Ge moogt ze zelf uitkiezen

Het is een merkwaardig iets. U moogt ze zelf uitkiezen. Er zijn een heleboel bijzonder aantrekkelijke figuren bij. O ja, ook een groot aantal die u niet moet. Die buitengewoon onsympathiek zijn. Ik moet er niet aan denken. Het is een heel bont gezelschap. Ze staan daar als werknemers aan de arbeidsmarkt. Maar kijk goed uit en laat u niet beetnemen. Want het zijn, hoe gewillig en dienstvaardig ze er uitzien, helemaal geen werknemers. Het zijn juist werkgevers. Veeleisend tot de hoogste graad. U moogt ze zelf uitkiezen. U zegt dat er heus heel aardige bij zijn. Daar zoudt u best mee in zee willen. Uw hart klopt sneller, wanneer u naar ze kijkt en het bloed stijgt op in uw wangen. U wilt best met hen op pad en u begeert op heel vertrouwde voet met hen te leven. U zoudt meteen uw hart voor hen uitstorten en al uw hebben en houden op tafel leggen. Vreemd is het, dat geef ik onmiddellijk toe, maar u moogt ze zelf uitkiezen.

U wordt heel ongeduldig en u vraagt me over wie ik het dan toch heb. Wie zijn dat die ik zelf mag uitkiezen? De schrijver van de meditatie spreekt in raadselen. Weet u wie u zelf moogt uitkiezen? Uw toekomstige kastijders. Uw bestraffers van straks. Dat is ook wat. Ze zien er helemaal niet naar uit dat ze zoiets in het schild voeren. Integendeel. Voor mezelf heb ik de gedachte dat ze het goed met me voor hebben en dat ik een best leven bij hen zal hebben. Wees toch niet zwartgallig en vertel niet ijzige verhalen. Mijn toekomstige kastijders en bestraffers? Foei, ik moet er niet aan denken. Toch blijf ik erbij. Ik houd voet bij stuk, omdat ik uitga van het vaste woord Gods van onze tekst.

Wie zijn dan die toekomstige kastijders? Dat zijn onze zonden van vandaag. Dat is onze boosheid en dat zijn onze afkeringen. Sommige, niet alle misschien, doen zich verleidelijk voor. Ze zeggen: bij mij is vreugde en is mateloze voldoening. Bij mij vindt u nagenoeg hemelse gelukzaligheid. De Spreukendichter zegt zo ad rem: Zie de wijn niet aan als hij zich rood vertoont, als hij de beker zijn verf geeft, als hij recht opgaat; in zijn einde zal hij als een slang bijten, en steken als een adder. Dat slaat op de alcohol. Dat ben ik volledig met u eens. Maar geloof me dat deze situatietekening opgaat voor elke verleiding tot de zonde. Het ziet er onweerstaanbaar uit. U moet u laten vastbinden anders rent u erop af. Die verleiding, die verleiding, die verleiding. We lopen achter de verzoeking aan als een opgetuigde Paasos achter de slager op weg naar het abattoir.

Uw boosheid zal u kastijden en uwe afkeringen zullen u straffen. In de eerste hoofdstukken van de profetie lezen we ten overvloede welke die boosheden zijn. God verlaten en gebroken bakken uitbouwen te weten afgoden nawandelen en wereldse machten tot onze arm stellen. Als we maar weten dat ze ons op het critieke moment laf en met oneindig veel leedvermaak in de steek laten. Al zouden we prachtig scharlaken aantrekken en gouden sieraden aanleggen, al zouden we nog zoveel oogschaduw of wat ook aanbrengen, we pronken ons vergeefs op, de boeleerders versmaden ons. Ja, wat ze gaan doen is dat ze onze ziel zoeken. In het volgende hoofdstuk zegt de profeet dat het volk met vele boeleerders heeft geboeleerd. Is dat niet de belijdenis, waarmee in het hart en vervolgens op de lippen de verloren zoon thuis komt? Met vele boeleerders geboeleerd. Is dat hoge woord ooit over de omheining van uw tanden heengeklommen? Wees eens eerlijk. Met vele boeleerders geboeleerd en toch moogt ge bij Mij terugkomen, zegt de HEERE. Hoor eens! Hebt ge ooit zoiets vernomen?

De boosheid kastijdt. We kunnen opvatten dat de zonde straf oplevert en dat we de wrange vruchten zullen plukken van ons kwaaddoen. Ga gerust nog verder. Juist onze zonden zullen bitter opbreken en zullen zoveel wroeging geven. David beleeft het gelukkig eer het telaat is en hij zegt: Mijne zonde is steeds voor mij. Het is geen ogenblik uit mijn gedachten, zeggen we vaak. Daar hebt u de hel. De hel is steeds in alle eeuwigheid de zonde voor ons hebben. Wie houdt het uit? Ze zijn bezig om ons met geselen en schorpioenen te kastijden. De zonden die we vurig beminden en met overgave en veel vindingrijkheid dienden. Laat ik het samenvatten en afronden. Ge moogt gerust weten dat de zonde en met de zonde de duivel kat en muis met u speelt. Een wreed spel. Af en toe een krab, want we hebben het er echt af en toe, vooral bij sterfgeval en op oudejaarsavond, wel eens te kwaad mee. Af en toe een krab en dan maar weer weghollen en menen dat het niet zo erg is, omdat de ellende en bitterheid geweken zijn.

Weet dan en zie dat het kwaad en bitter is, dat gij de HEERE uwe God verlaat. Zondeleven is God verlaten. God de fontein en springader van ons leven. Het is zonder meer waar dat we lang reeds toen Adam het deed God hebben verlaten. Doch ons leven is een voortdurend God hoe langer hoe meer verlaten. Zodoende bevestigen we die eerste keuze. Weet en zie. Het is triest en het maakt de mensen die waken voor onze ziel dikwijls onuitsprekelijk moedeloos dat we het als het er op aankomt niet zien. We zullen het wel rechtzinnig en waarheidslievend toegeven, maar we zien het echt niet. Het is, helaas, verborgen voor onze ogen. Ach, dat u het vandaag, dat u het vanavond nog wist en zag. Het is kwaad en bitter. Hoe bitter was het de verloren zoon, toen zijn boosheid hem kastijdde de tijd dat hij de zwijnen weidde? Hoevelen hebben op een gegeven moment uitgeroepen: Heden gedenk ik mijn zonde.

Het ergste gebrek is de ontstentenis van de vreze Gods. Dat is een allereerste bittere en heilzame ontdekking. De juist bekeerde moordenaar wist het heel goed. Daarom richtte hij zich tot zijn kameraad en zei: Vreest gij ook God niet? Het vreselijkste wat van een mens gezegd kan worden is dat er geen vrees Gods voor zijn ogen is. En daar is niemand die God vreest niemand niet tot één toe. Tenzij die vrees in ons hart wordt geschonken als een geschenk van de hemel. De reine vrees, die fonteinen opent en harten bekeert. Er is vast wat gaande, wanneer het ons wat doet als het lied wordt aangeheven: Wie heeft lust de HEER te vrezen? Dan zoudt ge bevend willen roepen: Ik. Ik krijg er zo'n zin in.

Die vrees moet bij ons zijn. Ik vind dat het fijn is uitgedrukt. Die vrees vergezelt ons, die vrees volgt ons alle dagen van ons leven. Die vrees is onze lijfwacht en die vrees bewaart de ziel. Die vrees gaat met ons op en neer als een trouwe beschermengel des HEEREN. Die vrees is bij ons, ongetwijfeld, want ze woont stil en diep, bescheiden en toch resoluut en vastberaden in onze ziel. Zielen, waar Zijn vrees in woont. Er zijn van die prachtige moeders van groot karakter. Ze zeggen niet veel, ze spelen niet op, ze gaan met veel liefde en begrip te werk, maar ze oefenen een machtige invloed uit op de kinderen. Zo en oneindig meer is de vrees des HEEREN, die ons doet afwijken van het kwaad. Meer dan een moeder dat kan.

Het is kwaad en bitter de HEERE uwe God te verlaten. Het is goed en zoet weer bij God terug te komen. Ik zou graag willen dat u weer naar huis terug gaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen