Synode-praeses bemoedigt predikanten

De praeses van de Hervormde Synode, ds. J. A. G. van Zanten, zond een brief aan alle hervormde predikanten, waarin hij hen een hart onder de riem steekt voor de uitoefening van hmi ambtelijk werk. Hieronder volgt de inhoud van de brief.

’Nu de werkperiode 1971—1972 begint, heb ik er als praeses van de generale synode behoefte aan u deze brief te schrijven. Menigeen uwer zal met vreugde de veelzijdige arbeid in de gemeente of in de min of meer speciale sector van het kerkewerk, waarin hij bezig is, kunnen verrichten, omdat hij weet, dat hij zo nu en dan, misschien zelfs heel vaak, mag rekenen op waardering, positief weerwerk, medewerking van de kant van hen, temidden waarvan hij zich beweegt en bezig is.

Er zijn er echter ook, voor wie de dingen anders liggen. Tot hen richt ik mij meer in het bijzonder, met hen mij ervan bewust, dat een predikant, evenals ieder ander mens, een woord van bemoediging nodig heeft. Zeker in deze tijd, want niemand onzer ontkomt aan de bezorgdheid, dat het Woord van God in onze dagen soms ledig schijnt weer te keren en dat het kerkelijk leven lijkt op een eiland, dat dagelijks verder afkalft. De ontkerkelijking en ontkerstening en de soms onafzienbare taken, die daaruit voortvloeien, leiden tot onrust, vermoeidheid en zelfs moedeloosheid. Niet alleen bij predikanten, maar ook in de gemeenten, die zij dienen.

Het zou van kortzichtigheid getuigen, als wij meenden, dat wij, om zo te zeggen, de eersten zijn in de geschiedenis van de christelijke kerk, die ons menigmaal zwak en moedeloos voelen. Uit de Bijbel weten wij immers, dat profeten en apostelen datzelfde gekend hebben, en ook dat de gemeenten, hoe zij soms ook om haar geloof geprezen werden, bemoediging nodig hebben gehad. De gemeenten én degenen die haar leiding hebben gegeven, hebben de eeuwen door geleefd in de gebrokenheid van het bestaan.

De vraag is wel: hoe kunnen wij weer die veerkracht en geloofsspontaneïteit vinden, die ons even ontspannend als intensief en met vreugde doen arbeiden in de dienst van het Evangelie en ons ervoor behoeden de teleurstellingen en tegenheden op een verkeerde wijze af te reageren? Wat de apostel Paulus schrijft in Romeinen 5 kan in deze van helpende betekenis en kracht zijn: wij worden via de verdrukking, langs de volharding, door de karaktertrouw, teruggedreven tot die hoop, die niet beschaamt, omdat zij geboren wordt uit de liefde van God, die door de Heilige Geest in onze harten is uitgestort.

Wij worden uitgenodigd in dit licht het werk, dat wij mogen doen, opnieuw te bezien, te aanvaarden en te beleven, in de gemeenschap temidden waarvan wij onze dienst verrichten. Die gemeenschap bestaat weliswaar uit dezelfde mensen, met dezelfde mogelijkheden en moeilijkheden als voorheen, en wij zullen het moeten (of: mogen) doen met dezelfde of mogelijk zelfs met een afnemend aantal ambtsdragers en in menig geval met een steeds verder ineenschrompelende gemeente. Dat neemt niet weg, dat over dit alles toch de glans van de hoop kan liggen.

Dit te meer, als wij ons te binnen willen laten brengen, de belofte van de Heer: 'Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld'. En wanneer Hij, de levende Heer er is, dan is er de bron van kracht, die haar werking doet gevoelen, gaandeweg verder. De vreugde daarover hebben niet alleen predikanten nodig, de gemeenten kunnen haar evenmin ontberen.

Graag bid ik u 'deze vreugde in de Heer' toe, 'die uw toevlucht is'. (Neh. 8 : 11b).'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen