Kiezen of delen

Het klinkt wat koel: kiezen of delen. Het is net alsof men iemand voor het blok zet. Maar zo wordt het niet bedoeld. De woorden van Samuel zijn van een overredende kracht; dus vallen er beslissingen. Het laat hem allerminst onverschillig hoe die beslissing uitvalt; hij zoekt immers het goede voor Israël, de goede keuze. Hij leert hen de goede en rechte weg, die hij samenvat; zo zult gij, zowel gij, als de koning die over u regeren zal, achter de Here uw God zijn. Dat is de goede weg: Achter de Here uw God. Dat wil hij hem leren, nog eenmaal.

Is dat weinig, is dat veel? Vreest slechts de Here en dient Hem trouw met uw ganse hart. Dat is toch niet ingewikkeld, dat is eenvoudig. Het vele is teruggebracht tot dit ene: slechts. Daarom bevat dit 'slechts' nu net zo'n klemmende eis, men kan er niet onderuit. Het eenvoudige is van groot gewicht, doorslaggevend mag men wel zeggen. Het wordt er niet gemakkelijk op wanneer het eenvoudig wordt: Vreest de Here. Daar komt u niet onderuit. Hebt eerbied voor Hem, gehoorzaam Hem. Het is niet: wees bang voor Hem, het is nog eerder: Hebt Hem lief. Dan trekt de vreze des Heren als een zuurdedesem door handel en wandel heen, het gaat gisten in ons leven, en dat leven krijgt reuk en smaak! Uit het hart zijn de uitgangen van het leven. Waar gaat ons leven naar uit? Nu houd ik mijn hart vast. Wendt het zich naar de Here? Trouw met uw ganse hart., Daar heb ik zo'n moeite mee. Here, verenig mijn hart tot de vreze van Uw naam.

Toch is het niets nieuws; met uw ganse hart; de wet eist het, God vraagt het. Geef mij uw hart. Liever niet? Want, dan moeten wij andere wegen gaan, in ons persoonlijk leven, in de gemeenschap van kerk en volk. Inderdaad, dat moet, we moeten de goede weg gaan. Geen wegen die nergens toe leiden, niet zo maar in het wilde weg leven, maar achter de Here!

En dient Hem. Vrezen en dienen, dat is één. Zint het ons, die eigen heer en meester willen zijn. Eigen baas is een oude leuze, die vandaag weer opgeld doet. On­dertussen dienen wij. Wij dienen ons eigen belang, ons eigen gemak, ons eigen genot. We nemen de vrijheid en we dienen, we zijn slaven. Draai u nu even om, en kijk naar uw eigen leven en dat van uw gezin. Verslaafd. Onze jeugd is verslaafd. Overal waar je niet van kunt afblijven, ben je aan verslaafd. Onze ouderen zijn verslaafd. Overal waar je geen afstand van kunt doen ben je aan verslaafd. Of dat nu genotmiddelen of geldmiddelen zijn. Middelen, het mocht wat; machten zijn het, die slaven van ons maken. Waar liep ons volk zo hard en waar riep het zo luid om: Meer gewin, meer gemak, meer genot. Eigen belangen moeten met het beleid gediend zijn! Dat heet vrijheid, maar vergeet de Here, Die de Enige God is, die uit het diensthuis uitleidt.

Wij hebben de bevrijdingsdag nauwelijks gevierd, het ligt zo ver achter ons. Er is een heel geslacht opgegroeid, aan wie de vrijheid in de schoot geworpen werd, zonder dat ze door de angst en de nood heen gekropen zijn, zoals wij ouderen, zich dat nog herinneren. Het is goed die herinneringen op te halen. Ziet, hoe grote dingen Hij bij u gedaan heeft. Hij! De Here deed grote dingen. Wij zaten zo muurvast en Hij verloste ons. De dwingelandij hield ons in haar wurgende greep; de oorlog met haar nasleep van honger en leed. De verwachting was niet hoog gespannen en de verzuchting veelal machteloos. Laten we nu in zo'n tijd nieuw ontdekken, wat een volksbestaan en vorstenhuis waard is. Gods bevrijdende daden overtroffen ver de verwachtingen en de verzuchtingen. Hij die de mens over ons hoofd deed rijden, toonde dat Hij God was, en dat de overheersers mensen waren. Hij prikte in die opgeblazen ballon, en plotseling liep hij leeg. Wat was er over van al die grote woorden? De Here deed grote dingen bij ons.

Bij ons. Dat was niet verdiend, o nee. Ook in de oorlog gingen wij niet de goede en de rechte weg, al werden we daartoe vermaand. Woeker en overwinst, halfheid en lafheid, ik weet het. Des te meer: ziet hoe grote dingen Hij bij u gedaan heeft. Wij worden door eigen overheden geregeerd, wij mogen onze stem uitbrengen, wij leven in vrijheid. Het is in de mode om ontevreden te zijn; om overal op af te geven en tegen aan te trappen. Niemand doet het goed; zouden wij onze klachten niet matigen, als we zien hoe grote dingen God deed. Ik spoor u niet aan tot tevredenheid — dat is een tamme deugd — maar tot dankbaarheid. Die ontbreekt ons veelszins. Het kon toch lijden? Dankbaarheid breekt de dag open, zodat we wat ruimte krijgen om te werken. Wij kijken anders tegen de dingen aan, als we de grote dingen van God zien. Dag aan dag overlaadt Hij ons. Als we die zien in gezin en gemeente, kerk en volk. Maar . .. . Dat maar mag meedoen, als het de dankbaarheid niet smoort. Ook de begeerten worden met dankzegging bekend gemaakt bij God: Want ziet. . .!

Nu klemt het vermaan des te meer: en dient Hem, Die u bevrijdde. Vrijheid om God te dienen naar Zijn Woord, dat is de ware vrijheid. Daaraan herkent u de vrijheid. Waar God niet naar Zijn Woord gediend mag worden, daar is geen vrijheid. En waar Hij niet gediend wordt, daar zijn wij niet bevrijd. Hebzucht en eerzucht en .. . die doen de vrijheid geweld aan. Wanneer we ons aan deze en dergelijke 'zuchten' uitleveren, dan moeten wij goed weten, dat zuchten ziekten zijn, net als geelzucht een ziekte is. Dat ziekten machten zijn. Zodoende worden de grote dingen van God in hun tegendeel verkeerd. Zien we ze niet? Wanneer we verblind door de begeerlijkheid van geen dankbaarheid meer weten, dan slaan we God met Zijn grote dingen in het gezicht.

En dan? Samuel meet het volk aan de wet Gods. Hij weidt er niet over uit, het is zonder meer duidelijk: Maar indien gij voortaan kwaad doet. Niet alleen doorgaat, maar voortgaat met kwaad doen. Doorgaan is immers voortgaan van kwaad tot erger. En dat niet volgens een wetmatigheid die aan het kwaad eigen is maar vooral als een oordeel Gods. Dat kan nooit goed gaan: Zo zult gij omkomen. Kort en krachtig. Weggejaagd worden. God beschikt over de middelen daartoe en wij voeren wellicht ons eigen vonnis uit. Er zijn tekenen aan de wand van de wereld. Meer, meer, meer en wij komen er in om. Ook luchtvervuiling en zedenverwildering zijn goede tekenen. De zonde graaft haar eigen graf. Daar helpt dan geen lieve vader en lieve moeder aan. Ook geen lieve koning. Als ook uw Koning. Ook geen lieve Here.

Samuel hoorde als kind het oordeel Gods over het huis van Eli. Straks verneemt hij het oordeel Gods over het huis van Saul. Deze richter is er diep van over­ tuigd: God is rechter. Hij zal in Zijn gericht de dingen recht zetten, die wij krom trokken. Wie kwaad doet kwaad ontmoet. Eeuwig kwaad. Indien gij voortaan kwaad doet. Rekent er mee en bekeert u.

Dit oordeel voltrekt zich. Niet als een noodlot. In het oordeel wordt ruimte gelaten voor het bidden en het leren! Ruimte voor de koning, Jezus Christus. Hij leert de goede en de rechte weg, door de Wet in ons hart te schrijven. Hij bidt! Hij breidt vandaag nog zijn handen uit, als vleugelen. Wij mogen de toevlucht nemen onder de schaduw van die vleugelen totdat de verdervingen zullen zijn voorbij gegaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen