Kerk en wereld in de bijbel

III

Het meest gebruikte grondwoord in het N.T. voor bekéring betekent: innerlijke omkeer, anders gaan denken en willen. Bekering omvat omzetting van het hart en van het verstand, maar ook van héél de levensgang. Er komt een totaal andere richting dan die de wereld gaat. Dat komt omdat er van binnenuit iets gebroken is, de wil van de mens is gebroken. Hij heeft een ander hart, andere gedachten, ook andere ogen gekregen. Dat bepaalt dan ook z'n houding in het leven en in de wereld. Er komt dus ook een andere levensweg. Waarom? Omdat men ingezien heeft, dat men zich op de verkéérde weg bevond, de weg van de dood en het eeuwig verderf.

Het kan niet anders of door de bekéring komt er ook een levensheiliging. Voortaan is de bede: 'Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal?' Laat U mijn tong en mond en 's harten diepsten grond toch welbehaaglijk wezen. 'Hetzij dat wij leven, wij leven voor de Heere' (zegt Paulus). (Rom. 14:8). Heiliging betekent: de bevrijding van de heerschappij der zonde en de toewijding van het leven aan de Heere. In Christus hebben de gelovigen niet alleen de vergeving der zonden, maar ook de vernieuwing des levens. Let wel: in Christus! De heiliging is geen werk van ons, maar van de Geest van Christus. En als wij telkens in zonden vallen is dat om te laten zien hoe zwak wij in onszelf zijn, opdat we dagelijks des te meer de Geest van Christus nodig krijgen. Dan ontdekken we in ons eigen leven telkens óók een stuk 'wereld'. We bespeuren hoe we van onszelf met alle vezelen van ons bestaan aan die wereld blijven vasthouden. Zo komt er ook de geestelijke strijd: de botsing tussen vlees en geest. En toch blijft het woord van Paulus waar: 'wie de Heere aanhangt is één geest met Hem'. (1 Kor. 6:17). Onze zwakheid drijft ons tot Hem steeds meer uit en zo gaan we diep afhankelijk leven, omdat we beseffen wat zonde is. Zonde stelt ons schuldig tegenover God, omdat het opstand tegen Hem is en ongehoorzaamheid aan Zijn bevel. Zonde is afwijken van de weg des Heeren en tengevolge daarvan: missen van het levensdoel. Door de zonde wordt een mens niet alleen ontrouw aan God, maar ook aan zichzelf. Want als schepsel Gods storten we onszelf in het verderf. Geen wonder dat Johannes zegt: 'Wie de zonde doet is uit de duivel, want de duivel zondigt van den beginne'. (1 Joh. 3:8). Wij kunnen van de macht der zonde niet te groot denken. Laten we niet de gedachte koesteren, dat we zelf wel zo sterk zijn om de zonde, de wereld en de duivel buiten de deur te houden. Gods genade is alleen een kracht Gods tot levensbehoud. Welgelukzalig is de mens, die gedurig vreest, die bang is voor het kwaad. Die zal ook leren voorzichtig te wandelen. 'Zie dan toe hoe gij voorzichtig wandelt, niet als onwijzen, maar als wijzen, de tijd uitkopende omdat de dagen boos zijn' (Efeze 5:15, 16).

Met voorzichtigheid gaat gepaard de bedachtzaamheid. Reeds de Spreukendichter zei: 'Mijn zoon, bewaar de bestendige wijsheid en bedachtzaamheid' (Spr. 3:21). Daarom zal ook het leven der gelovige op aarde zijn een leven in matigheid. Daar joeg Paulus de stadhouder Felix de schrik mee op het lijf. 'En als hij handelde over rechtvaardigheid en matigheid, Felix zéér bevreesd geworden zijnde riep: Voor ditmaal, ga héén!' Een christen zal in z'n leven ook de matigheid betrachten. Paulus schrijft daar zo duidelijk over in z'n brief aan Titus: 'Want de zaligmakende genade Gods is verschenen aan alle mensen en onderwijst ons, dat wij de goddeloosheid en wereldse begeerlijkheden verzakende, matig en rechtvaardig en Godzalig leven zouden in deze wereld' (2:11, 12). Waarom? Omdat ons leven in het teken van de verwachting zou staan. Dit zegt de apostel er dan ook vlak achter: 'verwachtende de zalige hoop en verschijning van de grote God en onze Zaligmaker Jezus Christus', (vs 13).

We hebben het gehoord: het leven van de kerk van de Heere Jezus Christus staat in het teken van de verwachting. Dat betekent, dat een christen zich nooit geheel en al in de wereld zal thuis gevoelen. Omdat hij pelgrim is, is hij een vreemdeling op aarde. (Ps. 119:19). Een vreemdeling is te herkennen aan z'n taal en aan z'n gedrag. Als de schrijver van de Hebreeënbrief het over de gelovigen van het Oude Testament heeft, zegt hij: '... ze hebben beleden, dat zij gasten en vreemdelingen op aarde waren'. Die zulke dingen zeggen betonen klaar dat zij een vaderland zoeken.

De Rooms-Kathoelieke Kerk gebruikt voor haar kerkleden de naam parochianen. Dit woord is op verschrikkelijke wijze bij hen uitgesleten, want de grondbetekenis van het woord 'paroikoi' is bijwoners. De gelovigen zijn geen gevestigden, maar bijwoners op aarde. Ons burgerschap (zegt Paulus) is in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten (Filip. 3:20). Dáár staan we ingeschreven. Zodoende schrijft hij ook aan de Kolossenzen: Bedenkt de dingen die bóven zijn en niet die op de aarde zijn, want gij zijt gestorven en uw leven is mèt Christus verborgen in God (3:2). Daarom waarschuwt hij ook om niet in alles met de ongelovigen méé te doen. Wat samenstemming heeft Christus met Belial, of wat déél heeft de gelovige met de ongelovige? Daarom, gaat uit het midden van hen en scheidt u af, zegt de Heere, en raakt niet aan hetgeen onrein is en Ik zal u áánnemen (2 Kor. 6:15, 17).

Er is een verkeerde antithese, met een farizese achtergrond, zodat men laag op de ander neerziet, omdat men zichzelf veel beter gevoelt, maar er is óók een Bijbelse anti-these. Dat begint al in Genesis 3:15 en de Bijbel eindigt ermee in Openbaring 22:11. Er lopen nu eenmaal twéé lijnen door de wereld: het spoor van God en de weg van satan. Met het gevolg, dat er uiteindelijk twéé soorten mensen zijn. Vroeger was er al het geslacht van Kaïn en Seth. Maar naarmate het kruis van Christus gestalte krijgt in deze wereld, neemt de splitsing en scheiding toe. Want niemand kan aan dat kruis voorbij gaan zonder z'n mening er over uit te spreken. Bij het kruis van Christus gaat de mensheid in tweeën uiteen. We zien het praefiguratief bij de twee moordenaars, één aan de rechter de ander aan de linkerzijde van Jezus. Het kruis woelt de gedachten der mensen los en ontmaskert ons in ons diepste bestaan. Hier is geen ontkomen aan. Tegenover de Geest van Christus staat de invloed van satan. Die staan lijnrecht tegenover elkaar. Daarom is juist zo'n waakzaamheid geboden, vooral nu de tijd zich zéér snel ontwikkelt en de wereld zich rijp maakt voor het einde. Want de wereld emancipeert zich van het leven der gehoorzaamheid, er is een doorgaande profanering (ontgoddelijking) van het leven. De wereld wordt, niettegenstaande de roeping van het Evangelie, al demonischer. Als er één daar een scherpe blik op gehad heeft dan is het Luther geweest. Men leze zijn boek 'Over de gebonden wil'. Met profetenblik heeft hij de eindtijd zien komen. De Heilige Geest zal een steeds sterker spanning tussen het heilige en onheilige in de wereld trekken. De tijden worden steeds ernstiger omdat de ongerechtigheid gaat toenemen. De eindcrisis en de catastrophe zullen niet uitblijven. Maar dàn komt er de nieuwe hemel en de nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont.

En nu willen velen, die zich (nog) tot de kerk willen rekenen, (en daar zelfs een leidende functie in hebben) daar niet van weten. Men luistert niet meer naar de diepe bijbelse klanken, maar zet z'n oren open naar wat de mensen willen. Vooral naar sociologen en psychologen wordt geluisterd. In plaats van de confessie is de concessie gekomen. Dat is maar het verschil van één letter, maar hier zitten twee tegenovergestelde wijzen van denken en handelen achter. Daarover een volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen