Brief van Hervormd Gereformeerde ambtsdragers

Ondergetekende kerkeraden der Nederlandse Hervormde gemeenten uit het ressort van de classis Amersfoort zouden gaarne op de komende buitengewone classicale vergadering van 19 september 1970 de onderstaande overwegingen willen aanbieden als punten van bespreking. De wijze, waarop het moderamen van onze Synode zijn bezoek aan onze classis heeft aangekondigd in een uitvoerige brief, betekent een indringende uitnodiging om zich bezig te houden met de kernvragen van het christen-zijn en kerk-zijn in onze dagen.

Wij menen dat wij de vragen, waarin onze zorg voor het geestelijk welzijn van de kerk tot uitdrukking is gebracht, op de vergadering zelf naar voren zouden mogen brengen, maar dat het beter is in verband met de beschikbare tijd en mede voor een goede voorbereiding op de vergadering u onze vragen van tevoren schriftelijk te doen toekomen. Om dezelfde redenen hebben wij afschrift van ons schrijven aan de classicale vergadering van Amersfoort gezonden naar het moderamen van onze Synode en alle kerkeraden van onze classis.

Van het vele, dat tijdens de vergadering van de 19-de september besproken zou kunnen worden, lijken ons de volgende drie punten van een dusdanig belang, dat wij geloven ze met klem in uw midden te mogen neerleggen:

1. Is het moderamen van onze Synode en de classicale vergadering met ons ook van oordeel, dat, zoals steeds ook nu, niets ons zozeer moet bezighouden als de zorg voor de geestelijke opbouw van het Lichaam van Christus (Zijn gemeente)?

Het bestaan en voortbestaan, ook de eenheid van Christus' gemeente hangt o.a. naar het getuigenis van Efeze 4 ten nauwste aan deze geestelijke opbouw tot volwassenheid in de kennis van Christus. Met het oog daarop en vooral ook in verband met de toenemende geestelijke verschraling van het gemeentelijk leven is een gelovige en bezielde functionering van de ambten broodnodig. Wij zouden elkaar graag willen oproepen tot een Geest-rijke prediking van de Schriften, Die ons de levende God verkondigen, een prediking van bekering en geloof, die ook telkens weer de vragen aan de orde stelt van de toe-eigening des heils, van de doorleving in het geloof en van de uitleving in een werkelijk godzalig leven. Naast de prediking en daarmee verweven: een trouw pastoraat, dat gevuld is met het gezag van de levende God en de bewogenheid van Christus over de schare. Tenslotte: een diakonaat, dat werkelijk positief christelijk en daarom ook critisch staat in de wereld en dat de verbondenheid met het unieke heilswerk van Christus niet verloochent.

Met het oog op deze dingen is het, dunkt ons, goed om duidelijk uit te spreken, dat de gereformeerde ambts-theologie niet slechts een greep is uit de veelheid van Nieuw-Testamentische gegevens, maar de beste weergave daarvan, en dat het, juist in een tijd, waarin wij verleid zouden kunnen worden mede vanwege de zogenoemde mondigheid van de moderne mens het ambt te democratiseren, van een geweldig belang is vast te houden aan het geestelijk gezag van het ambt, door Godzelf eraan gegeven.

2. Is het moderamen van onze generale synode en de classicale vergadering met ons ook van oordeel, dat wij niet bevreesd behoeven te zijn, dat de gemeente van Christus binnenkort als een fase uit de cultuurgeschiedenis van de mensheid zal verdwijnen? Maar dat wij dan wel duidelijk positie moeten kiezen tegen een theologie, tegen een prediking en een methode van gemeentelijke bearbeiding, waarin het heil van God slechts in aardse, horizontalistische, maatschappelijk-politieke kaders wordt geduid?

Een profetische getuigenis en een profetische strijd voor sociale gerechtigheid van wege de kerk kan en mag alleen maar Bijbels heten, wanneer die kerk van meetafaan de Bijbelse toonaard van het Koninkrijk Gods daarin laat meeklinken. Wordt het met het oog daarop niet hoog tijd, dat de kerk ook een profetisch getuigenis laat horen tegen de geest van het materialisme, ook wanneer deze gestoken is in de jas van menslievendheid en medemenselijkheid? Een profetisch getuigenis ook tegen de macht van een oprukkend communistisch gevoelen, waarin het beginsel van de revolutie werkt?!

3. Is het moderamen van onze Synode en de classikale vergadering met ons ook van oordeel, dat met de christelijke mondigheid van de gemeente, zoals deze in Efeze 4 ons wordt voorgehouden en die een vrucht is van de verdiepte kennis van Christus, ook de eenheid der gemeente gegeven is, maar dan in deze zin, dat zij zich niet langer als een onvolwassen kind laat meevoeren door allerlei wind van leer?

Dat betekent, dat de kerk in onze tijd van oecumenische toenadering tussen de kerken, niet slechts de éénheid als een (beslissend) facet van de waarheid, maar netzogoed ook omgekeerd de waarheid (der Schriften) als een (beslissend) facet van de eenheid vast zal dienen te houden?

Naar ons diepste gevoelen kan de kerk in de oecumenische vragen van onze tijd alleen maar rechte beslissingen nemen, wanneer zij tegelijkertijd trouw wil blijven aan het volle getuigenis van Gods Woord en de vertolking daarvan in de gereformeerde belijdenisgeschriften, die ook hier spreekregel van de kerk zijn. Wij zijn van oordeel, dat in deze belijdenisgeschriften niet slechts Bijbels-centrale vragen maar ook Bijbels-centrale antwoorden aan de orde komen, die wij niet mogen uitspelen tegen hedendaagse vraagstellingen, hoe indringend deze laatste ook zijn. Niet het laatste vragen van de mens over het bestaan van God, waar haast alle kerken mee te maken hebben, maar de Goddelijke Zelfopenbaring in de heilige Schrift kan alleen het goede communicatiepunt tussen de kerken zijn. Bovendien gaat het in oecumenische zaken niet slechts om het Evangelie (en zeker niet om 'het Evangelie, hoe dan ook verstaan'), ook niet slechts om een zekere gezamenlijke geloofsrelatie (bv. het geloof in het bestaan van God), maar niet minder ook om de zaken van de geloofsinhoud. Voor dit punt verwijzen wij naar de slotalinea van punt 6 uit het schrijven van de synode aan de classes. De gemeente blijft naar haar wezen: 'een gemeenschap van (op de duur wellicht nog) weinigen, die in hun hart ten volle verzekerd zijn van het heil, dat ons geschonken is'. (N.G.B., art. 27). Dat op zichzelf behoeft haar niet gesloten te maken. Zo alleen kan ze echt Bijbels open zijn. (Zie punt 4 van het Synodale schrijven).

Hopende met deze vragen en overwegingen mee te kunnen werken aan een wezenlijke ontmoeting op de 19-de september, verblijven,

met gevoelens van hoogachting en met heilbeide,

de kerkeraden van de gemeenten Amersfoort wijk IV pred. ds. C. Vos; idem wijk VI enkele ouderlingen uit de wijk van ds. A.J. Jorissen; idem wijk VIII predikant ds. C. van Dop; Baarn wijk III predikant ds. Iz. Kok; Bunschoten predikant ds. J. Arendsen; Eemnes Binnen en - Buiten ds. R. de Bruin; Groenekan predikantsplaats vakant; Lage Vuursche idem; Maartensdijk ds. A.J. Wijnmalen; Soest wijkgem. pred. ds. J. Smit; Woudenberg wijk oost ds. A.J. Timmer; idem wijk west ds. B.M. Meyndert; Zeist centrumwijk ds. C. den Boer; idem Patijnwijk pred.plaats vakant

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen