Kroniek

verdubbeld

We pikken maar een berichtje om op gang te komen. Uit de krant bleek dat het aantal misdrijven in de zin van de Opiumwet — zoals dat officieel heet — in 1970 is verdubbeld. In 1970 hebben voor deze categorie misdrijven 1100 personen de justitie op hun weg ontmoet. Voor 1968 en 1969 lag dit cijfer respectievelijk op 350 en 550. De aard van deze misdrijven is het onbevoegd in bezit hebben, aanwenden en verhandelen van hasjiesj, marihuana, opium, LSD enzovoort. Enzovoort: het zijn er nog wel een paar. Slechts 2 pct van verdachten van deze overtredingen waren 40 jaar of ouder. Met andere woorden... We ogen op een van de aspekten van demoralisering in onze tijd. Het is in onze 'stukken'-tijd een stuk verslaving van de mondige mens, een stuk geronnen vrijheid.
We leggen zorg aan de dag, verontrusting, verontwaardiging over de zedeloze zeden dezer dagen. Je kunt het er ook nog mee te doen hebben.

tweemaal tweeduizend

Als gevolg van auto-ongelukken komen jaarlijks tweeduizend mensen om het leven. Tweeduizend slachtoffers en dan te weten wat éen dodelijk ongeval teweeg brengt. Gister een meiske, morgen mogelijk een ventje van een jaar of twaalf. 'Al ken je de hele mensen niet, je kunt er een ganse dag om huilen als je weet wat het is een kind te missen', hoorde ik commentaar. Die in het onbereden verkeer met zijn ellebogen weet te werken, kan met zijn peekaa's geducht overweg. Vaak heet het: 'macht over stuur verloren' alsof-hij de macht over de pedalen al niet lang verloren was.

Wist u dat er jaarlijks evenveel mensen zelfmoord plegen? Tweemaal tweeduizend slachtoffers van het ene en andere samen. Onbeantwoord blijft de vraag in hoeverre onder verkeersslachtoffers min of meer zelfmoordenaars zijn. Eind september en begin oktober is in Nijmegen er een congres of symposium over het voorkomen, de preventie, van de zelfmoord. Iets is uitgelekt van de onderwerpen, die aan de orde komen. In sommige steden bestaan centra om zelfmoord te voorkomen. Uit cijfers zou blijken, dat in steden mèt deze centra minder suicide voorkomt dan in steden zonder. Sociale faktoren spelen een groter rol dan psychopathologische. Het falen vooral van mannen in hun beroepssituatie kan een belangrijke aanleiding zijn om in een crisissituatie terecht te komen. Naderende pensionering met de bijkomende gedachte dat men niet meer produktief is spelen een fatale rol. Ook bij jongeren op een bepaalde leeftijd komen veel, al of niet geslaagde pogingen tot zelfmoord voor. Ook het feit dat in sommige gezinnen niet-autoritaire maar democratische verhoudingen een rol spelen, wanneer in plaats van het vaderlijk gezag ouders samen met kinderen besluiten nemen, kan een gangmaker zijn. We hoeven niet onmiddellijk de allergestrengste gezagsverhoudingen in te stellen om te beseffen dat mondigheid, die nooit onmondigheid was óf ternauwernood, ten onrechte het evangelie van deze tijd heet. Het is wel goed ons te herinneren wat de Uit de Pers vorige week aanhaalde uit het artikel van dr. De Ru over gezag en gezagsverhoudingen.

correctional facility

Ik meen, dat ik aan de hand van een foto op de Attica-gevangenis van oproer en bloedbad zag staan: Correctional facility (ouderwets: verbeterhuis). Het is een aspekt van de straf, de andere moeten we niet met deze tijd vergeten. Het correctional (corrigerende) bestaat overigens en daarom heeft de reclasseringsarbeid recht.

Als we het gehad hebben over opium etc. en over zelfmoord en daarmee enkele wonden hebben opengelegd van de vele waar wij, maatschappij, uit bloeden dan moet ook de kerk een correctional facility wezen. Doch dit valt niet mee, er zijn materiële en geestelijke handicaps.

In Engeland verlaten honderdduizenden de grote steden. Birmingham 97.000, Manchester 120.000, Liverpool 139.000, Glasgow 160.000, Islington (L) 62.000 volgens gegevens van de volkstelling 1971. Dank zij de auto, die gemotoriseerde forensen kweekt worden steden uitgehold.

De kerk ondervindt van deze exodi ook de gevolgen. De Anglicanen bijvoorbeeld hebben 241 nieuwe kerken nodig, 265 kerkzalen, 150 gebouwen en 229 pastorieën volgens een inventarisering. Oude kolossale kerken gaan van de hand, als er vraag naar is. Het is een hele problematiek in deze tijd. Eigen zorgen genoeg. Zouden het teveel zijn om aan de noden van deze wereld op alle mogelijke manier, allicht ook financieel, tegemoet te komen?

wedergeboren tot een levende hoop

Er zijn echter ook zoveel geestelijke moeilijkheden voor de kerk zelf en voor hen die leiding geven. Als ik de brief van de praeses van de synode aan ambtsdragers noem is voor de lezers van de Waarheidsvriend van vorige week voldoende geschetst, waar ik aan denk. De reaktie van dr. Van den End was terecht. We kunnen de moeilijkheden niet met een pilletje hoop bij wijze van asperientje genezen. Diagnose is vereist. We zijn evenwel niet hooggevoelende. In onze (gescheiden) kerken en onze eigen gemeenten kan het voor het oog gunstiger lijken, maar was het in gemeenten waar het kerkelijk leven verstorven lijkt niet enkele decennia geleden als in onze? Daarom mag de roep om onderwerping aan het Woord nergens verslappen. Terwille van de genezing van persoon, kerk en wereld.

synode bezorgd

De kroniek ging van stee met wereldnoden, we komen er andermaal mee in aanraking. De synode van de christelijk gereformeerde kerk overweegt een getuigenis tot de overheid te richten tegen de wijze waarop deze o.a. homofiele gedragingen en abortus benadert. Grote bezorgdheid heerste bij veel synodeleden over wat genoemd werd 'de ontstellende voortgang van de demoralisering van het volksleven'. Ge kunt geen enigszins positief kerkelijk blad opnemen of het gaat over verontrustende verschijnselen, over hollende achteruitgang en dergelijke.

Er is voer in overvloed voor ons soort scribenten. Soms vraag je je wel eens af of we ons in dit opzicht ook wel eens niet — hoe nodig, want we kunnen nooit genoeg — te uitsluitend bekommeren en verontrusten om afgezien van de verplichte vermelding aan het éne nodige in feite niet toe te komen. We zijn bovendien nog verontrust ook over elkaar. Ik zeg niet dat dat allemaal misplaatst is, maar wellicht wel eenzijdig. Ik denk aan een grappig verhaaltje van de doorgegeven oorvijg. Het is een grapje met een grijze baard, dat hebt u al gemerkt, want oorvijgen worden niet meer verbouwd in deze tijd. De baas gaf de chef-kelner een oorvijg en deze verplaatste het onplezier naar de kelner direkt onder hem en op die manier hiërarchisch afdalend omlaag tot de correctional facility, u weet nog wel van zoeven van de corrigerende instelling, in de keuken terecht kwam om van de chef-kok via zijn ondergeschikten tenslotte bij het jongste maatje en van deze nog bij de kat te eindigen. We geven de verontrusting steeds maar door.

Ik pleit er niet voor om alle geschillen, vaak diepgaande en essentiële, met de kruiwagen naar de stortplaats te transporteren. Het gaat niet om onbekookte fusies en geforceerde eenheid. Maar is het nu allemaal en allemaal uitsluitend om der wille van de waarheid? Zit er dan nooit iets persoonlijks tussen? Kunnen we van de geschiedenis niet leren om een serie zaken iets betrekkelijker te bekijken dan we doen?

Ik begrijp het heel goed. We zijn nog goed misselijk van een heleboel gekeuvel over 'ieders inbreng' en 'heerlijke een­heid boven geschakeerdheid van opinie', die niets voorstelde. Over valse eenheid is genoeg ook al weer verontrusting geuit op nagenoeg dezelfde wijze uit verschillende hoek. Maar kan er niet ook eens een 'stukje' ware eenheid komen niet slechts van gelijkgezinden — die zal er wel zijn — maar van van God beminden?

Ik weet terdege dat het oppassen geblazen is om elkaar haastig de handen op te leggen. Slaan we nooit eens door in het tegengestelde dat we al te haastig verketteren? Elke deugd heeft zijn tegenvoeter onder in de zak.

Het getuigenis tegen al wat verontrust zou ongemeen aan kracht winnen. Juist nu in kringen waar men het voorheen wonderwel met elkaar kon vinden, steken onenigheden de kop op met de nodige polarisaties. Juist dan zou het goed doen als er een kleine verse nagel geslagen werd. Terwille van de kwaliteit van het bezwaar tegen de geest van de eeuw. Opdat we niet anderen oordelen, waarin we onszelf veroordelen, aangezien we in wezen zelfde dingen doen. Het is wel nodig om in de veelheid de eenheid te zoeken en in de eenheid de veelheid, zonder het betrekkelijke te verabsoluteren en zonder het absolute te relativeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen