De man tussen de mirten

Het is de vier en twintigste dag van de elfde maand, de maand Schebat. Dat is een vreemde naam, die op de kalender van Israël niet voorkomt. U hebt gelijk; de naam herinnert er ons aan, dat het volk een onderworpen volk is. Het wereldrijk van Darius strekt zich ook over Jeruzalem en Juda uit, vandaar dat de kalender van dat wereldrijk hier wordt geraadpleegd. Het is midden februari, in het jaar 519 vóór Christus.

In de vroege morgenuren spoedt menigeen zich naar de plaats, waar het morgenoffer gebracht wordt. Van een tempel durf ik nog niet te spreken, al is men reeds vijf maanden met de wederopbouw bezig, zij is grotendeels nog een puinhoop. Maar, wat belangrijker is, de dienst is in ere hersteld; het morgenoffer en het avondoffer houden de dag vast in de dienst der verzoening. En wie vanmorgen de dienst bijwoont, ontmoet in de buurt van het altaar de jonge priester Zacharia.

Spoedig staat er een kring van mannen om hem heen. Drie maanden geleden was hij als profeet opgetreden; dat had grote indruk gemaakt. Nu hoopt men, dat hij weer een boodschap Gods zal overbrengen. Daarin worden zij niet teleurgesteld. Zacharias laat zijn ogen over de omstanders gaan, wenkt even met de hand, ten teken dat ze moeten luisteren en verklaart dan: Ik heb vannacht een gezicht gehad. Vannacht; dat was een nacht geweest om nooit te vergeten. Acht keer doemde er een visioen voor Zacharia op, een wonderlijk schouwspel, dat een diepe betekenis had. Opnieuw weet hij zich tot profeet geroepen; hij moet prediken, wat hij vannacht gezien heeft.

Een gezicht. Het vreemde woord visioen helpt ons niet veel verder. Vast staat: het is geen droom. Zacharia sliep niet; hij was klaar wakker, toen de beelden aan zijn aandacht voorbij trokken. Trouwens, hij hoort ook stemmen, en stelt vragen en hoort antwoorden. Hij is er ten nauwste bij betrokken. Het gezicht, het nachtgezicht in dit geval is een middel waarvan God gebruik maakt om zich te openbaren. Een wijze van openbaren. Wat Zacharia ziet en hoort, komt niet op uit zijn eigen bewustzijn, maar is openbaring Gods. Oog en oor worden daarbij gescherpjt en het hart staat open voor de mededelingen, die van Godswege en rechtstreeks tot hem komen. Ik zag des nachts en zie.

We scharen ons onder de aandachtige hoorders, aan wie Zacharia verkondigt wat God hem in de pas verstreken nacht openbaarde. Wat zag hij? Het is niet zo eenvoudig om dat weer te geven. Vooral de personen, die een rol spelen in dit gezicht maken het ons nogal moeilijk. Wij doen er goed aan ze wat uit elkaar te houden. Daar is allereerst de profeet Zacharia, de ziener. Dan een man op een rood paard; vervolgens de engel die met hem spreekt en tenslotte de engel des Heren. Maar het kan wel zijn, dat het er geen drie zijn, doch slechts één of twee. In ieder geval staat de engel des Heren in het middelpunt; alleen zijn naam reeds maakt dit duidelijk. Hij is de verschijningsvorm van Christus onder het oude verbond. Enerzijds wordt Hij met de Here vereenzelvigd, anderzijds van Hem onderscheiden. Hij is de middelaar, aan wie de zaak van het volk ter harte gaat, ook vóór zijii vleeswording.

Van deze Engel des Heren wordt gezegd, dat hij tussen de mirten stond en die mirten waren in de diepte. De mirte is een middelgrote heester, die veel voorkomt in het heilige land, bij voorkeur in een omgeving waar water is. Men vindt haar op de heuvels en in de dalen; zij heeft altijd groene donkerglimmende bladeren en witte bloemen. Hebben die mirten in dit visioen een bijzondere betekenis? Waarschijnlijk wel, want ze worden meer dan eens vermeld. Wellicht is de mirte hier een beeld van het volk des Heren. De mirte is de bruidsbloem, en heeft een fijne geur. Dat volk, aan de Here verbonden, verkeert in nederige omstandigheden. Nauwelijks opgemerkt, verspreidt de mirte, daar in de diepte, haar geur.

Denk echter niet, dat deze plaats in een uithoek van de wereld ligt. Integendeel, het blijkt een knooppunt te zijn, alle draden lopen hier samen. De Engel des Heren kiest er zijn standplaats. Wat een eer! Christus in het midden van Zijn gemeente. Hij vertrapt haar niet, in die diepte. Hij trekt zich haar lot aan. Hij is tot haar hulp gereed. Niemand vraagt naar haar. Zij telt niet mee, maar Hij schaamt zich niet voor zijn gemeente. De wereldmacht duwt haar weg, zij moet zo gauw mogelijk van het toneel verdwijnen. Christus is in haar midden, dat verijdelt het plan van de machten.

Tussen de mirten ziet hij ook een man, rijdend op een rood paard en achter hem, rode, bruine en witte paarden. Een ruiterschaar dus op paarden van verschillende kleur, waarbij het roodbruin overheerst. Die éne is kennelijk hun aanvoerder. Wat moet dat betekenen vragen wij met Zacharias. Gelukkig is er een tolkengel bij de hand, een engel die met hem spreekt. Hem mag hij vragen stellen en hij legt het gezicht uit, toont het hem. De aanvoerder dient hem van antwoord: Deze zijn het, die de Here uitgezonden heeft om het land te doorwandelen, te doorkruisen. Het is een troep verkenners te paard; zij zijn zoeven van hun tocht teruggekeerd en doen verslag aan de engel des Heren.

Zacharia hoort het: wij hebben het land doorwandeld en het ganse land zit en is stil. De Engel des Heren is hier de vertegenwoordiger Gods. Hij is uit de verborgenheid waar God woont te voorschijn getreden, om het verslag van de verkenners in ontvangst te nemen. Met die verkenners worden engelen bedoeld. Zij krijgen hun opdrachten van de Here, en voeren die stipt uit, en geven rekenschap aan Christus. Deze heeft Zijn hoofdkwartierin Zijn Kerk gevestigd. Alle inlichtingen komen daar binnen. Wij kijken even achter de schermen van de wereldgeschiedenis.

Er is veel diplomatieke bedrijvigheid; er is veel bedrijvigheid van spionnen. Overal worden inlichtingen verzameld en geordend. Zo wordt er wereldpolitiek gemaakt. Maar Christus is het, door Wie de Vader alle ding regeert. De engelen staan Hem ten dienste. Zij zwermen uit naar alle windrichtingen, zij stellen zich op de hoogte van alles wat in de wereld beraamd wordt, van alles wat er voor valt. Christus' inlichtingendienst heeft verbindingsofficieren aan alle hoven! Zij komen op rapport: De hele aarde is volkomen rustig. Er was natuurlijk rumoer genoeg, maar de toestand was stabiel. Er was een machtsevenwicht zouden wij zeg-

gen, de machten hielden elkaar in bedwang, en ieder dacht: houden zo! Een status quo. Dat is dus nogal bevredigend! De Engel des Heren vindt het hoogst onbevredigend. Hij breekt uit in een hartstochtelijke kreet: Here der heirscharen, hoe lang zult Gij U niet ontfermen over Jeruzalem en over de steden van Juda, waarop Gij vergramd geweest zijt, deze zeventig jaren. De vertegenwoordiger Gods neemt het op voor het volk Gods. Hij neemt geen inzage van het verslag der verkenners, om het naast zich neer te leggen, nee. Hij wendt zich meteen tot de Here.

Hij is niet ingenomen met wat Hij ver­ neemt. Zó kan het niet blijven, anders zou het woord des Heren niet waar zijn, het woord over Jeruzalem en de steden van Juda. Wanneer zal de Here over hen dat woord gestand doen? Hij is over hen vertoornd geweest en terecht. Maar er is toch een tijd van het welbehagen, een tijd om genadig te zijn. Zeventig jaren had Jeremia voorzegd: deze zeventig jaren. Daar pleit de grote voorbidder op; Here ontferm U over hen, naar uw belofte. En terwijl het overal stil is, de zaak geen voortgang heeft, maakt Hij de zaak bij God aanhangig. Zodoende komt er schot in.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen