Het Koninkrijk Gods

(V)

De crisis van het aardse leven.

Wanneer de natuur zichzelf blijft handhaven is er voor het Koninkrijk Gods géén plaats. Dat vraagt onderwerping, gehoorzaamheid van de natuur aan het gebod Gods. Het natuurlijke, schepselmatige leven is niet iets minderwaardigs — dan komen we in Grieks-heidense wateren terecht — maar wèl moet er rekening mee gehouden worden, dat de schepping, dus het natuurlijke leven, door de zonde ontwricht is. Door de Geest komt er een nieuwe schepping, te beginnen in het hart van de gelovigen. De Geest werkt van binnenuit, herscheppend. Zie Ezechiël 36:27! Niet de dingen, de structuren moeten in de eerste plaats veranderd worden, maar de mens. Die moet weer gehoorzaamheid leren aan de God zijns levens. Vandáár uit ontplooit zich het nieuwe leven. Als de structuren van de samenleving nieuw worden zonder dat mensen wederom geboren worden, staat het ergste te vrezen. Want, er zijn nu eenmaal géén maatschappelijke structuren zonder gééstelijke achtergronden, welke die ook mogen zijn. Achter alles wat gedaan wordt werkt een bepaalde geest. Wàt er gebeurt in de wereld — op wèlk terrein ook — zijn gééstesuitingen. Ook zogenaamde neutraliteit heeft een bepaalde achtergrond. De leus ieder laten doen (en laten) wat hij wil gaat uit van de mens en niet van God. Hier wordt althans het goddelijk gezag naar de achtergrond geduwd. Dit hebben de voorstanders van de z.g.n. theocratie (= Godsregering) terdege goed dóór gehad. Vandaar hun oproep tot het absolute gezag van Gods Woord. Steeds meer is deze stem de stem des roependen in de woestijn geworden. De mensen gaan immers zelf uitmaken wat goed en kwaad is? De oerzonde van Genesis 3 herhaalt zich in talloze variaties. Het is de zelfhandhaving, die zich sterker laat gelden. Uiteindelijk is héél de wereldgeschiedenis een herhaling van de eerste zonde in het paradijs: de strijd tussen wat God wil en wat de mens wil. Wanneer dit anders wordt is er niet iets aan de buitenkant van het leven, maar aan de binnenkant veranderd. De Geest werkt van binnen naar buiten. Het is beslist niet wáár wat we tegenwoordig nog al eens horen: Als de maatschappij-structuren veranderen, veranderen de mensen óók. Dat is de zaak omdraaien. Met de wegneming van sociale- en maatschappelijke misstanden is de wereld niet gered. De laatste decennia hebben dit — althans in West-Europa — gelogenstraft. Er is na de tweede wereldoorlog een hoog-conjunctuur ontstaan als zelden tevoren, althans vele geslachten niet gekend hebben. Er is een ongekende vooruitgang en welvaart op allerlei gebied gekomen. En is de situatie — geestelijk gezien — er nu óók beter op geworden? Bloeit het kerkelijk leven allerwege? Néé, de mensheid is zich door allerlei uitvindingen steeds méér gaan voelen en minder afhankelijk van God. Trouwens het gezag op allerlei terrein is sterk verminderd. En is men nu gelukkiger, tevredener dan vorige geslachten? Integendeel, het lijkt wel alsof dit antiparallel met de welvaart loopt. Het blijkt telkens weer, dat de stoffelijke dingen niet bij machte zijn ons hart de ware vrede te schenken. Naarmate men er naar grijpt en er het hart op zet, wordt dit hart steeds onrustiger. Voorbeeld: Wanneer iemand zout water gedronken heeft, krijgt hij steeds méér dorst. En des te meer hij drinkt, des te erger wordt de dorst. Men krijgt nooit genoeg. Wij leven in een wereld van auto's, bromfietsen, radio, t.v., wasautomaten, koelkasten enz. enz. Wat een weelde! En toch blijft er altijd een leegte, die roept om méér. Dagelijks ontmoeten we honderden ontevreden, teleurgestelde gezichten. Uit vele ogen lezen we verveling en verbittering. In tientallen variaties wordt op die verveling gereageerd. Velen schijnen zelfs te walgen van het leven. Hoe komt dit toch allemaal? Omdat ons natuurlijk leven ontworteld is, er is n.l. geen geestelijke voedingsbodem. Cultuur en techniek zijn op zichzelf goede dingen. God heeft de mogelijkheid ervan in de schepping gelegd. Maar, als we ze als onze goden gaan beschouwen zullen het harde afgoden blijken te zijn. Zodra ze de godsdienst moeten vervangen zal blijken hoe ze tyraniseren. Wie de gaven losmaakt van de Gever weet op de duur met de gaven óók geen raad. Want, intussen is de atoom- en waterstofbom uitgevonden.

Het ware geluk is niet, dat de mens alles in handen krijgt waar hij z'n hart op zet. Dat is de fatale vergissing van deze tijd. De crisis van het aardse leven is, dat er geen contact is met de hemel. De mensheid is God kwijt en nu staat zij verlegen met al de mogelijkheden door God in de schepping gelegd. Ze zijn alléén goed te gebruiken onder de tucht van Gods Woord. Met éérbied gesproken: Er is een goddelijke gebruiksaanwijzing nodig. En zo niet, dan worden wetenschap, cultuur en techniek op de duur tot een vloek. Dan zal de mens met de (positieve) mogelijkheden, door God in de schepping gelegd, zichzelf vernietigen.

Daarom zijn we er niet met al dat geroep om verandering van de maatschappij-structuren, omkering van de bestaande orde, transformatie (revolutie), humaniteit enz. Als dit niet geschiedt vanuit een bijbelse achtergrond zal dit op een fiasco en grote verbittering uitlopen.

Laten we toch het zware gewicht van de zonde niet onderschatten, dat alles naar beneden drukt. Het paradijs, zoals God het eens gegeven heeft, is voor eeuwig gesloten. Welke plannen ook beraamd worden om het open te breken, de cherubs blijven er staan met het vlammend lemmet in de hand. Alle utopieën van een volmaakt rijk in deze wereld zullen in nevels opgaan. Tot de jongste dag zal dit aardrijk vervloekt blijven. En vandaar dat alles uit elkaar ligt en het ganse schepsel zucht. Vandaar de disharmonie, de honger, de ellende, de aardbevingen, natuurrampen, droogten, overstromingen, de ontwrichte verhoudingen enz. Achter dit alles zit de overste dezer wereld, die tot het grote gericht z'n prooi zéker niet zal loslaten. Zien wij het? Bemerken wij hoe alles zich rijp maakt, opdat straks de engel z'n sikkel in de aarde zal slaan omdat de oogst (der zonde) rijp geworden is? De crisis van het aardse leven zal steeds groter worden. Met alle uitvindingen — die verder zullen gaan — zal het leven gevaarlijker, dreigender, problematischer worden. De techniek zal steeds zwáárder problemen scheppen omdat Gods Geest er buiten gehouden wordt.

Hier ligt ook het probleem van een zgn. christelijke cultuur. Deze zal steeds minder kansen krijgen omdat de tegenwind steeds sterker wordt. En elke 'christelijke' cultuur die zich door deze wind laat meedrijven is niet christelijk meer, maar gesaeculariseerd (verwereldlijkt). Dat is het grote gevaar vooral van onze tijd. Men laat zich door het woord 'Christelijk' al te gauw béét nemen, doordat men er voor aanziet wat het in wezen niet is. Het is puur humaan en komt aan de verlangens van het onwedergeboren hart tegemoet. Om een voorbeeld te noemen: waarachtig christelijk kunstenaarschap heeft als spits de verheerlijking van God. Het is — als het goed is — een getuigenis van het leven mèt God. Dan gaat het niet om eigen eer of om wat de massa wil. Dan geldt ook hier: Hij moet wassen en ik minder worden.

Was de tijd waarin men machtige kathedralen bouwde (de middeleeuwen) geestelijk zo rooskleurig? O, zeker, er staan in vele steden en dorpen bewonderenswaardige monumenten van schoonheid en kunst. Zij beelden uit hoe toentertijd de kerk op de gehele samenleving haar stempel drukte. Maar ... hoe diep ging dat stempel? Tegenwoordig ziet men in nieuwe stads- en dorpswijken, temidden van hoge flatgebouwen, kerken van zeer bescheiden afmeting met sobere exterieurs en interieurs. Is dit een verarming? Enerzijds wel als het wijst op het feit, dat de kerk in de samenleving het niet meer voor het zeggen heeft. Anderzijds kan dit een zuivering betekenen. Als het zuivere Woord Gods in die kleinere kerken verkondigd wordt is dit méér waard dan een machtige kathedraal waar stenen voor brood gegeven worden. In deze gevallen wereld is het Koninkrijk Gods vóór al!es een geestelijke zaak. De geschiedenis is de werktijd voor Gods Geest om mensen met God te verzoenen door het bloed van Christus. Als de kerk het zout der aarde en een stad op een berg moet zijn, dan is dat in de eerste plaats voor de verkondiging van het Evangelie der genade Gods. Want het doel van ons leven op aarde is, dat wij God vinden, de Bron van alle leven en geluk. Dat gaat door de afbraak van ons eigen 'ik'. Daar hebben we — in de gebrokenheid van het aardse leven — dagelijks werk mee. Maar naarmate wij koning-af raken, komt er ruimte voor Gods koningschap. En waar er ruimte in ons hart is voor God, daar is het Rijk Gods.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen