In gesprek met het gezin

Met de zondag de week in

Uitvoerig is er in onze rubriek geschreven over de betekenis van de zondag en met name over de wijze van zondagsviering in verband met het recreatieve moment in de zondag.

Terecht is daar uitvoerig op ingegaan omdat we op allerlei manier de zondag kunnen kwijtraken, op een wettische manier of ook niet minder: op een wetteloze manier. En wat we elkaar niet genoeg op het hart kunnen binden is, dat we juist in déze tijd zuinig op onze zondag zullen zijn! Het is niet overdreven gezegd als beweerd wordt dat de zondag de kurk is waarop het christenzijn in Nederland drijft.

Dr. Koopmans heeft gezegd : 'een land zonder zondag moet op de duur worden een land zonder gemeente, zonder het Woord en de sacramenten en zonder chris­telijke barmhartigheid.’

Wie de zondag kwijtraakt raakt niet alleen de zin van de kerkgeing kwijt, maar verliest ook de zin van het leven! Daarom zou ik durven zeggen: wie in deze dag misgaat gaat in alle dagen mis!

Deze dag dient al de dagen van de week te doortintelen. Wie echt de zondag als bevrijdingsdag heeft mogen vieren in de ontmoeting met de levende God, mag bemoedigd de week ingaan.

Dan mogen we belijden: 'Mijn ziel heeft nieuwe kracht ontvangen ...' Dan mogen we het grote geheim van het koninkrijk Gods zien dat Christus gekomen is en komende is. Dan mogen we de pelgrimage bemoedigd voortzetten, omdat we het visioen weer zien branden. Het Woord van onze God wérkt immers door de prediking van het Woord het gelóóf en versterkt het?

Om God en onszelf te leren kennen en de weg door dit leven te vinden hebben we steeds weer het waterbad van het Woord nodig.

Daarom is het een machtige zegen van onze God dat onze dagen steeds weer mogen uitlopen op de Dag des Heren en we vanuit de Dag der opstanding de dagen tegemoet mogen gaan.

Een grote zegen is het dan ook als we als gezinnen naar deze Dag mogen toeleven en we dóór de week al weer naar de zondag verlangen.

Om de harde feiten van onze dagen onder ogen te kunnen zien, hebben we nodig om op de dag des Heren te horen van de grote Heilsfeiten van kruis en opstanding en om te leren leven uit de belofte van de nieuwe dag, de dag van de toekomst van onze Heere Jezus Christus.

Opgejaagd door de zorgen en de moeiten van het leven mogen we dan weer rust vinden in God, mogen we als bekommerde en ontruste mensen over vele dingen, horen van het éne nodige.

Als we deze oefening kennen, steeds weer opnieuw, dan pas kunnen we weer de week in. Dan pas zijn we geschikt voor ons werk, anders draaien we doelloos rc|nd. Dan kunnen we misschien nog wel veel presteren, maar dan is het niet doelgericht, dan is het alles toch ijdel, dan is het niet gericht op het koninkrijk dat komt.

De werkelijkheid van de maandagmorgen

Misschien is er wel iemand die, dit lezende, zegt: een mooi preekje na de zondag, maar vergeet u niet teveel de keiharde werkelijkheid van de maandagmorgen? ! Algemeen verbreid is de maandagmorgenziekte!

U bedoelt waarschijnlijk niet die mensen die denken: nu hebben we het weer gehad en we zullen proberen om de week weer door te komen om het er dan weer heerlijk van te nemen? Die maandagmorgenziekte kun je inderdaad waarnemen in bus en trein, maar die hebben kennelijk geen bevrijdingsdag gevierd in echt bijbelse geest! Nee, u zult al die anderen bedoelen die ondanks de rechte viering van de dag des Heren zo kunnen opzien tegen de maandag.

U denkt aan die moeder die amper haar gezin aan kan, ze ziet op tegen al de zorgen en de moeiten van de week. Verder denkt u aan de problemen rond de arbeid vandaag. Daar is de gejaagdheid in de arbeid door het mechanisatieproces, het alsmaar opvoeren van de prestaties zodat alle vreugde in de arbeid weggaat.

We denken aan de ontmenselijking van de arbeid zodat de mens een tandram in het productieproces wordt.

We denken aan de problemen en de conflicten van vele christenen in de huidige maatschappij, 's Zondags hebben we de hoofdsom van de wet gehoord dat we God zullen liefhebben boven alles en de naaste als onszelf en 's maandags gaat het er om om je met alle macht te handhaven, als gold deze wet der naastenliefde in het geheel niet.

Vandaag aan de dag komt dan ook de gedachte op dat de maatschappelijke ontwikkeling volgens eigen wetten verloopt en dat je als christen daar niets meer aan kunt veranderen. Een voorbeeld van de verdaemonisering van het maatschappelijk leven.

Sommigen zeggen dan ook dat we als christenen ons op een gegeven ogenblik moeten terugtrekken en niet verder mee mogen doen aan de verleugening en de verrotting van de maatschappij. In ieder geval zullen we geboycot worden als we willen vasthouden aan ons geloof dat Gods wet norm dient te zijn voor ons leven.

Op college vertelde prof. Brillenburg Wurth van een advocaat die de eindeloze compromissen niet meer met z'n geloof kon verenigen en een kwekerij in Amerika begon! Dat is om zo te zeggen in korte trekken de werkelijkheid van die maandagmorgen!

Kunnen we op maandag nog wel geloven?

Met deze vraag zitten we met de zondag midden in de week. Hoe slaan we de brug van de zondag naar de week?

Zullen we samen naar wat licht vanuit de bijbel zoeken, naar wat adventslicht?

Wij geloven immers dat God ook over onze dagen gaat! Dat leert ons de dag van Advent, dat leert ons de dag van Pasen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen