. . . . . En Hij legde zijn rechterhand op mij . . . . .

Een visioen

Het is zondag. Een zonovergoten dag. Het lege strand begint vol te stromen. Een menigte mensen nestelt zich in de warmte van de zon. Mensen ... in de ban van de zonnecultus. Mensen... in aanbidding voor de afgod van het lichaam.

Maar, vieren we op zondag niet de opstanding van Christus? Moeten de mensen zich niet koesteren in de stralen van de Zon der gerechtigheid?

Is Christus Overwinnaar? Je ziet er niets van aan het hollandse strand.

Het is zondag. 19 eeuwen geleden. Het strand van het eiland Patmos ligt woest en verlaten. Golven stormen aan en vloeien weg. Hier is het volmaakt eenzaam.

Kijk, daar staat een oude man. Het is Johannes. Hij staart in de verte. Hij is verbannen om zijn geloof in Jezus Christus. Machteloos lijdt hij onder de vijandschap tegen het kruis. Wat een zondag. Is Christus Overwinnaar? Je ziet er niets van aan het strand van Patmos.

Toch ziet Johannes de overwinning van zijn Koning wel. In een visioen ontmoet Hij de verhoogde Paas-Vorst. Hoor maar, hoe hij het zelf vertelt: 'En ik keerde mij om, en zag tussen 7 gouden kandelaren Eén, de Zoon des mensen gelijk. Een lang kleed reikt tot aan zijn voeten. Hij is omgord met een gouden gordel. Zijn hoofd en haar zijn wit, als sneeuw. Zijn ogen lijken op vuur-vlammen. Zijn voeten zijn als blinkend koper. Ze gloeien als in een oven. Zijn stem klinkt als het geluid van vele wateren. In zijn rechterhand zijn 7 sterren. Uit zijn mond komt een tweesnijdend scherp zwaard. Zijn gezicht lijkt op de zon, die schijnt in haar kracht.' Dat alles ziet Johannes. Daarmee weet hij, dat Jezus alle macht heeft in hemel en op aarde.

Nog weet Christus' kerk, dat haar Koning leeft. Als het Woord gepredikt wordt opent de H. Geest haar geloofsogen en ze ziet in een visioen de Paas-Vorst in al zijn heerlijkheid. En ze weet, dat Hij alle macht heeft, ook in 1972.

En u ... wat ziet u? Alleen maar verval en nederlaag? Dan bent u blind of slecht ziende. Dan hebt u nodig, dat Gods Geest uw ogen opent voor het visioen van Christus' overwinning.

Als een dode

Johannes ontmoet God. Kan dat wel? Nee, dat kan niet. Johannes schrijft het onomwonden: 'En toen ik Hem zag, viel ik als dood aan zijn voeten ...' Dat behoeft geen nadere verklaring. Johannes kan de verschijning van Christus niet verdragen. Johannes is een mens, zwart van zonden. Vol van schuld. Patmos is geen paradijs, waar het schepsel met zijn Schepper kan spreken in de wind des daags. Dat paradijs is verloren. De mens heeft zich er moedwillig uit-gezondigd. Voortaan kan zijn onheilig leven niet bestaan voor de laaiende heiligheid van God. In de bijbel beven de menseij al bij de aanblik van engelen. Herders in de kerstnacht. Vrouwen bij het open graf van Jezus. Dat is nog maar een afschaduwing van Gods heiligheid. God bewoont een ontoegankelijk licht. Hij is een verterend vuur. Dat heeft Johannes geweten. Hij ligt als een dode aan Gods voeten.

Maar, laten we niet denken, dat wij mensen, Vanuit onszelf deze waarheid van ons leven erkennen. De mens buiten God heeft andere visioenen. Hij ziet het omgekeerde van Johannes. Hij waant zichzelf een god, oppermachtig, onafhankelijk. Hij verklaart God dood. Ja..., zó zou het moeten: God als een dode aan de voeten van de mens.

En hoe is het met onszelf? Telkens wanneer het Woord ons wordt verkondigd, worden wij geplaatst in de gloed van Gods heiligheid. Hebt u dat wel eens gemerkt? Hebt u wel eens gebeefd voor de heiligheid en de rechtvaardigheid van God? Wat kan het heel anders zijn in ons leven. Wat kunnen we lachen om God en zijn Woord. Pas, als de H. Geest ons ontdekt aan onze schuld, gevoelen we de afstand tussen God en ons. God ontmoeten is als een dode aan zijn voeten vallen. Het lijkt een onmogelijkheid om als een onreine met God in het reine te komen.

Een Wonder

Johannes ligt als een dode aan Gods voeten. En wat gebeurt er nu met hem? Zet Christus zijn vlammende voet op zijn nek? Nee. Er gebeurt iets anders. Iets ontroerends. Christus buigt Zich over Johannes heen en legt Zijn rechterhand op het angstige kind Johannes. Hoor ... Hij spreekt tot hem: 'Vrees niet, Ik ben de Eerste en de Laatste’.

Zoals wanneer een kind 's nachts huilend wakker schrikt na een bange droom, en zijn vader buigt zich over het kind heen en legt zijn vaderhand op het hoofd van zijn kind, zó legt Christus zijn rechterhand op het hoofd van zijn kind, zó legt Christus zijn rechterhand op zijn angstig kind Johannes.

Wat heeft die, rechterhand van Jezus onnoemlijk veel goeds gedaan. Hij richtte er mee het kind van Jaïrus mee op uit de dood. Hij zegende er kleuters mee. Hij raakte ermee een blindgeborene aan. Hij waste ermee de voeten van zijn discipelen. Er is een lied over Gods rechterhand. Hij is hoog verheven. Hij doet de wereld beven. Hij houdt Gods volk in stand. Die rechterhand legt Christus op Johannes' hoofd. Onvoorstelbaar mooi. Heeft Johannes deze tere liefde verdiend? Helemaal niet. Waarom ontvangt hij ze dan toch? Omdat deze rechterhand een doorboorde hand is. Eenmaal drong er de spijker door, die Hem aan het vloekhout van het kruis vastklonk. Christus Zelf wilde eenmaal staan in de vlam van Gods heiligheid. En Hij kwam er in om. Helemaal. Hoor, Hij zegt het Zelf: 'Ik ben dood geweest'. Dat onderging Hij in Johannes' plaats. Maar Hij stond ook weer op uit de dood. Zijn heilswerk werd daarmee door zijn Vader aanvaard. Daarom gaat Johannes niet verloren, maar hoort hij uit Jezus' mond: 'Vrees niet'. Wat een wonder.

Nog gebeurt dit wonder. Nog legt God in Christus zijn rechterhand op angstige schuldige mensen. Hij maakt ze van dood levend. Hij richt ze op. Hebt u die rechterhand nooit gevoeld, wanneer u de bijbel las, wanneer u onder de prediking verkeerde, wanneer u bij de doopvont stond of aan de avondmaalstafel zat.

U ..., die zich schuldig weet, u die vreest ... zie. God legt, als u dit leest, zijn rechterhand op u.

Hebt u al ernst gemaakt met deze rechterhand vol liefde? Wie er nu om lacht in eigen grootheid, zal eenmaal het lachen besterven. Hij zal in het oordeel Gods door diezelfde rechterhand verpletterd worden.

Een nieuw leven

Johannes krijgt uit Gods rechterhand het leven terug als een groot geschenk. Hij wordt daarmee opgewekt tot een nieuw leven. De glans van dit wonder straalt uit over zijn hele verdere leven. Zijn leven staat in het teken van wederliefde aan God. Zijn leven is dienst aan zijn Koning.

Dank zij Gods rechterhand ontvangen wij het leven als een genadegift. Wie eenmaal echt Paasfeest vierde draagt de glans ervan mee in heel zijn verdere leven. We worden opgewekt tot een nieuw leven. Een leven in dienst van Koning Jezus. Op de plaats, waar God ons stelt.

Wat zegt u? U bent uitgeschakeld? Door ouderdom, door ziekte? Wat zegt u? Heeft uw leven geen doel meer, omdat u alleen staat? Denkt u, dat u uitgeschakeld bent? Dat dacht Johannes ook. Maar God schakelde hem in. Dat doet God met u ook. Nu. Al is het alleen maar in dat stille gebed, dat u kunt opzenden. In dat kleine schuilt het grote.

’t Werd voor Johannes echt zondag. Reeds kwam in zijn hart een voorsmaak van de eeuwige sabbat. Dat geldt voor allen, die Christus mogen kennen als hun Redder. In hun hart zingt wel eens een lied: Christus is Overwinnaar. En eenmaal breekt Gods overwinning door over alle stranden. En de ganse aarde wordt met zijn heerlijkheid vervuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen