereikend. We moeten voor wezenlijke godsvrucht ruimschoots de tijd nemen. Tijd voor wakker gebed en geduld en volharding om de woorden van de Schrift vlees en bloed te laten worden.

Ik meen dat we ons toch minder moeten aantrekken van deze wereld. We moeten ook niet eindeloos uitvaren en tekeer gaan als een ouder die zijn kinderen niet de baas kan. Die felle reakties op de wereld zoals die reilt en zeilt, al is het afkeuring en vloek, verraden dat we te zeer onze papieren in deze boedel belegd hebben.

We moeten wat meer voor Gods aangezicht wandelen. Weest oprecht en wandel voor Mijn aangezicht, dat is toch gezegd? Als we wat minder voor de wereld geïnteresseerd zijn en sterker gericht op het éne, zal de wereld stellig zich aan ons meer gelegen laten liggen. Ze zullen zien wat in God gedaan is. Dat ontgaat niet gauw.

Als we gebed en liefde investeren kunnen we de complete chaos lang tegenhouden. We moeten vooral niet de indruk wekken van Jona's, die onder een verdek ergens op zitten te wachten. Niet is zo practisch als de zuivere Godsbeschouwing. Dat wilde ik maar zeggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen