In gesprek met het gezin

Ons gezin is nauw betrokken bij de zondagse kerkdiensten.

Het is een goede zaak, om naar de zondag toe te leven. In onze gesprekken, in onze gebeden en in het leven vian elke dag zal het uitkopaen, dat wij veel van de verkondiging van het Woord van God èn van de bediening van de sacramenten verwachten. Een goede voorbereiding in ons gezin is het halve werk.

Onze kinderen en wijzelf mogen niet in de kerk pas tot de ontdekking komen, dat het sacrament van de heilige doop of van het heilig avondmaal bediend zal worden. Wij zullen niet onvoorbereid naar de kerk gaan.

De voorbereidingsdienst, die op de zondag voor de viering van het heilig avondmaal wordt gehouden, dient een vervolg te hebben in ons gezin in de voorbereidingsweek. Juist in deze week is er — meer dan anders — gelegenheid, om met onze kinderen over het geloof in Christus en de zekerheid van het geloof te spreken.

De rechte voorbereidingsprediking stelt ons, als zondaar, voor de drieënige God en Zijn werk. Wij worden in de prediking op God zelf geworpen.

En daar — bij de HERE — de trouwe God van het verbond — komt het goed! Wij zullen als moeder en vader hierover met onze kinderen doorpraten.

Dan komen de vragen vanzelf: is er geloof? Zijn wij tot de Here bekeerd? En .. wat houdt dit in?

In sommige gemeenten doen onze jonge mensen 'vanzelfsprekend' belijdenis des geloofs, als zij ongeveer twintig jaar zijn. De vragen naar waarachtig geloof in Christus en Zijn volbrachte werk worden niet altijd doorgesproken. Er komt geen duidelijk antwoord: Ja, Here, ik geloof, de vergeving van zonden in Uw bloed. Aan het heilig avondmaal komen zij niet toe.

In andere gemeenten doe je 'zo maar' geen belijdenis des geloofs. Ouderen en jongeren wijzen de belijdenis des geloofs af, omdat zij eerst zeker moeten weten. dat zij bekeerd zijn. Er komt geen duidelijk antwoord: Ja, Here, ik geloof de vergeving van zonden in Uw bloed. Aan het heilige avondmaal komen zij niet toe.

Wij hebben als vader en moeder èn voor onszelf èn voor onze kinderen een geweldige taak, om bij deze problemen elkaar tot steun te zijn. Laten wij ons laten leiden door het heilig evangelie. Laten wij het schriftgedeelte, waarin de tekst van de voorbereidingspreek staat, nog eens lezen en herlezen, samen met onze kinderen. Laten wij het dagelijks bijbellezen in de voorbereidingsweek meer op het avondmaal betrekken. Wij kunnen ook enige malen het bijbellezen in deze week onderbreken door het lezen van het prachtige avondmaalsformulier. Een gesprek in ons gezin — tussen man en vrouw — tussen ouders en kinderen — over de diepste vragen van geloof en versterking van geloof zal dan gemakkelijker worden gevoerd.

Het moet tot klaarheid kormen wie Jezus Christus voor ons is.

Het evangelie, dat de Here ons laat verkondigen, is niet vrijblijvend. Jezus Christus vraagt een antwoord van ons èn van onze kinderen op de beloften van de Here. Het evangelie tekent ons de verschijning van Christus. Het zal ons tot een oordeel zijn, wanneer wij deze verschijning niet liefhebben. Wij zullen samen met onze kinderen om de Heilige Geest bidden, die het evangelie — en de verkondiging daar van — gebruikt, om in ons hart het levende geloof te wekken en te versterken. Dan hebben wij houvast aan de beloften van de HERE.

Dan kunnen wij het niet laten om de Naam van onze God te belijden — in het midden van de gemeente.

Dan zal op deze belijdenis des geloofs de viering van het heilig avondmaal niet achterwege kunnen blijven.

Vanzelf komen dan de vragen: moeder, waarom gaat u aan het avondmaal?

Laten wij dan maar gewoon vertellen wie en wat de Here voor ons is. Wij kunnen zonder de Here niet leven. Wij durven zonder de versterking van het geloof in Christus — in de prediking en aan het avondmaal — niet verder te gaan.

Onze kinderen kennen ons goed genoeg, om te weten, of ons geloofsgetuigenis echt is. Onze kinderen voelen dit zeer scherp aan.

Uit gesprekken met jonge mensen blijkt, dat er een bijzondere invloed op hen uitgaat van ouders en ouderen, die uit het geloof in Christus leven.

Onze jongeren hechten grote waarde aan echt godsdienstig leven.

Naast de soms scherpe critiek, die onze jonge mensen op ons — ouders en ouderen — hebben, hebben zij diep respect voor ons, wanneer wij — in woord en daad — van de troost en de kracht van het geloof in Christus getuigen.

Na een preekbespreking zei een jongen van ongeveer twintig jaar tegen mij: 'ik weet van mijn ouders, dat zij zondaren zijn — dat zie ik elke dag.

Maar ik weet ook, dat het hun ernst is, dat zij God liefhebben — dat zie ik ook elke dag. Het bijbellezen, het bidden, het naar de kerkgaan betekent voor mijn moeder en vader veel. Wij merken thuis, dat het avondmaalszondag is. Wanneer ik mijn moeder en vader aan het avondmaal zie, dan ben ik jaloers op hen'.

Het is van het grootste belang, dat wij aan onze kinderen duidelijk maken: hóe wij avondmaal vieren en waarom wij het niet laten kunnen.

Er is ook een andere kant.

Onze kinderen kunnen ons geestelijk ver vooruit zijn.

Met overtuiging doen zij belijdenis des geloofs. Zij begeren hun zwakke geloof aan het heilige avondmaal te versterken. Maar... wij staan als ouders onze kinderen in het leven van het geloof in de weg. 'Wij hebben, als moeder en vader (nog) geen belijdenis des geloofs gedaan.

Of... Wij hebben, als moeder en vader, wel belijdenis gedaan, maar hebben de Naam van Christus niet bij brood en wijn beleden.

Zo kunnen wij als ouders een sta-in-deweg zijn voor onze kinderen. Wij kunnen zo een gezonde groei van het geloof bij onze kinderen verhinderen.

Laten wij er met onze kinderen rustig en eerlijk over spreken — juist in de week van de voorbereiding en ons samen laten leiden door het Woord van God, dat ons verkondigd is en wordt, en door de Heilige Geest. Zo zullen wij elkaar niet in de weg staan. Wij zullen elkaar vinden. Wij zullen samen de Here vinden: 'Here, hier zijn wij, wij komen tot U, wij èn onze kinderen.'

De Heilige Geest zal — door het Evangelie — het geloof werken in het hart van ons en onze kinderen.

Dan kunnen wij niet zwijgen. Wij zullen spreken en de daden des Heren verkondigen. Wanneer het geloof in Christus in ons hart leeft, dan is er verlangen om ook belijdenis van ons geloof te doen èn avondmaal te vieren.

Wij begeren om in het midden van de gemeente des Heren Zijn Naam te belijden. Zijn Naam te eren, en zelf getroost en gesterkt te worden in het geloof, telkens weer.

De avondmaalszondag breekt aan ... Wij gaan met verwachting naar de kerk. Het is een feestelijke dienst. Wanneer wij de kerk binnenkomen zien wij het onmiddellijk. Voor de preekstoel staat de avondmaalstafel gedekt met een wit kleed.

'Hoe lieflijk hoe vol heilgenot,
o Heer, der legerscharen God,
Zijn mij Uw huis en tempelzangen!
Hoe branden mijn genegenheên,
om 's Heren voorhof in te treên!
Mijn ziel bezwijkt van sterk verlangen;
Mijn hart roept uit tot God, die leeft
En aan mijn ziel het leven geeft.

Wij zingen met hart en ziel mee.

Wij bidden om de leiding van de Heilige Geest.

Wij horen het evangelie, dat ons bemoedigt en vertroost.

Het verlangen om met alle gelovigen de dood des Heren te gedenken wordt ster­ker. 'Komt dan, want alle dingen zijn gereed.'

Wij staan op. Wij kunnen niet blijven zitten. Jezus Christus — onze Borg en Zaligmaker — roept ons aan Zijn tafel.

'Het brood wordt gebroken en de wijn tot een volkomen verzoening vergoten.'

Wij eten het brood. Wij drinken van de wijn.

Wij doorleven de vergeving van zonden, door Jezus Christus, onze Here!

Wij doorleven de gemeenschap der heiligen; verbonden met Christus en met allen, die van Christus zijn!

Wij doorleven wat een bekend dichteres onder woorden brengt:

'Er is zo eindeloos veel leed
waar ik, mijn God, geen raad mee weet;
de vragen wentelen in mij rond —
Gij legt het antwoord in mijn mond:
— Dit is Mijn lichaam. Neem en eet. —

'k Deed zoveel kwaad; zo weinig góéd,
mijn vlammend vuur werd enkel roet,
mijn licht is bijna opgebrand. —
Gij geeft de beker in mijn hand:
—Neem, drink hieruit; dit is Mijn bloed.—

In mijn bestaan zit zoveel scheef
door al het kwaad dat ik bedreef.
Ik eet Uw lichaam, drink Uw bloed. —
Ge spreekt —Zie Ik maak alles goed:
Gedenk Mijn dood. Geloof en leef! —'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen