Hier woonde Jezus Christus

In Kapernaüm gaat het licht aan. Hoe vaak zaf een joodse moeder haar lamp daar niet hebben aangetrokken. 'Een lamp hebben branden' en 'wonen' waren in oud-Israël synoniemen. 's Avonds brandden overal de olielampjes. Zo kleinverloren in de oosterse nacht. Ze kunnen de duisternis niet aan in het donker van de oosternacht. Wij kunnen met onze lichtjes de nacht van de wereld, de nacht van de zonde, niet aan . .. Christus wel! Hij was het waarachtige licht, hetwelk verlicht een iegelijk mens, komende in de wereld (Joh. 1:9). Hij kan het aan, ook ons duistere leven. Licht in de duisternis, dat is Christus.

Ik moet denken aan een nu overleden predikant. Hij belde eens aan, ergens in een hoge stadsflat. Wie daar? Dominee van de kerk? Geen belangstelling. Volgende pogingen weer zonder succes. Toen werd hij vindingrijk. Wie daar? De man van 't licht! ... Kom maar boven!

Sprak die predikant een leugen uit? Nee, integendeel, een triomfantelijke waarheid: wij zijn in dienst van Christus mannen van het Licht. En dat Licht wil schijnen juist voor verloren mensen. In de woonkeuze van Christus komt tot uiting een goddelijke voorliefde voor een volk in het donker. Hij is saamhorig met dat volk. Wil samen met hen zijn, bij hen horen. Want zijn wonen is geen wegkruipen, maar een open staan.

Dit wonen is een getuigenis

De Engelsen zeggen: my home is my castle. Mijn huis is mijn burcht. En zo is het bij ons meestal. Ons huis is als een vesting, een onneembare burcht, voor de naaste gesloten. Het is mijn huis, waar een ander niets te maken heeft. Zo is ook ons hele cultuurleven doordrenkt van egoïsme. Als wij maar rijk worden. Over onze naasten zijn we niet zo gauw bekommerd. Ieder zorge voor zichzelf. Zo is ons wonen-onder-de-mensen een handhaven van onszelf, een bouwen aan eigen stand, een zelfzuchtig leven.

Bij de Here is dat heel anders! Als de Here Jezus komt wonen in Kapernaüm, houdt Hij open hof. De Here vestigt Zich in een huis, dat de hele dag de deur open heeft naar de wereld. Dat kan ook niet anders, want Zijn hart staat voor die wereld open. Zijn huis is, naar een woord van Noordmans, te vergelijken met een ambulance, die gereed staat elk ogenblik uit te rijden. Zo nodig gaat zelfs het dak open om een mens bij Christus te krijgen.

De Here Jezus is trouwens meer buiten dan binnen. Buiten is de schare, de mensheid, de verloren zondaar, de naaste in nood.

Ook nu nog houdt Christus, in Zijn verhoging, open hof. Nooit staat er: heden gesloten. U kunt bij Hem terecht, dag en nacht. Christus is alle 24 uren van alle dagen met het gebed uit de diepte bereikbaar. Roep Mij aan ... dat mag altijd en kan overal. Zijn wonen is een getuigenis, een omgaan met de naaste, een uitgaan tot de nooddruftige, een zoeken van de verlorene met Woord en daad. Hij woont niet voor Zichzelf, tot eigen genoegen, maar, getuigend, naar buiten toe. En het wonderlijke is, dat een mens, die door Gods Geest vervuld wordt in de navolging van Christus ook open gaat naar de naaste. Denk maar aan Zacheüs. Die had heel z'n leven boven op zijn portemonnee gezeten, maar toen het Licht in zijn leven kwam, ging de beurs open voor de mensen in nood. We hebben ons ernstig af te vragen, of ook wij deel hebben aan dat getuigende leven.

Hij is komen wonen in Kapernaüm wat een gezegend wonen, wat een inwoner, wat een burger. Wat een Heiland!

Dit wonen is een merkteken

’En Hij is komen wonen te Kapernaüm' ... 'Kapernaüm', dat is aardrijkskunde. Een plekje op de wereldkaart, een rondje op de atlas, een stipje op de wereldkaart, op onze planeet, in een bepaald volk, Israël, op aarde. Een stadje, een huis, een punt in de geschiedenis. Ja, God maakt een geschiedenis met onze Aarde. Nee, lang heeft het niet geduurd, dat wonen van Jezus Christus in Kapernaüm. Maar het is er geweest. Hij is er geweest. Het is er geweest. Daar is het geweest: het koninkrijk Gods op aarde. Dat heeft een merkteken op deze aarde gezet, een claim, een eigenaars teken: deze aarde is van Mij, zegt de Here. Midden in het onmetelijk heelal is dit plekje gemerkt door Mij.

Onuitwisbaar.

Het geloof is een zaak van bevinding en beoefening, van hemel en eeuwigheid, maar Kapernaüms huis is een teken, dat het koninkrijk Gods deze aarde heeft geraakt. We kunnen het nu nog op de kaart aanwijzen: hier woonde Jezus Christus! Daar en daar was eens een stukje van het Koninkrijk zichtbaar en tastbaar. Daar was de Koning Zélf. Onze aarde heeft een Eigenaar, God. En een Verlosser, Christus. En een Vernieuwer, de Heilige Geest. Onder al die miljarden sterren en planeten heeft de eeuwige God de Aarde gekozen, de Aarde gewild, o eeuwig raadsel, eeuwige liefde. En al dat geven Gods, al die heerlijkheid van dat wonen van Christus, al die rijke genadebeloften, dringen ons naar het laatste aspect:

Dit wonen is een appèl

Een appèl, een oproep gaat hiervan uit. Genade brengt ook verantwoordelijkheid. Wie niets krijgt, draagt ook nergens verantwoordelijkheid voor. Kapernaüm krijgt veel, krijgt alles. Hoe verantwoordelijk, dat is: Geroepen tot antwoorden. Christus woont onder u. Doet alles voor u. Wat is hierop uw antwoord, Kapernaüm, Galilea? Och, lezer, het antwoord lezen wij in Mattheus 11 : 23 en 24: En gij Kapernaüm, dat tot de hemel toe zijt verhoogd, gij zult tot de hel toe nedergestoten worden; want zo in Sodoma die krachten waren geschied, die in u geschied zijn, het zou tot op den huldigen dag gebleven zijn. Doch ik zeg u, dat het voor het land van Sodoma verdraaglijker zal zijn in de dag des oordeels, dan voor u’.

Hoe vreselijk toch. Hij heeft onder hen gewoond, zij hebben Hem verworpen. Het oordeel zal ondragelijk zijn, zegt de Here. Ja, hoe kerkser, hoe gezegender ... des te erger het oordeel als er desondanks geen geloof kwam. Het zal van Kapernaüm worden afgeëist, dat het Jezus in zijn midden heeft gehad. Gods merkteken is diep in de aarde ingegrift. Nu mag Hij ook eisen. Zo is van Kapernaüm te zeggen, wat Johannes zei: 'Hij is gekomen tot het zijne, maar de zijnen hebben Hem niet aangenomen’...

Maar ook ons geldt dit vermaan. Want de Here Jezus komt al jaren tot ons. In de prediking, in de Heilige Schrift, in de sacramenten, in allerlei tekenen der tijden, waarschuwingen, beloften. Vooral in de kerk, onder Gods Woord. Ja, Hij wilde wonen onder ons, in ons, bij ons. Maar hoe zijn onze antwoorden? Wat doen we ermee? Wat doen we met Hem?

Hij is zo waard te worden aanbeden en aangenomen. Maar helaas, velen zijn net als de inwoners van Galilea.

Zeer gezegend, maar innerlijk onverschillig. Zeer belijnd, maar niet gegrepen. Zeer gevoelig, maar niet bewogen. Dan zijn we, wellicht op kerkse en christelijke manier, volk in de duisternis. Voor de onbekeerlingen prolongeert God dat duister eeuwig ...

Laat het zo bij ons toch niet zijn, maar drijve ons het donker uit, telkens en telkens weer, tot het grote Licht, Jezus Christus. Zeker, wie Hem kent wandelt dikwijls nog in donkere dalen, maar mag toch zeker zijn dat het licht opnieuw zal doorbreken. Daar staat de Geest garant voor. Die het hart verlicht, die de ziel vertroost. Want het licht is het zinnebeeld van de vrolijkheid van Gods Aangezicht en de overwinning van de Verlosser. Wie dat ontvangt, mag wonen in het Licht en dat is zaligheid:

Welzalig, Heer, die hij U woont, gestaag U prijst en eerbied toont.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen