De ondergrondse kerk

Sedert onder deze titel één van de onthullende geschriften van ds. Richard Wurmbrand in Nederland verscheen, zijn ook vele lezers van 'De Waarheidsvriend' bekend geworden met het bestaan van de ondergrondse kerk in de communistische landen. Wel hebben kerkelijke leidslieden gemeend het bestaan ervan te moeten ontkennen. Ogenschijnlijk een vreemde zaak, maar de enige verklaring is dat men via de Wereldraad van Kerken verbindingen heeft met de officieel toegelaten kerken achter het ijzeren gordijn en die kerken tot geen prijs wil afstoten. Maar deze kerken staan geheel onder controle van de regeringen, zo zelfs dat hun leiders door die regeringen worden aangewezen. Verblind door de waan dat een wereldeenheidskerk de wereld zal kunnen behoeden voor nog zwaardere rampen, wil men deze contacten niet verliezen en sluit dan liever de ogen voor de vervolging en negeert of ontkent men de ondergrondse kerk.

Richard Wurmbrand is echter niet de eerste die daarover gesproken heeft. De vrije wereld had er al veel eerder van kunnen en moeten weten. Maar om de één of andere reden zijn de daarover verschenen geschriften vrij onbekend gebleven. Zij vertellen ons echter dat reeds in de twintiger jaren, toen de Russische Orthodoxe Kerk geheel onder de macht van het regiem was gekomen, een deel zich aan de verantwoordelijkheid onttrok en ondergronds werd. De verontwaardiging over het verraad van de kerk was zó groot, dat die ondergrondse kerk de banvloek uitsprak over de bovengrondse kerkorganisatie, die slechts bij de gratie van de communisten kon bestaan. Nu gaat het natuurlijk niet over de vraag of ook die ondergrondse Russische Orthodoxe Kerk beantwoordt aan de kenmerken van de ware kerk; zij is grotendeels behept met dezelfde dwalingen die wij ook in het Rooms-Katholicisme afwijzen. Maar als het gaat over de vraag, waar de echte Russische Orthodoxe Kerk gezocht moet worden, 'bovengronds' of 'ondergronds', is het antwoord niet moeilijk te geven.

Kiezen vóór de 'bovengrondse' kerken en deze 'gevloekte' kerken zelfs als volwaardige leden der 'wereldkerk' in de oecumene te begroeten en daar grote invloed te geven, betekent de vervolgde, ondergrondse kerk te miskennen en zelfs een trap na te geven.

In 1954 verscheen in Duitsland een boek onder de titel: 'De Katakombenkerk'. Deze naam herinnert aan de catacomben waarin de vervolgde christenen uit de eerste eeuwen onder de grond bijeenkwamen. Dit boek geeft een nauwkeurig overzicht van de vervolging der kerk, vooral in Rusland. Met nadruk wordt erop gewezen dat de 'officiële' kerk een verdrag sloot met het anti-christelijke communisme. Zij kocht zich daarmee een, overigens zeer beperkte, vrijheid om te bestaan. Maar de prijs was dat zij overal in het buitenland zou vertellen, dat er geen vervolging heerst.

Wij willen niet gering denken over het moeilijke leven in een communistisch land. Maar sommigen in de vrije wereld, aldus het boek, hebben de houding van die kerk verdedigd door te zeggen dat deze mensen 'het martelaarschap van de leugen' op zich genomen hebben. De schrijver kiest echter onvoorwaardelijk de zijde van hen die als 'ondergrondse' christenen liever hun vrijheden en bezittingen prijs gaven en de vervolging riskeren en aldus het 'martelaarschap van de waarheid' op zich genomen hebben.

Maar — door die uitdrukking 'het martelaarschap van de leugen' erkent men dat er vervolging is! En dan zou men van deze mensen toch mogen verwachten dat ze in het vrije westen aan de mensen vertellen dat die leugen leugen is! In plaats daarvan laten ze die leugen onweersproken en geven gaarne plaats aan berichten die het bestaan van een ondergrondse kerk en zelfs de noodzaak ervan loochenen. Het is ook gevaarlijk met de leugen te spelen; men gaat haar op 't laatst zelf geloven.

Een voorbeeld is het drukken van bijbels voor Roemenië. Hoewel het op zichzelf al een bewijs is voor het ontbreken van bijbels, dat deze alleen met papier en inkt uit het buitenland gedrukt konden worden; en hoewel men weet dat Roemenië van het veronderstelde (maar niet te controleren) aantal van 100.000 exemplaren er 50.000 aanbood voor Roemeense christenen in Amerika; en hoewel het bijbelgenootschap zelf blijkbaar in onzekerheid verkeerde en daarom nog eens 10.000 exemplaren in Duitsland bestelde en zelfs met steun van Wurmbrand's organisatie 5.000 exemplaren, blijft men deze 'vergunning' van de communisten uitleggen als een bewijs van kentering.

Intussen is het een reden tot dankbaarheid dat de boeken van ds. Wurmbrand hun weg tot het volk gevonden hebben. En zoals het hier gaat, gaat het in heel de wereld: wie ze gelezen heeft, ontdekt spoedig de onbetrouwbaarheid van de berichten die de persoon van de schrijver aanvallen en zijn invloed trachten te breken. Wat er op dit terrein gebeurt, is precies datgene waarmee men hem bedreigde vóór hij toestemming kreeg, Roemenië te verlaten, een toestemming overigens die de verantwoordelijke communistische ambtenaar later met zijn leven heeft moeten bekopen.

Wurmbrand geeft van maand tot maand berichten door uit heel de communistische pers, die duidelijk bevestigen wat hij in zijn boeken schrijft. Deze berichten gaan ook regelmatig naar verantwoordelijke kerkelijke en oecumenische leiders. Gevolg is dat sommigen hun houding beginnen te wijzigen en hem om meer inlichtingen gaan vragen. De suggestie is zelfs al gedaan, om de (niet bestaande!) ondergrondse kerk in de Wereldraad op te nemen!

Nu behoeft het ons niet al te zeer te verwonderen, als sommige mensen er moeite mee hebben om te geloven dat het allemaal waar is. Te lang zijn wij onkundig gebleven en hetgeen verhaald wordt is zó vreselijk, dat het haast ongelofelijk schijnt. Maar dan komt er opeens een getuigenis door van een man, die gelijk met Wurmbrand gevangen zat en die het geschrevene volledig bevestigt. Hij voegt er alleen aan toe dat... het nog veel erger is en dat Wurmbrand misschien niet meer dan 10 pct van de verschrikkingen heeft verteld.

Een jong Noors theoloog, Nils Jacob Tónnesen, behoorde tot degenen, die ook niet konden geloven, dat het allemaal waar is. Maar toen is hij op onderzoek uitgegaan. En het gevolg is geweest, dat hij zelf een boek ging schrijven, dat thans ook in het Duits is verschenen. Het draagt tot titel: 'Martelaren van deze tijd'. Laat ik een paar regels aanhalen:

’Het boek bevat gecontroleerde en te controleren inlichtingen over de intensieve en onmenselijke christenvervolgingen die thans achter het ijzeren gordijn plaatsvinden, al kan het hier vermelde slechts afzonderlijke, verspreide voorbeelden geven van hetgeen zich in werkelijkheid in deze landen afspeelt.’

Het is een droeve zaak, dat wij het bestaan van een ondergrondse kerk moeten 'verdedigen' — wàs het maar fantasie! Nu het dat niet is, mogen wij er onze ogen niet voor sluiten. 'Gedenkt de gevangenen!' Maar dan moeten wij iets weten van hun lot. Binnenkort komt D.V. een nieuw boek uit: 'Christus in de Communistische gevangenissen', te bestellen bij de Internationale Raad van Christelijke Kerken, Frederiksplein 24, Amsterdam-2. Door deze uitgaven te kopen, steunt u het inmiddels wereldwijde zendingswerk onder communisten en in landen die door de rode propaganda worden bewerkt.

Misschien mag ik een tip geven: lees deze boeken zelf, laat ze lezen of geef ze cadeau aan anderen, zoveel u maar kunt bereiken, ook ongelovigen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen