Amos en Amazia

'Ziener', zegt Amazia tegen Amos. En dat klopt. Amos krijgt veel te 'zien' van God. Daarvan getuigt hij ook: 'de Heere HEE­RE deed mij aldus aanschouwen'. Juist om die visioenen is Amazia zo boos. Toch is het waar: het geloof geeft zicht, dóórzicht. Dan mag u door alles wat om u heen gebeurt, doorkijken. Naar God toe! Zeker, daar zijn misschien de raadsels in uw leven. Daar is de chaos in de wereld. Daar is de verwarring der geesten. Wij zien nu nog niet, dat Hem alle dingen onderworpen zijn, maar wij zien Jezus met eer en heerlijkheid gekroond. Wij zien Hèm. En wij horen Zijn stem. Hoe waarschuwt Hij en hoe troost Hij.

Amos is er vol van. Hij is geen profeet of profetenzoon. Wij zouden zeggen: geen predikant of vicaris. Daarmee speelt hij het dragen van een ambt en het bezield-zijn door de Geest niet tegen elkaar uit. Maar God 'nam' hem — midden uit zijn werk. Dat is Amos' geheim.

Amazia voelt dat heel goed aan. Hij is een alleszins godsdienstige man. Als hoofdpriester van Bethel voelt hij zich ook een dienaar des HEEREN. Maar nu knaagt de twijfel aan zijn hart. Amos' rijkdom onthult zijn geestelijke armoede. Dat kan hij niet verkroppen. Daarom barst hij in woede uit: 'Gij ziener! ga weg...'

Waar ligt het verschil tussen Amos en Amazia? God nam Amos. Amazia denkt, dat hij God kan nemen. Hij heeft het geloof aangepast, ingepast in de godsdienstigheid van zijn tijd. Hij ziet als zijn taak, koning en volk met het Woord van God te 'begeleiden'. En nu kan hij niet anders. Hij moet mee met de grote stroom. Dat 'begeleiden' wordt meedrijven, steeds verder afdrijven van God vandaan. Ziet hij niet, dat een mens zo zijn ondergang tegemoet gaat? Of wil hij dat niet zien? Amos zal het hem vertellen. Als ik niet Jezus wil zien, met eer en heerlijkheid gekroond, dan krijg ik de hel onder ogen.

'Zie, Amazia, Ik sta aan de deur en Ik klop. Als u Mijn stem hoort en Mij opendoet. ..' Amazia hóórt die Stem in Amos' prediking. Maar hij houdt zich niet thuis. De deur blijft dicht. Amazia is de Agrippa-figuur uit het Oude Testament. Hij is bijna bewogen. Daarom laat hij Amos niet oppakken. Hij had daartoe de bevoegdheid! Als koning Jerobeam straks over het gebeurde wordt gerapporteerd, krijgt Amazia misschien wel een berisping. Maar hij laat zich ook niet gezeggen. God 'nam' Amos. God wil dat óók met Amazia. En met Agrippa. En met u en met mij. Maar juist dat 'neemt' Amazia niet. En Agrippa zegt: 'Paulus, je gaat te ver, je beweegt mij bijna een christen te worden'. En wij? Laten wij de Heere door Zijn Geest en Woord werken in ons hart?

Inderdaad, voor ons zondig, boze 'ik' gaat dit te ver! Amos weet dat. Hij is niet beter dan Amazia. En Paulus weet het ook. Hij is niet beter dan Agrippa. Dat erkent hij ook: 'Ik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? ' Maar toen kwam de Heere. En Hij 'nam' hem. Hij nam hem op in Zijn ontferming. Zo doet de Goede Herder met een verloren schaap. Hij nam hem aan als Zijn kind. Zo doet de Vader met een verloren zoon. Zulke wonderen gebeuren op de velden van Tekoa, op de weg naar Damascus, in de binnenkamer. Weten wij ervan? Of laten wij ons in beslag nemen door ons werk, onze zorgen of onze pleziertjes? Laten wij ons misschien beetnemen door de duivel? Hij probeert ons zand in de ogen strooien, dat we onze situatie-voor-God niet zouden doorzien.

God nam Amos. Zijn leven wordt de echo van het Woord dat hij heeft gehoord. 'De leeuw heeft gebruld, wie zou niet vrezen? De Heere HEERE heeft gesproken, wie zou niet profeteren? Nu moet hij dwars tegen de stroom in. Profeteren tégen Israël om het behoud van Israël. 'Misschien' is er nog uitkomst. Haast u om uws levens wil!

God nam Amos. Ook dat kan heel ver reiken. De Heere zegt: 'Ga heen.. .' Amos komt in Bethel terecht, in een conflict dat hij niet heeft gezocht. En Paulus wordt een gezant-in-ketenen. Het is waar: een Ander zal u gorden en u brengen waarheen gij niet wilt. Wij zijn geacht als schapen ter slachting. Zo gaat het met Amos: de herder, die een schaapje wordt van de Herder Israels. Maar hoe meer de Heere Amos 'neemt', des te meer doet Hij hem 'zien'. Wat dan? Daar wordt de vervallen hut van David weer opgericht. Gods Koninkrijk komt. Gods heil is reeds nabij 't geslacht, hetwelk Hem vreest en Zijne hulp verwacht. De Heere neemt mijn hart, mijn leven, mijn gedachten. En dan leef ik niet meer, maar de Heere leeft in mij. En dan moet ik zeggen: 'Heere, dit gaat te ver. Deze kennis is mij te wonderbaar'. Toch is dit nog maar een begin. .. Dwaze Amazia, dat hij dit niet 'neemt'. Zalige Amos! Hij mag eeuwig God danken door Jezus Christus, onze Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen