Komplot

Het is vermoeiend om steeds maar weer de vinger te moeten leggen bij de verregaande verwording van ons kerkelijk leven. Het is nu echter weer Kerk en Wereld dat weer eens de aandacht vraagt. Thans door het organiseren van een komplot, met een vreemd en daardoor versluierde woord aangeduid als kosmokomplot. Samen met de links georiënteerde Sjaloomgroep gaat Kerk en Wereld op 4 en 5 september een weekend organiseren, waarin het zal gaan om knelpunten in de nationale en wereldsamenleving. In de toelichting op één en ander worden die knelpunten toegelicht: het kolonialisme en het bestaande racisme in de westelijke wereld. Al bij voorbaat is dus duidelijk gemaakt dat de hele zaak een puur anti-westerse aangelegenheid is. Wat in communistische landen gebeurt komt niet eens in het blikveld. Men ziet méér in een eenzijdige stellingname tegen wat in de westerse wereld gebeurt.

Als slotakte van de manifestaties op dit weekend wordt — klap op de vuurpijl — een gezamenlijk optreden aangekondigd van de fractieleiders van de P.v.d.A., D' 66 en P.P.R., met hun collega's van de C.P.N, en de P.S.P. Onderwerp tijdens die ontmoeting zal zijn de vraag hoe parlementaire en buiten-parlementaire oppositie elkaar het beste kunnen aanvullen in het verzet tegen de gevestigde orde. Deelname van de fractieleiders van de rechtse partijen werd niet zinvol geacht. Een discussie zou dan toch niet tot een vruchtbaar resultaat leiden.

Men ziet het dus, een links komplotje, dit kosmokomplot. Verzet tegen de gevestigde orde, maar dan vooral de westerse gevestigde orde, is het centrale thema. De kerk gaat de schijnwerpers zetten op onze samenleving, echter vooral niet onder een christelijke belichting, maar onder een rode belichting. En dan vooral niet kijken naar de communistische landen, want dan is de aardigheid er gauw af. Neen, samen links en dan ook alléén maar links. Geen christelijke pottenkijkers erbij. Dan is het tenminste echt een komplotje.

Dat al dit links rode gedoe inmiddels door velen gezien wordt als christelijke, evangelische inspiratie bij uitstek is een angstwekkende zaak. We kijken er zo langzamerhand al niet meer van op en moeten er voor oppassen dat we niet al te zeer wennen aan al deze degeneratieverschijnselen van de kerk. Maar het hele doperdom van de zestiende eeuw is vergeleken bij deze linkse stromingen maar kinderspel. En het wordt allemaal gedekt met de vlag van het evangelie. Of liever met de kreet evangelische inspiratie. Dat betekent dan dat je eerst de normen ontleent aan je eigen inzichten en dat je die normen dan dekt met het etiket evangelische inspiratie.

Ik zou wel eens willen weten welk kerkbegrip achter dit alles nog schuil gaat. Als het al zo is dat het niet alles Israël is wat Israël genoemd wordt, dan geldt toch zeker ook hier wel dat het niet alles kerk is wat zichzelf nog met die naam tooit. De kerk, die zich in manifestaties als deze presenteert, heeft niets meer van wat de Schrift onder de kerk verstaat, van wat onze belijdenis ervan onder woorden brengt, namelijk de gemeenschap van ware Christgelovigen, die al haar zaligheid van haar hoofd Christus verwacht. Zou de naam van Christus op dat weekend nog genoemd worden? De fractieleiders van de linkse partijen zullen het wel niet doen. En als het al gebeurt dan is het bepaald niet de Christus der Schriften, maar een Christus ontleend aan een revolutionaire ideologie.

Intussen valt Kerk en Wereld nog steeds onder de verantwoordelijkheid van onze Generale Synode en keurt deze zelfde synode telkenjare weer het jaarverslag van Kerk en Wereld goed, soms met een kritische kanttekening, maar dan betreft het een 'bedrijfsongeval'. Zou ze dit komplot ook goedkeuren? Het zal wel weer gedekt worden met de opmerking dat het hier gaat om éen van de vele wijzen van kerkzijn in onze tijd. De kerk is immers pluriform! , En hier heb je dan echt de kerkbuiten-de-kerk, zo zou de redenering kunnen zijn. Daartoe behoren dan ook de fractieleiders van de linkse partijen. Maar de kerk-binnen-de-kerk, die moet er op dit weekend buiten blijven, want dan zou het wel eens kunnen zijn dat er andere aspecten van de gevestigde orde naar voren komen, die men op Kerk en Wereld liever niet aan de orde gesteld ziet. Een kwalijke zaak, dit komplot. De revolutie verslindt haar eigen kinderen. Een kerk, die dit komplot binnen haar muren toelaat verslindt zichzelf en dan ook haar kinderen.­

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen