In gesprek met het gezin

Een zeer belangrijk en wezenlijk gedeelte van de zondagsbesteding hebben we met elkaar onder ogen gezien: de kerkdienst.

Opnieuw komt de reeds gestelde vraag uit ons vorige gesprek aan de orde: Hoe nu verder? Er blijft nog zoveel tijd over buiten de kerkdienst om. Hoe moet je die tijd op een goede en verantwoorde wijze vullen met en in het gezin?

Ook hier blijken nu juist in vele gezinnen zich grote problemen voor te doen. Die problemen zijn overigens niet van vandaag of gisteren. De vragen van 'wat wèl en wat niet op de zondag' zijn erg oud. Wat heeft reeds de sabbath als de dag des Heeren een problemen gegeven onder het oude volk Israël. Wat een critiek van de zijde van de profeten op de wijze, waarop Israël de sabbath vierde. Of men lichtte de hand er mee of de viering van. de sabbath was gedegradeerd tot een formele aangelegenheid. Schoot ook het farizeisme in Jezus' dagen niet finaal aan het doel van de sabbath voorbij, hoewel men tot de finesses had uitgekiend wat 'wèl en wat niet' mocht.

Ik dacht, dat we ook vandaag in onze gezinnen aan het doel van de zondagsviering dreigen voorbij te schieten door de zo juist genoemde tweeërlei tendens.

In de eerste plaats is er de geweldige dreiging om er zo geleidelijk aan de hand mee te lichten. Ik bedoel daarmee de gevaarlijke neiging om hoe langer hoe meer toe te geven aan een wijze van zondagsviering, die niet meer strookt met het wezen van de zondag als de dag des Heeren. De invloed van buitenaf is groot. We staan met onze gezinnen in een samenleving, waar de echte zondagsviering en de zondagsrust vanuit het gebod van God voor zeer veel mensen geen of practisch geen rol meer speelt. Wanneer je er nog wel ernst mee maakt, word je bepaald voor wat achterlijk versleten. U behoeft alleen maar te denken aan die zwembadaffaires in verschillende van onze gemeenten op de zondag. Wat kunnen de jongeren in onze gezinnen het er vaak moeilijk onder hebben. We behoren niet graag tot degenen, die een uitzonderingspositie innemen. En. om dan tegen de stroom op te blijven roeien. Waar haal je de moed en de kracht vandaan om het vol te houden?

Ten aanzien van het sabbathsgebod geldt ook wel zeer bijzonder: 'Gun door het geloof in Christus krachten, om dat te doen uit dankbaarheid'. Zo is het alleen vol te houden. En zo alleen geraakt de zondagsviering weer aan zijn hoge doel.

Het vieren van de zondag komt dan veel meer in het teken te staan van dfe lust dan van de last. En in het onderhouden van Gods geboden, en dus ook van dit gebod, is grote loon. Dat hebt u toch vaak gezongen? Maar dan geen loon uit verdienste, maar uit genade. De Heere verblijdt Zich er over en Hij zal dat ook laten blijken, zoals een vader zijn kind. Wat een rijkdom, wanneer het sabbathsgebod in onze gezinnen een evangelisch gebod gaat worden. Dan raakt ook de krampachtigheid er uit.

Dat is nu juist het grote gevaar aan de andere kant.

Een krampachtige naleving van een heleboel dingen, die je 's zondags niet mag, maar aan een wezenlijke viering van de zondag voor de Heere kom je dan niet toe. We zijn dan met het sabbathsgebod bezig, zoals je je ook houdt bijv. aan de verkeerswet.

Wat ik daarmee bedoel? Wel, bij de verkeerswet is het allemaal keurig in orde, als je je formeel maar houdt aan de regels van 'dit wel en dat niet'. Maar de wet des Heeren is iets totaal anders dan een verkeerswet. Het gaat niet om een stel regels, waar je je formeel netjes aan houdt. Het is de wet van de levende God, die vraagt om de liefde van ons hart voor Zijn eer. Zijn naam. Zijn dag. Zijn schepsel. Laten we dit toch in onze gezinnen goed bedenken.

Heb je dan niet meer met regels te maken ten aanzien van de viering van de zondag? Natuurlijk wel, maar ze komen te staan in het kader van de liefde en de dankbaarheid jegens de god van het gebod. Wat je wèl en niet doet op de zondag behoeft dan zo 'naar' tot in de finesses uitgeplozen te worden. U begrijpt toch wel, wat ik bedoel?

Er zijn een groot aantal dingen, die je op de zondag niet doet, omdat ze eenvoudigweg het wezen, van de zondagsviering aantasten.

Er is veel meer een met de Heere spreken over het hoe van de zondagsviering dan een eindeloos uitkienen van regels, waar je je aan moet houden. Heeft de Heere Jezus Zelf, juist van dit laatste, niet veel verdriet ondervonden? U kent de voorbeelden uit de evangeliën zelf wel.

Het gaat om de liefde tot de God van het gebod. 'Heere, het is toch Uw dag. Geef ons als ouders en kinderen met het oog daarop kracht en wijsheid om die dag dan ook de Uwe te laten.

Misschien heeft iemand het gesprek deze keer wel wat theoretisch gevonden. Ja, dat kan zijn, maar, ik dacht, dat het ook nodig was om op deze wijze de dingen met elkaar door te spreken. Na dit gesprek, wat meer in het teken van de bezinning heeft gestaan, moeten we nog allerlei practische kanten met elkaar onder ogen zien.

U vindt wel goed, dat we daarmee wachten tot de volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen