De zendingsdag van de G.Z.B.

Waarom trekt de zendingsdag van de Gereformeerde Zendings Bond jaarlijks ongeveer duizend bezoekers méér? Dat is wel een vraag die de moeite van het overwegen waard is. Dat in een tijd, waarin zich een massale afval aan het voltrekken is, niet minder dan 13.000 bezoekers werden geteld is op zijn minst indrukwekkend.

Op die vraag zullen allerlei antwoorden gegeven kunnen worden. Maar laat ik één facet noemen dat me aansprak in de toespraak van ds. P. Vermaat over het wonder der talen. In Babel was er de spraakverwarring. Met Pinksteren werd in Jeruzalem de taalbarrière doorbroken en was er de gemeenschap, de eenheid door Woord en Geest. En toen opeens dat voorbeeld van het popfestival in het Kralingse Bos in Rotterdam. De kranten hadden geschreven dat er geen contact was tussen de duizenden bezoekers. En dan besef je opeens dat de onderlinge band die er is tussen de velen, die de zendingsdag bezoeken, iets is waar je dankbaar voor kunt zijn. De zendingsdag wordt wel eens getypeerd als het familiefeest van de gereformeerden in de Hervormde Kerk (hoewel niet van hen alléén). Er zijn mindere kwalificaties mogelijk. Is het geen zegen als in onze tijd, waarin de kilheid, de zakelijkheid en het gemis aan werkelijke gemeenschap de overhand hebben, er nog sprake is van gemeenschap rondom het Woord? Want die gemeenschap ervaar je tijdens het zingen en luisteren; in een enkele handdruk soms, in een groet of in een korter of langer gesprek. 'Als deze bomen eens konden spreken ...' zei ds. Cirkel in zijn openingswoord.

De liefde voor dezelfde zaak, die de duizenden bijeen brengt, is een verkwikking. Het hoofdbestuur van de G.Z.B. doet geen moeite — en terecht — om de zendingsdag aantrekkelijk te maken door allerlei experimenten. Zodra men daartoe over zou gaan zou de belangstelling overigens snel verminderen. Dat leert de ervaring wel in andere kringen. Alleen het Woord brengt de mensen nog bijeen. En die Woordverkondiging is steeds het centrale van de zendingsdag. Daarin ligt het geheim van de grote opkomst en van de aandacht waarmee geluisterd wordt.

Verheugend is ook de grote belangstelling van de jeugd. Het is bemoedigend als we zien hoe ook onder de jongere generatie meegeleefd wordt met de zending, en dan met een zending die zich niet primair richt op sociale structuren — al heeft dit facet wel terdege de aandacht van de G.Z.B. — , maar op verandering van innerlijke structuren, dat wil zeggen op bekering van harten en levens, op de verkondiging van de Naam des Heeren, zoals ds. Cirkel het uitdrukte.

Wie zal verder peilen waardoor de velen die gekomen waren aangesproken werden? Misschien door het appèl van ds. Vermaat om de taal van de liefde van Christus te verstaan. Of door wat ds. Gooyer uit Delft opmerkte over de blijdschap van het geloof, die vrucht is van het uitgaan in de dienst des Heeren en geen voorwaarde. Of door de nadruk die ds. Verkade uit Oude Tonge legde op het welbehagen Gods, dat door Zijn hand, dat is de hand van Christus voortgaat. Of door wat ds. Van den Heuvel uit Waddinxveen ons meegaf door ons de gemeente van Filadelfia voor te houden, die een geopende deur kreeg, omdat ze kleine kracht had, het Woord van God bewaard had en de Naam van God niet had verloochend; een verrassend woord omdat het Woord zelf steeds weer verrassend is.

En dan de toespraak van ds. Lebbang, voorzitter van de synode van de Toradjakerk. Op zich al een getuigenis van de zegen die God gaf op het werk van de G.Z.B. Door de taalbarrière heen was er het verstaan van dezelfde taal, de taal van Woord en Geest. Er gaat ook iets door je heen als je hoort van de verdrukking waar de kerk op Celebes doorheen is gegaan. Maar méér nog als je dan ds. Lebbang het verdriet dat er was en de tranen die er geweest zijn hoort noemen de bemesting die God gebruikt heeft bij de planting van Zijn kerk in Indonesië.

Zo waren we bijeen rondom het Woord. In gebed ook voor hen die uitgingen; voor hen die gaan arbeiden voor de opleiding van dienaren des woords, zoals dr. en mevrouw Goedhart in Kenia en drs. en mevrouw Boer op Ambon; voor de velen die al korter of langer tijd op het zendingsveld werken; voor de Toradjakerk en voor de kerk in Kenia.

Het wereldwijde werk Gods kwam in ons vizier. Dat werk wordt door wijzen en verstandigen niet begrepen. Maar door eenvoudigen wordt het verstaan. Ook de kinderen kregen er iets van mee in de vertelling van mevrouw Riphagen-Hamoen over 'God is toch liefde'.

We hopen dat de G.Z.B. deze boodschap mag blijven uitdragen tot de dag van de volle oogst, tot eer van de Naam des Heeren, die overal verkondigd moet worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen