Huisbezoek als zielzorg I

Onze voorbereiding

Wanneer een timmerman op karwei gaat, neemt hij doorgaans gereedschap mee; laat hij dat thuis, dan kan hij zelf ook beter thuis blijven. Wij behoeven geen gereedschap mee te nemen, maar moeten gaan in afhankelijkheid van God.

Natuurlijk moeten wij wel een zakbijbeltje meenemen en eventueel een aantekenboekje en pen of potlood, maar verder niet. God moet ons gesprek besturen, daarom moet van Hem onze verwachting zijn.

Dat mag! God draagt zorg voor de gemeente. God wil dat zij zal leven uit en bij het Woord, daarom mogen wij verzekerd zijn, dat ons werk niet ijdel zal zijn in de Heere. Gods medearbeiders zijt gij (1 Corinthe 3:9). Gij zijt het niet die spreekt, maar het is de Geest des Vaders, die in u spreekt.

Maar... de Heer' betoont Zijn welbehagen, aan hen die nederig naar Hem vragen. Daarom moet gij u ook biddend voorbereiden. Nog beter is het, dat gij met uw medebroeder samen om Gods zegen vraagt. Hoe beter gebeden, des te beter zal gewerkt worden. Zeker op dit terrein.

Wij moeten bevrijd worden van onszelf, van onze eigen waan, onze schroom, onze verlegenheid en gebrek aan moed; wij hebben nodig takt, geduld, uithoudingsvermogen om grieven tegenover de kerk enz. aan te horen;

wij hebben nodig goed te kunnen luisteren en te kunnen zwijgen, opdat de mensen zichzelf kunnen uitspreken;

wij hebben nodig de leiding van God om het rechte antwoord, het rechte ant-Woord te kunnen vinden. Voor al deze dingen moet gebeden worden. Dus ook om het rechte ant-Woord. Dan kun je wonderlijke dingen meemaken. Dan kan het zijn alsof de Heilige Geest ineens toeschiet om onze 'wapendrager' te zijn. Een wapendrager had onder anderen de taak om een reserve-wapen voor zijn meester te dragen; brak b.v. een lans, dan duwde hij hem gauw een reserve-lans in de handen. Zo doet de Heilige Geest ook. Wij weten soms niet wat wij moeten antwoorden, wij zouden er zelf nooit op komen en ineens laat God het rechte antwoord vanuit Zijn Woord ons zien. Dat kunnen wij alleen verwachten als wij in afhankelijkheid van God ons huisbezoek doen. Want aan die vertrouwen op hun benen - op eigen kracht en wijsheid - wil Hij geen hulp verlenen. Die laat God misschien met een mond vol tanden zitten of, als wij welbespraakt zijn, praten wij er maar wat omheen.

Gods Woord leert het ons bij voorbaat, de ervaring kan het ons al gaande leren: Wij zijn tot geen van deze dingen bekwaam, maar onze bekwaamheid is uit God. En . .. 'die God geeft het ambt, die geeft Hij ook het verstand (de vereiste gaven)'!

Ons gesprek

Prof. Berkelbach van de Sprenkel heeft in een brochure over het huisbezoek eens de volgende indeling van het gesprek gegeven. Het gesprek kan men weergeven door drie concentrische cirkels:

1. Een algemeen gesprek. Men maakt kennis en informeert naar het gezin, naar gezinsomstandigheden, naar de kinderen enz., enz. Dit moet echt gemeende belangstelling zijn; niet geforceerd om een goede beurt te maken. Een mens is niet alleen een ziel; zijn leven en noden zijn verweven met allerlei huiselijke en maatschappelijke omstandigheden, zodat wij op dat vlak ons gesprek moeten beginnen. Misschien komen dan heel verborgen moeilijkheden openbaar. Daarover zich uitspreken kan al bevrijdend zijn voor de mensen.

2. De tweede cirkel: de verhouding tot de kerk, tot Gods Woord: Bijbellezen aan tafel, zelfstandige Schriftstudie — broodnodig! — kerkgang, school, zondagsschool, catechisatie, verenigingsleven, enz. Natuurlijk geen lijstje van vragen afwerken, maar deze terreinen van het godsdienstige leven ter sprake brengen. Wie bij de Herder wil zijn, moet ook bij de kudde blijven! Daarom is trouw medeleven met de gemeente in haar kerkgang uiterst belangrijk, ja onmisbaar.

3. Derde cirkel. De persoonlijke verhouding tot God. Daar komen vragen naar voren over de vruchten van de kerkgang. Men gaat naar de winkel om wat te halen; neemt men uit de kerk ook wat mee? Verder vragen over persoonlijk geloof en bekering en allerlei vragen, die daar mede samenhangen. Ook het doen van belijdenis, deelnemen aan het Avondmaal enz. Juist op het punt van het Avondmaal lag oorspronkelijk de bedoeling van het huisbezoek: nodigen tot de dis en mogelijke moeilijkheden bespreken en wegnemen. Daar omheen kan nog een zeer vruchtbaar gesprek ontstaan. Op dit punt komen uitvluchten of bekommeringen aan de dag, waarover doorgesproken kan worden.

Gods voorbeeld

Hoe moeten wij het geestelijk gesprek inkleden? Ergens las ik de treffende opmerking: 'God Zelf heeft het eerste huisbezoek gedaan' (C. Vonk. Huisbezoek in de Gods gemeente).

God deed 'huisbezoek' bij Adam en Eva na hun zondeval. God gaat navraag doen naar het Woord: 'Adam, waar zijt gij? ' 'Hebt gij ook gegeten, van die boom, van welke Ik u gebood, dat gij daarvan niet zoudt eten? '

Hier is veel uit te leren. God valt niet met de deur in huis: 'Zo hebt gij gegeten? ' Zo spreken lijkt stoer, maar is ontaktisch. God komt vragend achter de waarheid. God laat de mens zelf zijn zondige daden uitspreken.

Ik maakte het eens mee, dat een ouderling iemand aanviel over iets verkeerds wat hij gedaan had. Dat viel verkeerd tot en met. Later vroeg de ouderling mij: 'Heb ik dan daarmee zo verkeerd ge^ daan? ' Mijn antwoord was: 'Neen, maar u begon verkeerd. U had moeten vragen of het waar was, dat hij dit of dat gedaan had'.

God wist ook wel waar Adam zat. God wist ook wat hij gedaan had, maar Adam zelf moet het gaan inzien en belijden. Daarom laat God het hem zelf uitspreken.

Als wij op huisbezoek een korte toespraak afsteken, zeer bijbels en zeer rechtzinnig, stemmen vele mensen het licht toe, ook al hebben zij het zelf nog nooit zo gezien; wij moeten navraag doen, dan komen wij er misschien achter, hoe zij zelf er over denken.

Jezus hield zich tegenover de Emmaüsgangers ook onwetend. Hij begon ook niet met te onderwijzen of te preken. Hij hoorde ze eerst eens uit en liet hen hun harten blootleggen. Zo moeten wij het ook doen. Prof. Brillenburg Wurth te Kampen zei eens in een kring van predikanten: 'Wij dominees worden meestal beluisterd of wij goed kunnen spreken; men moest ook eens meer vragen of wij goed kunnen luisteren'. Dat geldt ook van de ouderlingen. Wij moeten goed kunnen luisteren; wij moeten trachten de mensen aan het spreken te krijgen. Het huisbezoek verving bij Calvijn de roomse biecht! Vergeet die achtergrond niet. In de kerk luisteren de mensen meest zwijgende; op huisbezoek moeten wij hen aan het woord zien te krijgen. Wat lang niet altijd meevalt.

Voor ons is luisteren moeilijk, voor veel mensen is spreken over het innerlijk heel moeilijk. Waarom? Helaas vaak omdat het innerlijk niet in orde is; dat men over de dingen heen leeft. Of omdat men in bijzijn van man of vrouw of kinderen er nooit over spreekt. Er kan in het gezin een gespannen sfeer heersen, zodat de tijd van huisbezoek om die reden heel slecht treft. Wij zijn ook lang niet altijd in de rechte stemming om over het geestelijke te spreken.

Wil het gesprek niet loskomen, dan geloof ik, dat wij het beste doen, dan een Schriftgedeelte te lezen en dat te bespreken en toe te passen. Dan hebben wij tenminste de boodschap gebracht al kregen wij geen antwoord.

Waarschijnlijk hebben ook niet-ambtsdragers deze artikelen gelezen. Mag ik ook u eerlijke raad geven? Bereid u ook biddend voor op het huisbezoek, dat u ontvangt. Vraag de Heere om de leiding van Zijn Geest, opdat Hij aanwezig mag zijn. Zo kunt gij des te meer zegen verwachten.

Eer de ouderlingen om huns werks wil en om de wille van hun Zender, want door hun arbeid wil God waken over uw zielen. Zie Hebreen 13 : 17. Als zij u vermanen op grond van het Woord, dan geldt op dat ogenblik ook Lukas 10 : 16: Wie u verwerpt, verwerpt Mij, Jezus Christus.

Aalburg

L. Blok

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen