Kroniek

Zijt Gij...?

In de gevangenis komt de boodschap anders over dan in de vrijheid. Heel Judea en het gebied rondom gonzen van voorjaarsgeruchten. 'Een groot profeet is onder ons opgestaan' en 'God heeft zijn volk bezocht'. In de herfst met de koude winter vlak voor de deur maken lenteboden het alleen maar moeilijker. Geen wonder dat zekere twee van Johannes' discipelen met de delicate vraag van de gekwelde tegen de harde wind in naar Jezus lopen. Straks leggen ze hun trieste vraag aan de Heere voor: 'Zijt Gij die komen zou, of verwachten wij een anderen? '

Wij denken ook wel eens van onze christelijke kerk en van ons christendom: Zijt gij óf verwachten we andere? Natuurlijk gebeurt er wat en is er heel veel gebeurd. 'Aan de armen wordt het Evangelie verkondigd'. Dat onder andere moesten zekere twee discipelen maar aan Johannes overbrengen. Alsof Johannes niet den volke het Evangelie had gebracht: 'Wiens wan in zijn hand is en Hij zal de dorsvloer doorzuiveren en de tarwe zal Hij in de schuur samenbrengen, maar het kaf zal Hij met onuitblusselijk vuur verbranden'. Het is uitermate moeilijk om het 'haastelijk recht' van Lukas 18 vers 7 te rijmen met het 'hoewel lankmoedig' uit datzelfde vers. Vandaar de ergernis. Ze zingen bij beurte diep in ons hart: Zou God Zijn gena vergeten? en Zou God zijn recht vergeten?

Getuigenis

Het getuigenis van oktober 1971 veroorzaakte deining in de kerkelijke wereld. Kerkelijk moet er wel bij. De rest weet er niet vanaf. Niet dat er voorheen al eens niet protesten en getuigenissen geklonken hebben. Van enkelingen of namens meerderen. Adhaesie stroomt toe en als gebruikelijk bewogen of soms wat schampere ei), sarcastische critiek brak los.

Zal het gelukken om volgens de regels van de kunst het getuigenis te balsemen? Want 'hogerhand' laat er zich ook mee in. Begrijpelijk is het geluid en vanzelfsprekend wat aangezet om over te komen. Maar is het toch niet lichtelijk overtrokken en dient men niet andere aspekten mede te honoreren? Dat is ongeveer het balsemingsrecept en behoedzaam met instemming en lichte critiek in geringe doses op de juiste manier afgewisseld lukt het vee al om het been weer in het gelid te krijgen. Nou ja en achteraf zouden we het geluid niet graag gemist hebben.

Soms

Het loopt ook wel eens anders. Juist dezer dagen denken we er weer eens aan, dat Luther zijn getuigenis in vlammende stellingen de wereld in wierp. Het gaf een breuk. Er kwamen miljoenen Lutheranen. Nog zijn er over heel de aarde 73 miljoen al zijn het er wel een twee miljoen minder dan vorig jaar. Kijk, dat doet de twijfel geboren worden. De teruggang van het kerkelijk leven, de bloedarmoe van het christendom. Zijn we wel op het goede spoor; is dit het wel? Wat zien we aan gerechtigheid vlees worden in deze samenleving?

Moeten we niet van een heleboel leerstellingen af, kunnen we niet het historische dat toch wat problematisch is, missen als pijn en zullen we niet met overhoordzetting van veel specifieks het Evangelie vertalen in eenvoudig en heel algemeen breedmenselijk de eis van concrete gerechtigheid? Bekering, geloof alleen, wedergeboorte en innerlijkheid zijn lang genoeg aan de beurt geweest. Laten we het nu eens wat aardser en wat direkter proberen. We hoeven onmiddellijk geen Andere te verwachten, maar het moet beslist anders. Ge kunt met uw getuigenis wel proberen uw straatje schoon te vegen, maar wij werpen het vuilnis van de mesthoop van de huidige wereld u voor de  voeten, zeggen echter de opponenten van het getuigenis.

Het is altijd bezwaarlijk om een andere aanpak onder precies dezelfde naam aan te dienen. Dat is de reden waarom we liever spreken van messianisme dan van christendom. Het christendom is te belast na zoveel eeuwen. In de term messianisme is bovendien het aardse van het heil, de sjaloom, beter verdisconteerd.

Ge kunt u wel afvragen of in de roep naar messianisme, die vandaag veelvuldig wordt gehoord, een aanwijzing ligt dat we het einde van de tijden genaken. Alleen is het dan wel dringend nodig om de geesten te beproeven, want er is één die de tekenen der tijden in acht neemt als geen ander en die er een gewoonte van maakt om altijd een slag voor te zijn.

Deze...

Er heerst een wijdverbreide ergernis over deze kerk en dit evangelie. Is het mogelijk ook bezwaar tegen het regiem van Hem, die als het Hoofd van Zijn Christelijke kerk zit ter rechterhand Gods? Die vraag is zeer dringend en beslissend. Het kan immers wezen dat we al onze woorden ten spijt toch wezenlijk een ander verwachten zonder hem ooit te vinden.

We zijn er met grote hardnekkigheid steeds weer naast. Zijn onbegrijpelijke lankmoedigheid ergert ons en we beroepen ons ongeduldig op recht en gerechtigheid, doch wanneer metterdaad Zijn rechtvaardigheid het terrein beheerst schreien we vergeefs om Zijn voorbije lankmoedigheid.

Men wenst gerechtigheid, maar voor de gerechtigheid van het geloof, die alle heil baart, trekt men de neus omhoog.

We moeten leren dat het gaat om deze Jezus. Deze Jezus, Die van u opgevaren is. Wanneer wij Hem willen nemen en met revolutionair geweld koning maken over gans het aardrijk verbergt Hij zich, doch wanneer Hij zich openbaart belijden we, terwijl alle ergernis smelt als sneeuw voor de zon: Mijn Koning. We moeten het elke dag opnieuw leren en ontdekken dat Zijn Koninkrijk net niet van deze wereld is.

'Men vermane de christenen, dat ze zich beijveren hun Hoofd Christus na te volgen door straffen, dood en hel'. (94e stelling van Luther).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen