Boekbespreking

Dr. W. H. Velema: Gebeden in de Bijbel. Kok Kampen 1972, 87 blz. ƒ 5, 90.

Wanneer ik dit boekje met één woord zou moeten karakteriseren, zou ik zeggen: het bevat bijbelstudies! Daarin zijn dan verenigd: kennis, actualiteit en sticliting. Telkens wordt een tekst (soms één vers, soms een hele pericoop) uit de Schrift genomen, en eenvoudig maar grondig uitgelegd. Zo bevordert dit boekje de Schriftkennis. Maar het zijn geen tijdloze verhandelingen, steeds speelt de situatie waarin wij op het moment verkeren er door heen. Het is een boekje vol leiding voor het christenleven in déze tijd. Overigens zonder te vervallen in actualisme, want de schrijver blijft niet hangen in het uiterlijke maar stoot door tot in het innerlijke leven van de christen. De verhouding tot God staat centraal. De stof brengt dat ook met zich mee: het gebed!

Vraag ik me af waartoe dit boekje kan dienen, dan kom ik uit bij drie dingen. In de eerste plaats: predikanten kunnen het gebruiken bij de voorbereiding van de prediking over een tekst die hier behandeld wordt. Zij zullen er wellicht meer aan hebben dan aan menig commentaar. In de tweede plaats: in gespreksgroepen, lidmatenkringen (eventueel gebedsgemeenschappen) kan het dienen als een goede leidraad. In de derde plaats: men kan het met vrucht lezen en gebruiken voor eigen stichting. Ik behoef er niet aan toe te voegen dat ik het gaarne en van harte aanbeveel.

D. W. Ormel: Een kerkganger zegt er het zijne van. Buijten en Schipperheijn, Amsterdam 1971. 136 blz. ƒ 10.—.

Als ik goed ben ingelicht is de schrijver van dit boek een verontrust-gereformeerde. Dat geeft mij een gevoel van verwantschap en maakt mij genegen zijn boek gunstig te beoordelen. Maar het moet kunnen.

De kwestie is niet dat er niet vele rake opmerkingen in staan en zelfs allerlei gedachten er in voorikomen waar ik gaarne mee instem.

De nieuwe theologen worden soms ongezouten op de korrel genomen. Dat mag, dat is zelfs hard nodig. Het is ook niet in strijd met de geest van het Evangelie dat om hun dwaasheden hartelijk gelachen wordt. Zelfs de spot en de ironie zijn bijbels verantwoorde strijdmiddelen.

Maar anders wordt het als het er op gaat lijken dat iemand zijn persoonlijke gevoelens van onbehagen gaat afreageren. Naar mijn gevoel is het boekje van de heer Ormel hier niet geheel vrij van. Erger vind ik als men in het oppervlakkige blijft steken. Men behoeft nog geen theoloog van professie te zijn om op de ideeën en praktijken waar Or­mel zich tegen keert een bijbelse en diepgeestelijke critiek te leveren. Die heb ik in dit al te luchtige boekje gemist.

Het ergste vind ik dat Ormel zo 'half' is. Hij noemt zich kerkelijk-orthodox en politiek-links. Ik bestrijd hem dat dat samen kan gaan. In zo'n geval heeft het kerkelijk-orthodoxe behoorlijk te lijden onder het links-politieke — dat is ook in dit boekje met de stukken aan te tonen! Principieel gezien staat Ormel zwak tegenover zijn tegenstanders omdat hij praktisch niet anders doet dan herhaaldelijk tol aan ze betalen.

Ik wil echter graag de bedoeling van de schrijver honoreren, en dan zeg ik: ondanks alles staat er toch veel in zijn boek dat ter harte dient te worden genomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen