Verkiezingsuitslag

Wat ligt meer voor de hand dan om na de gehouden Tweede Kamer verkiezingen in mineurstemming te zijn. Het confessionele blok moest opnieuw een veer laten. Als ik me beperk tot de protestants christelijke partijen dan tel ik nog 28 zetels van de 150, dat is 19 pct.

Het is tekenend voor wat overgebleven is van Nederland als protestants christelijke natie, waarvan in de tijd van Hoedemaker nog gezegd kon worden: 'leer het volk z'n doop verstaan en het is gered'. We kunnen allang niet meer spreken van een gedoopte natie, laat staan van een kerkelijke natie of een christelijke. Nederland is een neutrale staat geworden met een protestants christelijke minderheid, die nog al maar verder slinkt. Kerk en school gaan bij dit reductieproces voorop en dan mag niet verwacht worden dat de christelijke politiek een ander beeld te zien zal geven.

Er kan dan ook alleen maar een zeer diep gevoel van onbehagen zijn over de laatste verkiezingsuitslag. Biesheuvel, Udink, Abma en Jongeling zullen elk wel wat verschillend tegen deze uitslag aankijken, als ze elk voor zich het resultaat van hun partij bezien. Maar dat is hier niet beslissend. We zien dat opnieuw de politiek in ons land een duw heeft gekregen in linkse richting en dat van een politiek, waarin het Woord van God als richtsnoer genomen wordt, nog minder sprake zal zijn dan voorheen.

Twee dingen nog hierover. In de eerste plaats is zo langzamerhand wel duidelijk geworden dat christelijke politiek het in onze tijd zal moeten leren om éénspanner te zijn, op de tocht te staan, een eigen gezicht te hebben tegenover de radicaliserende linkse groeperingen. Wanneer de christelijke politiek, door alle deconfessionaliserende tendenzen die aan de gang zijn heen, er niet in slaagt duidelijk te maken dat ze vanwege haar uitgangspunt in het eeuwig blijvend evangelie een totaal andere politiek voorstaat dan de niet confessionele partijen, dan verspeelt ze haar bestaansrecht. In dit opzicht is bezinning dringend gewenst. Wanneer het de kiezers niet meer duidelijk wordt gemaakt wat het confessionele in de christelijke politiek is dan kan niet verwacht worden dat de confessionele partijen inderdaad nog werfkracht hebben.

In de tweede plaats wordt uit alles duidelijk dat gescheiden optrekken van geestverwanten in de politiek een weelde is, die we ons niet meer kunnen permitteren. Zou het — nu de verkiezingen achter de rug zijn — niet dringend nodig zijn dat een beraad op gang komt tussen hen die bewust een politiek in protestants christelijke zin voorstaan? Het wordt tijd dat diegenen, die een echt bijbelse politiek willen voeren — dat wil zeggen die echt politiek willen bedrijven en dat ook vanuit de grondlijnen van de bijbel willen doen — de handen ineenslaan of liever voorlopig eens samen om de tafel gaan zitten om te zien wat bindt en een modus te zoeken om, met behoud van het eigene van elk van de partijen, samen op te trekken of althans te komen tot lijstbindingen of iets dergelijks. Dan zullen aan allerlei kanten wel verschillende radicalen afvallen, die echter in feite al de aftocht geblazen hebben en òf van confessionele politiek niet willen weten òf überhaupt weinig voelen voor practische politiek.

Tenslotte, laten wij als Hervormd Gereformeerden in de tijd die komt vooral ook ons inzetten op dit vlak. Barrières moeten worden opgeruimd. Confessionele politiek dient weer duidelijk een gezicht te krijgen. Dat zal nodig zijn wil de christelijke politiek in ons land althans nog enige armslag hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen