De contio

Twintig jaar geleden kreeg de gedachte gestalte om eens per jaar de predikant-leden van de Bond samen te roepen voor een tweedaagse conferentie, een studiebijeenkomst, waar actuele theologische onderwerpen aan de orde zouden worden gesteld, waar men samen zou zijn om gedachten en plannen uit te wisselen, nieuwe ideeën op te doen en het onderlinge contact te beoefenen. Het werk is nu eenmaal groot en wijd en wij zijn op de muur dikwijls verre van elkaar verwijderd. In deze besprekingen gaat het niet om klein goed. Pascals vermaning raakt ook ons: De gevoeligheid van de mens voor kleine dingen en de ongevoeligheid voor de grote is een kenteken van een vreemde omkeer.

Hartelijk hoop ik, dat de velen, die elke dag iets meemaken — in de verte — van wat Paulus zegt over de zorg voor de gemeenten (2 Cor. 11:28) ook door deze dagen van geestelijke inspanning ontspannen terugkeerden naar het zaaiveld en het arbeidsfront.

Uit het openingswoord van ds. W.L. Tukker voor de velen, die in het Dunanthuis aanwezig waren, neem ik enige opmerkingen over (ik weet niet, of dit stuk in zijn geheel zal worden gepubliceerd). Met een verwijzing naar een meerwaardigheidsgevoel in sommige leidinggevende kringen van de kerk zeide hij: Het gaat in de Bond niet om hegemonie in de kerk. Te betreuren is zeer, dat het gereformeerd belijden en het gereformeerd karakter van de kerk na de oorlog sterk is aangevochten. Wij willen niet ons gelijk demonstreren; maar de kerk aan de onaantastbare dingen binden. En daarbij mogen wij niet vergeten, dat wij niet alleen van de kerk leven, maar ook vóór de kerk. Er wordt in deze tijd van ons gevraagd, dat wij het wagen met het naakte Woord van God. Wij moeten het Woord bedienen en daarbij het gehele Woord doorkruisen; hij wees op Calvijn, die gehele boeken van de Bijbel 'uitpreekte', Job b.v.; hoe weinig komen wij er aan toe om te preken uit de Spreuken en Job. Iemand noemde de G.B. eens de ruggegraat van de kerk, van ons behoeft dat niet, want wij vragen niet naar complimenten, maar als het moet willen wij wel graag ruggegraat zijn; het is ons al goed een hand of een voet te zijn. Ds. Tukker wees er op dat men de belijdenis op nonactief heeft gesteld, voorzover zij zich op nonactief laat stellen. Dat heeft invloed op de structuren van de kerk, waarop men een andere visie heeft dan de belijdenis. In dit openingswoord kwamen ook even de financiën van de kerk ter sprake. De onwezenlijk grote kop van de kerk vraagt onnoemlijk veel geld. Hij haalde het woord van prof Severijn aan: 'De raden zullen het kruis van de kerk worden'. Het gaat ons om getrouwheid in het geestelijke, maar dat sluit niet getrouwheid uit in het financiële, denk maar aan de profetie van Maleachi over het kreupele offer en het woord des Heren aan Petrus over de tempelpenning. Ook wijdde de praeses enige woorden aan de gescheiden kerken. Hij ziet het nog niet, dat de Gereformeerde Kerken en de Hervormde Kerk een worden. Zoals de Bond tegen links strijdt met het Woord, zo waarschuwt ds. Tukker voor een afdwalen ter rechterzijde. 'Er zijn mensen, die hun zijn in de hervormde kerk als een kwaad zien; dat doet ons leed om hen en om ons. Wij kunnen nooit de band met onze moeder doorsnijden, ook al zou zij een overspelige moeder zijn.’

Ds. J.L. Geluk van Dirksland gaf 's middags een gedegen referaat over De betekenis van de gemeente als lichaam van Christus. Hij gaf eerst een uitvoerige uiteenzetting van wat de Schrift hierover zegt aanvangende met Rom. 12:5, wij zijn één lichaam in Christus. In de notie lichaam van Christus ligt de eenheid en de verscheidenheid in het geheel van de kerk. Met Ridderbos meent de referent, dat het bij de uitdrukkingen Christus het hoofd der gemeente en de gemeente als lichaam van Christus om twee metaforen gaat. In een tweede deel van de inleiding wordt getekend, hoe Calvijn hierover schrijft; daarbij wijst de inleider op veelvoudige verscheidenheid (multiplex varietas) in de kerk. Hij ging in op graden in de verkiezing en op de graden in de inplanting (Rom. 11:22 en elders o.a. in Calvijns brieven). Bij het doortrekken van deze lijnen naar vandaag wijst de schrijver op de onmogelijkheid van een pluriforme kerk. Het referaat zal worden gepubliceerd en daarom volsta ik met deze paar zinsneden. Een kleine twee uur is over dit stuk gediscussieerd en onze lezers kunnen zich voorstellen, dat er heel wat loskwam. Op woensdagavond is zonder inleiding of zo gesproken over de kwestie van de administratie van de z.g.n. geboorteleden, over subsidiëring van maatschappelijk werk en bewaring van eigen zelfstandigheid, over opleiding van maatschappelijk werkers en werksters; ik noem alleen enige hoofdpunten.

Op de tweede dag sprak prof. dr. H. Jonker over Theologie en kerk in deze tijd. Hij wees de methode van de moderne theologie, die uitgaat van een bepaald aspect van de menselijke situatie af (Tillich, A.Th. van Leeuwen). Zij heeft geleid tot afbrokkeling in de theologie. Hij volgde een deductieve methode, al heeft hij oog voor de gevaren, die een eenzijdig beklemtonen hiervan in zich bergt. Ook dit met bijzondere aandacht gevolgde referaat zal worden uitgegeven.

Veel werd ons allen meegegeven voor persoonlijke meditatie, oratio en tentatio, de drie dingen, die naar een oude zegswijze de theoloog vormen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen