Leven met de Geest II

Van dit heilsfeit uit Handelingen kunnen we ten aanzien van de zending nog iets leren: de Geest stelt Jezus in het middelpunt. Geleid door deze Geest spreekt Petrus over het sterven en de opstanding van Christus — 'klein Paasfeest op Pinksteren — Dit had de Here van te voren gezegd: 'Hij zal het uit het Mijne nemen, en u verkondigen ...’

En wat was dan dat 'Mijne'? Wat was het werk van deze Here Jezus? Waartoe was Hij gekomen in deze wereld? Om zondaren met God te verzoenen, om van de waarheid te getuigen, om recht en gerechtigheid voor alle verbanden van het leven te leren.

Dit is uiterst belangrijk voor de zending. Wanneer we meer en meer ons lieten gezeggen en leiden in de dienst der zending door de Heilige Geest, wanneer we het aandurfden meer en meer de Geest en de zending op elkaar te betrekken... dan zou er ook minder gevaar bestaan voor eenzijdigheden. Dan zou de kerk van vandaag in haar zendingstaak ook het gehele werk van Christus laten gelden: èn verzoening èn gerechtigheid met recht. Dan vervalt alle discussiëren over de vragen m.b.t. de zending: 

alléén een dominee ... of ook een dokter? alléén de prediking... of ook de prak­tijk ...? .. enz.

Door de Geest gaan we leren dat ons gehele leven een getuige-zijn betekent met het Woord — boodschap dat Christus voor goddelozen gestorven is -  èn daad — voedt de hongerigen, geneest de zieken ... enz.

Dan gaan we zien dat niet alleen de apostelen — zij in een bijzondere en speciale zin —, maar ieder die buiten de Here Jezus niet kan leven, een gezondene is ... gelijk ook Christus gezonden was.

Gezonden was ... namelijk door de Vader. Dat is de diepste notie en oorzaak van ons gezonden zijn. 'Gelijk de Vader mij gezonden heeft'. Deze diepte is zo moeilijk te verwoorden. Hier ligt alles zo teer: achter ons gezonden zijn door de Geest, in opdracht van de Zoon, staat de Vader. De gehele Bijbel is hier vol van ... echter in het Evangelie en de brieven van Johannes treffen we dit aspekt met bijzondere nadruk aan. Deze discipel die altijd al zo teer aanvoelde, moet steeds grijpen naar het beeld van de liefde om deze werkelijkheid te vertolken:

’Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft, ... enz...’

Achter het werk van de Here Jezus staat een bewogen Vader. In bijna-niet-uit-tedrukken liefde, was de Vader bezig de wereld, verloren in schuld, in Christus met zichzelf te verzoenen.

Nu heeft de gemeente in het zendingswerk de taak deze boodschap van bekering en verzoening, van recht en gerechtigheid aan die wereld bekend te maken.

Daartoe wordt ze uitgezonden... en dat 'gelijkerwijs ...' Ook daar mogen we wel terdege op letten: gelijkerwijs .. dat is: op dezelfde wijze als ... De Vader heeft zijn Zoon uitgezonden in nederigheid, lijden en kruis. De Here is zelfs aangehoord met minachting en bespotting. Zijn eigen broers en zusters hebben gezegd: Hij is buiten zijn zinnen. De geleerde theologen hebben Hem uitgemaakt voor duivel.

Nu... dit gelijkerwijs wil ons allen leren dat het ons niet té zeer moet verwonderen dat men wat meewaardig doet, spottend glimlacht als we van deze Jezus getuigen op ons werk, in de bouw, in het gezin. Niet té zeer mag het ons verontrusten dat dienstknechten uitgestuurd worden als schapen temidden van de wolven. We zullen ongerust moeten worden over ons getuige-zijn, als we nooit tegenstand ontmoeten. Want de boodschap van vergeving van zonden is en blijft een zaak om je aan te ergeren. Daarom tegenstand: geleerde en domme, fijnzinnige en brute.

Als we daarom in dit verband de Here Jezus horen zeggen dat ook in dit opzicht een dienstknecht niet meer is dan zijn heer, dan wordt het zo verstaanbaar dat de discipelen geen moed hebben naar buiten te treden. Wat een geweldige troost is het dan te weten dat onze Zender dit zo goed weet en doorziet. Als daarom de gemeente, dat betekent als de individuele gelovige éen voor éen uit traagheid, of uit beduchtheid voor de weerstand die deze boodschap wakker schudt, in deze taak tekort schieten, schenkt de Zender zijn Geest.

Zeker, in al de daden van God zijn de mensen mede-betrokken als willige of onwillige werktuigen... maar toch het eigenlijke geschiedt door de Heilige Geest.

Niet de predikant of zendingsarbeider overtuigt de wereld van zonde, gerechtigheid en oordeel... maar Hij.

Als we Johannes 15 niet al te verkeerd verstaan, is het ten diepste de Geest die Getuige is. Immers, Jezus zegt in dit hoofdstuk wel tot de discipelen: gij moet getuigen . .. maar er staat iets vóór, namelijk: de Geest der waarheid zal van Mij getuigen... en — bijna terloops — en gij moet ook getuigen.

De mens is 100 procent verantwoordelijk voor zijn handelingen, zeker in de zendingsarbeid, ... en toch ... in alles is hij 'slechts' een werktuig van de Geest. Dat is dan tot troost... èn ... vernedering.

Werktuig van de Geest... daarom mogen we ons in het getuige-zijn — in die oude buurt van onze stad, in die nieuwe wijk van ons dorp, op de plaats waar God ons stelde in het huisgezin, verpleging, kerkelijk ambtswerk — niet al te bezorgd maken wat en hóe we het precies allemaal zeggen en doen moeten, want niét wij zijn het die spreken, doch de Geest van onze Vader die in de Hemelen is.

De Geest en de zending horen onlosmakelijk bij elkaar. Onze hoogleraar Van RuIer kon het zoveel duidelijker zeggen met een voorbeeld: Willibrord de man op het paard op het Janskerkhof in Utrecht, is dé plastische uitdrukking van het werk van de Geest.

Daarom is het een heerlijke zaak voor mensen, in misschien dubbele mate voor jonge mensen 'werktuig' van deze Geest te mogen zijn.

Rante Pao

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen