De concio van predikanten

Op 5 en 6 januari werd op Woudschoten in Zeist de jaarlijkse predikants concio van de G.B. gehouden. Het openingswoord van ds. Tukker stond al in ons blad te lezen. Het referaat van ds. J. Vos over 'Leven na dit leven' zal eveneens worden geplaatst en uit de discussie daarover wordt iets gezegd in het artikel in dit nummer over begraven en cremeren. Daarom alleen nog enkele impressies over de tweede dag, die gewijd was aan het Getuigenis. Er waren die dag veel predikanten aanwezig. Onder hen waren een aantal predikanten van de Conf. Vereniging die voor deze vergadering speciaal waren uitgenodigd omdat alle zes de opstellers van het Getuigenis aanwezig zouden zijn. Het is een goede dag geworden, niet in het minst door de broederlijke sfeer die er heerste.

's Morgens werden inleidingen gegeven door prof. van Niftrik, dr. Aalders en prof. Jonker. Prof. van Niftrik gaf nog eens de bedoeling van het Getuigenis weer. De bedoeling was om van God te getuigen. Wij behoeven God niet te verwerkelijken. Hij is niet van mensen afhankelijk. Bedoeld werd van Zijn Majesteit te spreken. Verder was het de bedoeling het wetticisme in de prediking aan te wijzen, waarin de gemeente een politieke betutteling te verwerken krijgt. Maar de prediking van de verzoening door het bloed van Christus ligt op een ander vlak dan deze politieke prediking. En verder werd in het Getuigenis bedoeld het persoonlijke element weer te benadrukken omdat Christus mensen persoonlijk aanspreekt.

Dr. Aalders benadrukte de schuld van de kerk in onze tijd. We zijn te wereldgelijkvormig geworden. Daarom moeten we samen onder het oordeel door evenals weleer het volk Israël wanneer het zich verbroederd had met de omliggende volken. Dr. Aalders benadrukte verder de noodzaak van een geestelijk réveil. God zal de plaats die hem rechtens toekomt weer moeten hebben in de kerk en in de wereld.

Prof. Jonker stelde dat velen het goed hebben aangevoeld dat het in het getuigenis gaat om het katholieke geloof. Er is teruggegrepen op het geloof der eeuwen zoals dat ook door de Reformatoren is gebeurd. Verder gaf prof. Jonker in enkele lijnen weer het huidige door Martin Buber geïnspireerde denken over de gerechtigheid, zoals hij dat al eerder ter synode had gedaan. Hij stelde overigens dat de gerechtigheid ook consequenties heeft voor het politieke en maatschappelijke leven. Maar het evangelie mag niet worden ingeruild voor een politieke prediking zoals dat vandaag meermalen geschiedt.

Prof. Jonker benadrukte verder dat het Getuigenis gericht was tegen deconfessionalisering en tegen de saecularisatie idee, waarin geeh plaats meer is voor de transcendentie Gods, voor de hemel, kortom voor het bovenzinnelijke. De gemeente mocht en moest worden bemoedigd in haar geloof, maar dan ook het geloof in datgene wat objectief zeker is. Daarom is de samenkomst van de gemeente ook zo van belang. Daarbij kan bovendien het institutaire van de kerk niet worden gemist.

Prof. van Itterzon stelde de vraag: 'Hoe nu verder? ' De synode heeft een commissie van zes benoemd die met een verbeterd stuk ter bemoediging van de gemeente komen moet. Daarin hebben zitting prof. dr. A. F. N. Lekkerkerker, prof. J. M. Hasselaar, prof. dr. K. Strijd, ds. M. v. d. Bosch, drs. A. Noordegraaf en dr. C. P. van Andel. Prof. van Itterson stelde dat de synode wel zal moeten weten dat vanuit de kerk nauwkeurig gelet zal moeten worden op de inhoud van een dergelijke boodschap. Het zal dan toch in ieder geval een beter stuk moeten zijn dan het Getuigenis. Zo zal het ook vanuit de kerk zelf verstaan moeten worden wil de synode nog respect van de gemeente behouden.

's Middags werd in de discussie vooral naar voren gebracht de noodzaak om met het Getuigenis verder te werken. De zes opstellers hebben het stuk uit handen gegeven met de bedoeling dat anderen er iets mee gaan doen. In dit verband werd al gewezen op de uitstekende toelichting op het Getuigenis in het laatste nummer van Leiding (zie ons vorige nummer). Aangedrongen werd op het beleggen van regionale bijeenkomsten, b.v. in Friesland waar nog een confessionele basis is of in andere streken van het land waar eveneens een aan het belijden van de kerk gebonden kerkelijk leven is. Maar niet alleen daar, het is juist ook nodig het Getuigenis aan de orde te stellen in streken waar het kerkelijk leven ingezonken is, waar de confessie niet functioneert. En verder is het van belang ook degenen 'die buiten zijn' in het oog te hebben. De afgelopen maanden is ook gebleken dat het Getuigenis buiten de Kerk niet onopgemerkt is gebleven. Uit de verdere besprekingen bleek verder wel hoe het Getuigenis de algemene instemming had van de predikanten en men er op catechisaties en in kringverband ook verder mee wilde werken.

Al met al was het een goede dag. Door het regelmatige zingen van psalmen kreeg deze dag ook een duidelijke liturgische omlijsting. Door alles heen lag zo een bevindelijke ondertoon zoals één van de aanwezigen terecht opmerkte.

Een dag als deze liet zien dat er nog vele goede dingen zijn in de kerk en dat het mogelijk is dat er ontmoetingen, ook nieuwe en ongedachte, kunnen zijn waarin het gezamenlijk bezig zijn met de confessie bindend en sterkend werken mag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen