In gesprek met het gezin

Afstand

Er is in onze tijd een grote afstand ontstaan tussen de oudere en jongere generatie. Men spreekt over een 'botsing' tussen de generaties.

Professor H. Jonker schrijft in zijn boek 'Leve de Kerk' — pagina 48-49 — over dit conflict tussen de beide onbegrepen generaties: 'De oudere generatie glimlacht en laat het voor wat het is. De jongere generatie lacht ook, maar lacht anders. De invloed die de Beatles op de 'tieners', de 'nieuw volwassenen' (tussen zestien en eenentwintig jaar) uitoefenen, is ongekend. Ze zijn als groep de felst begeerde consument van de platenmaatschappijen. Ze zijn idealistisch, openhartig, kritisch, opstandig, zelfbewust. Men kan hen uitlachen en onderschatten, het deert hun niet. De oude generatie begrijpt ons niet, zeggen ze.

En de oude generatie, die de oorlog heeft meegemaakt en thans verantwoordelijkheden draagt, vraagt zich af waarom zij door de jongeren niet begrepen wordt.

Twee onbegrepen generaties.

In alle eeuwen zijn er conflicten en spanningen geweest tussen de oudere en opgroeiende generatie. Thans is de kloof echter wijder dan ooit. De jongere generatie ziet anders tegen het leven aan, onderwaardeert wat de ouderen waarderen, waardeert wat de ouderen verwerpen. Ze denken anders, oordelen anders, leven anders, zijn anders.’

Dit citaat geeft duidelijk de afstand tussen ouderen en jongeren weer. Maar al te vaak betekent deze afstand ook een gééstelijk uiteengaan van ouderen en jongeren.

Dit conflict tussen de beide onbegrepen generaties zal ons met grote zorg vervullen.

Het is ònze roeping om biddend tussen de beide generaties te gaan staan. Deze opdracht geldt wel in het bijzonder ons, wanneer wij moeder en vader mogen zijn, wanneer wij ambtsdrager zijn of op een vereniging, kring en club met onze jongeren in contact komen.

Wanneer dit gebed er is en meer zal zijn, dan krijgt de jeugd niet een afgezonderde plaats in gezin en gemeente, maar dan blijven onze meisjes en jongens met het gehele gezin, met de gehele gemeente nauw verbonden, èn met het gelóóf van de vaderen.

De Here God geve ons moed, om ons telkens weer te verdiepen in de problemen van het gehele gezin, van ouderen en jongeren, om beiden te leren begrijpen en te kunnen helpen.

Onze jongeren

De tijd is voorbij, dat wij van onze meisjes en jongens kunnen zeggen: die crisisjaren van de jeugd komen zij bij het ouder worden wel te boven. Onze tijd leert, dat in deze crisisjaren vele jongeren zó door andere milieus worden aangetrokken, dat ze vaak voorgoed voor het gezin, voor de kerk, voor het Koninkrijk van God verloren zijn.

Radio en televisie, beat-en sexbladen hebben op vele jongeren een enorme invloed. Het gewoon met anderen mee willen doen is voor onze meisjes en jongens boeiend. Velen worden gevormd — ook misvormd — op school, op hun werk, terwijl de vrije tijd een probleem apart is. De plaatsen van ontspanning buiten het gezin kunnen opvoedend werken. Helaas is ook vaak het tegendeel het geval.

Het is de taak van ons — ouders, ambtsdragers en allen, die onze meisjes en jongens leiden en begeleiden mogen — naast hen te gaan staan en ons in hun denk- en leefwereld te verplaatsen. Wij worden geroepen, om zó met onze jonge mensen bezig te zijn èn te blijven, dat zij nauw aan ons gezin en aan de gemeente van Christus verbonden blijven, of opnieuw verbonden worden.

Wanneer wij over de jeugd doordenken, dan zien wij steeds meer, dat wij te doen hebben met een mens, die in ontwikkeling is. Wij kunnen en mogen onze jongeren niet benaderen als een generatie, achter ons aan, die door ons — ouderen — bevoogd moet worden. Onze meisjes en jongens zijn geen miniatuurtjes van volwassen mensen.

Vanuit de schepping mogen wij onze jonge mensen zien als een ontwerp van God. God — de Schepper — heeft een bedoeling met onze jongeren.

Wij geloven en belijden, dat van God — hun Schepper — een roeping tot onze jeugd uitgaat.

En wij vergeten het niet, dat ook onze meisjes en jongens de Naam van God aan hun voorhoofd dragen.

De God van het verbond wil, dat zij weer aan het doel van de Schepping zullen beantwoorden. De HERE — die aan zijn verbond trouw blijft! — wil maken, dat onze jongeren — door Zijn Woord en Geest — mens van Gòd zullen worden.

Dat is het machtige wonder, dat God ook in onze tijd Zijn evangelie laat verkondigen. Van het Woord van God en Zijn Geest kunnen wij niet te véél verwachten.Door Woord en Geest zullen — ook nu nog — onze jongeren mens van God worden.

Maar... op hun manier, in hùn situatie, in hùn generatie, in hùn wereld. Die toekomstige wereld — die Gòds wereld is! — waarin onze jongeren zullen leven en werken, is niet vanzelfsprekend een afdruk van de wereld van ons van vandaag.

Daarom zullen wij ons verdiepen — samen met onze jongeren — in de vragen van nu en van de toekomst. Wij willen samen bidden om de Heilige Geest, die ouderen en jongeren vernieuwt!

Wanneer wij onze jongeren zien, als een ontwerp van God — als een gave van God aan Zijn Kerk en aan Zijn wereld — dan mogen wij van de HERE grote dingen verwachten.

God — de Schepper en HERE van onze meisjes en jongens — zal hen vernieuwen door Zijn Woord en Geest!

Dit mogen wij zeggen, omdat wij vast geloven — ook van de jongeren van onze tijd — dat de HERE er voor zorgt, dat er jongelingen zijn, die dromen dromen en gezichten zien!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen