Huisbezoek als zielzorg I

1. Christus werkt door de ambtsdragers.
In de Heilige Schrift worden verschillende beelden gebruikt om de verhouding van Christus en Zijn gemeente uit te beelden: de verhouding van herder en schapen, Lukas 15 : 1—7, Johannes 10 : 1-18; van wijnstok en ranken, Johannes 15 : 1—7, Romeinen 6 : A—7; van fundament en gebouw, Efeze 2 : 17—22, 1 Petrus 2 : 4—5; van hoofd en lichaam, 1 Corinthe 12 : 12—27, Efeze 4 : 1—16, enz.

Elk van deze beelden drukt de rijkdom uit, die in de gemeenschap met Christus besloten is. Het beeld van herder en schapen drukt uit dat wij alleen door Zijn zorg behouden en bewaard kunnen worden, omdat wij zelf dwalen en verloren gaan. Het beeld van wijnstok en de ranken is nog dieper. Dat leert ons dat wij alleen leven hebben door de inplanting in de levensgemeenschap met Christus. Wij hebben niet alleen Zijn zorg nodig, maar Zijn levensgemeenschap door de Heilige Geest. Wij moeten één plant met Hem worden, zo hebben wij deel aan Zijn dood en aan Zijn opstanding, Romeinen 6 : 4—7.

In het beeld van het hoofd en het lichaam hebben wij te maken met dezelfde gedachte, namelijk de levensgemeenschap met Christus. Want zoals wij uit het Avondmaalsformulier kunnen leren: de Geest, die in Hem als in het hoofd woont, moet ook in ons als Zijne lidmaten wonen. Wie geen deel heeft aan Zijn Geest (= levendmaking) heeft ook geen deel aan Zijn bloed (= verzoening, vergeving der zonden). Zie Romeinen 8 : 9.

Wij noemen Christué wel eens: 'de koning der kerk', maar die gedachte komt in de Schrift nauwelijks voor. Hij is niet zozeer koning, de verhouding is veel dieper. Hij is het hoofd der kerk. Dit legt nadruk op twee dingen:

a. Christus is verheven boven Zijn gemeente, gelijk het hoofd verheven is boven het lichaam;

b. Hij is verbonden met de gemeente, gelijk het hoofd door spieren en zenuwen verbonden is met het lichaam en — niet te vergeten — uit dat hoofd, uit de hersenen, krijgen al onze ledematen én organen hun levensprikkels.

Dat eerste is volkomen waar, Christus is verheven boven de gemeente om met Zijn oppergezag haar te regeren, maar dat tweede moet wel de hoofdnadruk ontvangen. Christus is verbonden met Zijn gemeente met de kracht der verzoening en met de levendmakende kracht van de Heilige Geest. Anders gezegd: Christus is het levenscentrum, het bezielend levenscentrum van Zijn gemeente. Het beeld lichaam-hoofd geeft aan dat de gelovigen — door de Geest — deel hebben aan al de schatten en gaven van Christus. Het is een huwelijk 'in gemeenschap van goederen’.

Christus is dus het bezielend levenscentrum van Zijn gemeente, of moderner uitgedrukt: De kerk is draagster van Zijn tegenwoordigheid en werktuig van Zijn handelen'. In dit licht moet het werk van de ambtsdragers gezien worden. Zij zijn medearbeiders Gods, 1 Corinthe 3 : 9, uitgestoten in Zijn arbeid. De woorden van het oude bevestigingsformulier mogen geen afgesleten cliché zijn, maar sprankelende levenswerkelijkheid, dat God door een 'zonderlinge genade' gebruik maakt van de dienst der mensen.

God wordt niet door mensen gediend als iets behoevende, maar God roept en gebruikt mensen in Zijn dienst, zowel de gewone gemeenteleden als de afzonderlijke ambtsdragers. God gebruikte het dienstmeisje van Naamans vrouw om Naaman te leiden tot de God van Israël en bij Hem genezing te vinden, zo gebruikt Hij ons om mensen tot de levendmakende kennis van Christus te brengen. Ireanaeüs, de oude kerkleraar (plm. 180 na Chr.) heeft het treffende woord gesproken: 'Woord en Geest zijn de twee handen waarmede de verhoogde Christus Zijn werk hier op aarde doet'. In die twee handen mogen wij dienst doen als één van Zijn vingeren!

In het synodale studierapport over het ambt staan vele aanvechtbare conclusies en toekomstplannen, maar in de exegetische en dogmatische bezinning in hoofdstuk I en hoofdstuk II staan vele waardevolle dingen. Prof. dr. H. Berkhof, geassisteerd door een commissie van beraad, benadrukt daar met name, dat wij in het ambt te maken hebben met een 'ambtelijke Christus-representatie'. Christus is in ons ambt aanwezig en werkzaam, dus: werkzaam aanwezig. En wat is het doel van Christus' werkzaamheid in ons ambtswerk? Volgens bovengenoemd rapport: 'koinonia' en 'diakonia'. Koinonia dat wil zeggen: gemeenschap, dat is inlijving in de gemeenschap met Christus en met elkaar; diakonia, dat wil zeggen dienst, dienstbaar zijn aan de doorwerking van Gods genade in de kerk èn in dewereld.

Tot deze grote taak zijn wij dus geroepen als ambtsdragers. Christus werkt door de ambtsdragers heen om in de gemeente de reddende gemeenschap met Hem te wekken en te verdiepen en om de gemeente zo dienstbaar te maken voor haar taak in de wereld.

Wat een grootse taak? Als u zegt: 'Maar wie is tot deze dingen bekwaam, wie is bekwaam om Christus te vertegenwoordigen en om Zijn werktuig te zijn? ', dan geeft Gods Woord dit antwoord: bekwaam is hij, die al zijn kracht en hulp alleen van God verwacht. Op eigen kracht vertrouwen is goddeloos. Dat geldt altijd maar zeker in het geestelijke werk. Wij moeten werktuig zijn en een werktuig moet willig liggen in de handen van hem, die het hanteert. Dé vraag is volgens de woorden van het bevestigingsformulier of wij wettig van Gods gemeente en mitsdien van God Zelf tot ons ambt geroepen zijn? Wettig van Gods gemeente en mitsdien van God? Is dat niet een beetje te veel eer voor de keuze van de gemeente. Ik geloof van niet, als de gemeente maar werkelijk gemeente is. We lezen in Genesis 2, dat Adam in de staat der rechtheid de opdracht kreeg de dieren namen te geven en zo, staat er dan uitdrukkelijk: zoals Adam ze noemen zou, dat zou hun naam zijn. Dat was in de staat der rechtheid, toen de mens zuiver stond als beeld van zijn God, maar in de weg van wedergeboorte en bekering wordt in ons het beeld Gods weer hersteld, dus ook de gave om te onderscheiden en te kiezen. Zo mogen wij geloven, dat een gemeente, die werkelijk met ernst haar ambtsdragers kiest, ook van de Heilige Geest de gave der onderscheiding heeft ontvangen en dus een rechte keuze kan doen. Dat zo vaak verkeerde motieven een rol spelen moet óns alleen maar tot schuld zijn. De gemeente moet ook in het kiezen van ambtsdragers zich veel meer van haar heilige taak bewust zijn en kiezen voor Gods aangezicht, biddend dat Hij ook door onze stem de juiste mannen moge aanwijzen. God vertrouwde Adam de keuze der namen toe, zo vertrouwt God de gemeente de keuze der ambtsdragers toe. Maar als wij wettig gekozen zijn door de gemeente, ondanks haar zonden en vlekken, dan mogen wij verzekerd zijn, dat God-ons roept tot het ambt, maar dan mogen wij ook er zeker van zijn, dat Hij die roept ook getrouw is, dat Hij het ook doen zal.

Onze oude theologen hebben het meermalen zo geformuleerd: Wie God geeft het ambt, die geeft Hij ook het verstand'. Dat wil zeggen, dat God ons dan ook bekwaam zal maken. Maar er staat ook in de Bijbel, dat de hand des vlijtigen gezegend zal worden. Dat wij dan ook vlijtig zijn om onze bekwaamheid te vermeerderen door veel gebed en nauwgezette studie. Hoe meer men leest en studeert des te meer ontdekt men, dat men nog maar zo weinig weet. Wat zal iemand, die niet studeert of leest, dan weinig weten! En onwetendheid maakt vaak bekrompen, eigenwijs en bazig. Men wil alles afmeten en dwingen naar eigen beperkte inzicht. Wij zijn geroepen Gods Woord naarstig te onderzoeken en onszelf te oefenen in de verborgenheden des geloofs. Die een ander leert, leert gij uzelve niet, Romeinen 2 : 21?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen