Ingezonden

’Hoewel zelf werkzaam in een gemeente waarin nog heel veel tot grote dankbaarheid stemt, kan ik toch niet nalaten te reageren op uw schrijven aan de predikanten, al had u daarmee in het bijzonder hen op het oog die, gezien de omstandigheden waaronder zij arbeiden, door moedeloosheid bedreigd worden.

Inderdaad is deze dreiging er bij velen, levensgroot. De ontkerkelijking en de ontkerstening nemen hand over hand toe, en de problemen die daaruit, ook met betrekking tot het plaatselijk kerkelijk leven, voortvloeien, roepen bij velen een gevoel op van vermoeidheid en machteloosheid.

In vele gemeenten schijnt, naar mij onlangs nog duidelijk bleek, alle kerkelijk leven praktisch verstorven te zijn.

Tal van oorzaken zijn er te noemen. Maar ligt de diepste oorzaak niet hierin, dat er geen onvoorwaardelijk luisteren is naar en buigen voor Gods Woord dat ook van vele kansels niet meer in zijn ontzaglijke ernst en heerlijkheid, zoals de Reformatie het weer deed verstaan, wordt verkondigd?

Is de verkondiging niet vaak die van een evangelie naar de mens?

Wáár klinkt de profetische wekroep tot terugkeer vanuit de leiding van onze kerk? Is de geestelijke verwarring buiten en binnen de kerk niet ontstellend?

Op talloze punten blijkt dit op een verbijsterende wijze! Slechts een enkel punt noem ik met betrekking tot onze eigen kerk.

Hoe is het mogelijk dat een man als prof. Smits, zonder dat deze zijn brute loochening van de essentie van het evangelie openlijk herriep, de emeritaatsrechten weer ontving? Geen enkele redenering kan dit laatste verantwoord doen zijn tegenover de Koning der Kerk, op Wiens hart getrapt wordt door beschouwingen als die van Smits, welke voluit van antichristelijke aard zijn. Het schreit ten hemel dat de leiding der kerk zó besliste!

Hoe is het mogelijk dat een man als Krop zich tot op heden Hervormd predikant kan noemen, terwijl de bijbelse boodschap door hem radicaal en totaal weersproken wordt? Men behoeft, dunkt mij, waarlijk geen ketterjager te zijn om dit laatste te constateren.

Hoe is het mogelijk dat een kerk als de onze, uit de Reformatie geboren, zich met Rome aan één tafel zet in de Raad van Kerken? Welke overeenstemmiag is er tussen het geloof dat zich uitspreekt in onze 'Heidelberger' en 'De Nieuwe Katechismus'? Spreekt uit dit laatste geschrift geen ander evangelie, waarover het vonnis gaat van Galaten 1 : 8 en 9? Waar klinkt daarin ook maar iets van de boodschap van de 'justificatio impii', de rechtvaardiging van de goddeloze, ' die toch de boodschap is van de enige troost, de 'articulus stantis et cadentis ecclesiae', het artikel waarmee de kerk staat en valt? Geldt hier niet ten volle: Wat heeft Jeruzalem met Athene te maken? ' Beseft men dit niet meer? Is men dan met blindheid geslagen?

Vertoont de éne kerk, zoals men zich die in het huidige oecimienische streven als uiteindelijk doel voorstelt, niet alle trekken van de leugenkerk van de eindtijd, die juist door haar 'evangelische schijn' een geweldige kracht der dwaling zal ontwikkelen tot misleiding van velen?

Nog eens: waar klinkt de profetische wekroep tot terugkeer? Hoe nodig is het toch dat, met name in onze chaotische tijd, waarin een apocalyptisch weerlichten valt waar te nemen, die roep zeer indringend opklinkt! Dat zij ook in uw brief totaal niet gehoord wordt, bedroeft mij.

Waarom laat men zich leiden door leugen van allerlei pressiegroepen (waarbij ik ook denk aan diverse kreten die opklonken uit de A.K.V.), en niet door de enige norm: de H. Schrift en de rijke vertolking van haar inhoud in de belijdenis der kerk?

Vreest men niet al te zeer dat bij een laten gelden van deze enige norm velen zullen heengaan? Of is de leiding der kerk zelf van deze norm vervreemd?

Verwacht men werkelijk tot 'gemeenteopbouw' te zullen komen door een 'herstructurering' als wordt voorgesteld in het onlangs door de synode toegezonden geschrift?

Welk een ontstellend gebrek aan inzicht spreekt er uit in de werkelijke oorzaken van de huidige, zo diepgaande geestelijke crisis! Alleen grotere verwarring en dieper verval zal, bij realisering van bedoelde voorstellen, het gevolg zijn.

Dit alles, en zoveel meer, kan slechts benauwen en zo verschrikkelijk doen lijden aan de kerk, die een Moeder behoorde te zijn die haar kinderen — optrekkend' naar de eeuwigheid! — voedt en koestert. Daarom kon ik deze 'cri de coeur' niet achterwege laten na lezing van uw goedbedoelde en welgemeende, maar, gezien de aangrijpende nood der kerk, ia diep teleurstellende brief.

Wel uitermate zwaar is uw taak en ontzaglijk groot uw verantwoordelijkheid als praeses van onze synode.

Gods Heilige Geest vervulle u met alle nodige wijsheid en kracht, en doe u een gevangene zijn van Zijn Woord.

Alleen in de onderwerping aan dat Woord ligt de genezing voor ieder persoonlijk, voor kerk en wereld!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen