In gesprek met het gezin

Voor de meesten zit de vakantie er weer op. Met name voor onze gezinnen met opgroeiende kinderen. Het leven daar zet zich voort in zijn gewone doen. We hopen dat u in de genoten rusttijd nieuwe krachten hebt opgedaan.

Ook wij nemen in onze rubriek de gewone draad weer op. Dat wil zeggen: de draad van het 'bezig zijn van ons gezin op de zondag’.

Intussen hebben we al heel wat samen besproken, wat de zondag betreft. Wat heeft de Heere ons immers veel geschonken in de kerkdienst op de zondagmorgen. En dan de doopdienst, waarop ons hele gezin zo nauw betrokken werd. We zijn ook reeds bijzonder bepaald bij de avondmaalsdienst. Ook waren we inmiddels met de preek op de koffie. Hoe kan het ook anders? Zou je niet met elkaar verder doorspreken over het gehoorde en geziene? Waar het hart vol van is geraakt door dat machtige werk van de Heilige Geest in de bediening van Woord en Sacrament, stroomt toch de mond van over! Ik zie een vader en moeder nogal bedenkelijk kijken. Is het in uw gezin zo anders? Hoe zou dat dan komen? Heeft de Heere soms vergeten u en uw gezin genadig te zijn? Och, spreek er met Hem over. Het zou vanwege Zijn grote ontferming zo anders kunnen worden.

We gaan nu verder de zondag in. Het is etenstijd. De maaltijd op de zondag heeft iets aparts. Alleen al omdat zowaar niemand haast heeft. Het dagelijkse werk rust. Ontvangt de kostelijke gaven, die we met ons gezin in alle rust mogen genieten, uit Gods Vaderhand. Wat vinden we de dingen vaak gewoon, zelfs de extra dingen. Het moet maar eens anders zijn. Heere, wat is Uw zorg toch groot! Zegt u dat weleens, zoals een kind tegen vader. Want als ge niet wordt als een kind ...

De maaltijd is ten einde. De schriftlezing van die morgen in de kerk, wordt nogal eens opnieuw gelezen. Dat is goed. Mogelijk geeft het nog aanleiding tot een gesprekje onder elkaar, vooral wanneer dit er onder de koffie om de een of andere reden bij ingeschoten is.

Waarom we dit opnieuw met nadruk zeggen? Wel, het gesprek onderling over de dingen van Gods Woord en Koninkrijk is van zo'n uitermate groot belang. Het kan niet anders dan tot grote schade zijn, wanneer dat niet regelmatig spontaan plaats vindt. Vooral de zondag biedt daarvoor zulke pracht gelegenheden. De klok en het werk jagen je niet voort. Alleen daarom al. Wat een zegen, de zondag. Kostelijke gave. Stel je voor, dat deze er eens niet was? Daarom: zuinig er mee en gebruik die dag voor het doel, waartoe de Heere hem gegeven heeft.

En toch, wat kunnen er een problemen liggen ten aanzien van het doorbrengen van de zondag. En die worden het grootst met name wanneer de morgen voorbij is. Hoe moet het nu verder, is de grote vraag. De zondag is nog lang. Een hele middag, een hele avond. Op welke wijze moeten die gevuld worden?

Ja, wacht u even, er is in ieder geval nog een tweede kerkdienst. Inderdaad. Dankbaar constateren we, dat de tweede kerkdienst in onze gezinnen nog een behoorlijke plaats heeft mogen behouden. Maar u weet en ziet de duidelijke tendens in ons kerkelijk Nederland. Een drastische achteruitgang. En hoeveel van onze gezinnen zijn er niet, waar men ook al de grootste problemen heeft met een tweede kerkgang.

Moet dat nu persé, twee keer naar de kerk, moppert Jan. Als je toch ... Ja, vroeger. Maar dat was een heel andere tijd. Je ziet toch overal, dat er 's avonds geen kerkdienst meer is? En waarom wij dan wel?

Wat een moeite kan het kosten om met het gezin de tweede dienst bij te wonen. Of zijn er misschien ook al heel wat ouders, die er zo gemakkelijk zelf de hand mee gelicht hebben?

Beste vaders en moeders en kinderen, laten we er nu eens eerlijk even met elkaar over doorpraten.

Zie die tweede kerkdienst op de zondag nu a.u.b. niet in de eerste plaats als een moeten. We hebben die schreeuwend hard nodig en we mogen! U moet eens nadenken, hoeveel tijd u wekelijks besteedt om u te bezinnen op het Woord van God. Op de gewone dagen van de week is dat minimaal. Ik hoor het u zeggen of een ander, wanneer we klaar zijn met de maaltijd: Kom, laten we vlug even lezen, want...

Het werk, allerlei dagelijkse beslomme­ ringen slokken onze tijd practisch helemaal op.

Maar nu is het zondag. Wat een bijzonderheid. We hebben even de tijd. Zouden we dan niet? Jongens en meisjes, toe nou. Pak nu van die lange zondag die tweede kerkdienst toch niet af. Dat is toch jezelf ontrieven van het meest nodige. Mogen we het van deze kant eens een keer belichten? De Heere heeft ons zo onnoemelijk veel te zeggen in Zijn Woord. Ga er toch een tweede keer rustig voor zitten. 'Wie zijn weg wel aanstelt, zal Ik Mijn heil doen zien'. Het zeer getrouwe waarnemen van de middelen, die God schenkt, blijft niet ongezegend. Dat is geen zaak van verdienste, maar van vervulling van Gods belofte.

Eén van de ergste verwijten, die je jezelf later maakt, is: Had ik toch maar ...

Nog een tweede punt ten aanzien van de tweede kerkdienst.

Deze draagt meestal een enigszins ander karakter dan de morgendienst. Ik bedoel dan, dat de tweede dienst onder ons meer het karakter heeft van een leerdienst. De catechismuspreek neemt in onze gemeenten nog een brede plaats in. De nadruk valt dan op het onderwijs in de leer van de kerk. Juist in onze moderne tijd hebben we dat onderwijs zo nodig. Waar blijven we met onze gereformeerde gezinnen, wanneer we niet de zo nodige kennis opdoen van de leerstukken van het geloof? Daarom is de wekelijks terugkerende catechismusprediking van zo'n groot belang voor de vorming van onze gezinnen in de gereformeerde religie. Geef niet toe aan de kreet, dat je in onze moderne tijd met zulke leerdiensten nergens meer blijft. Wanneer we even bedenken, hoe wij, ouders en vooral ook onze kinderen, van alle kanten in aanraking komen met allerlei moderne visies op de Bijbel, de kerk, het Christelijk leven, zouden we dan als Christelijke gezinnen het onderwijs in de geloofsleer en het geloofsleven naar Schrift en belijdenis kunnen ontberen? Die vraag te stellen is haar beantwoorden.

Ds. Kievit zegt in zijn referaat 'De Catechismusprediking': De gemeente moet onderwezen worden op straffe van verval en ondergang. Worden we daarmee niet gestraft? '

Geen kennis meer, voert naar de ondergang.

Daarom, laat u zich, ouders en kinderen, de tweede kerkdienst, juist als leerdienst niet ontnemen, ook al zal zo'n dienst wat extra inspanning vergen, vooral voor onze jonge mensen.

In dit verband tenslotte even een opmerking terzijde.die ik las in het zo net aangehaalde referaat:

’De herders zullen de catechismuspreken op die wijze inrichten, dat ze zowel de kortheid betrachten en tegelijk ook de duidelijkheid, en kunnen tonen, dat ze rekening gehouden hebben, niet slechts met de ouderen, maar ook met de onkundiger en teedere jeugd’.

Samen bezig in bidden en werken tot heil van onze Christelijke gezinnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen