Hebben we er een boodschap aan?

Na het Getuigenis benoemde de synode een commissie die moest komen met een boodschap van bemoediging voor de gemeenten. Die boodschap mislukte in eerste instantie. Het stuk bestond uit twee gedeelten, die nogal uiteenliepen en elkaar soms tegenspraken. Die twee stukken kwamen ook uit verschillende pennen. De synode keurde de boodschap af en gaf de commissie opnieuw huiswerk mee. Op het moment dat ik deze regels schrijf moet de synode nog vergaderen (dinsdag 11. zou dat gebeuren) over de nieuwe tekst die nu is opgesteld. Los van de synodale besprekingen geef ik er enkele opmerkingen over. Volgende week hoop ik er dan uitvoeriger op terug te komen.

Ik ben door dit stuk — wat de synode er ook mee gedaan moge hebben — zeer teleurgesteld. Niets, maar dan ook niets van het Getuigenis klinkt erin door. Het stuk gaat in feite over de polarisatie. Er wordt in- en uitgepraat over horizontalisten, die wat verticaler en verticalisten, die wat horizontaler ingesteld moeten zijn. Maar wat de boodschap van de kerk moet zijn, daarop komt in feite geen antwoord. Het stuk is als het erop aankomt nog beduidend minder dan het vorige stuk. De vorige keer waren het twee stukken. Het is nu een soort eenheid geworden, maar dan een eenheid, die in feite gericht is op de taak van de kerk in de wereld, inclusief acties, maatschappijkritiek en der­gelijke. 

In het eerste deel van het stuk staat te lezen dat we als kerk moeten komen onder de kritiek van het Koninkrijk van God. Niet onder de kritiek van God, of onder de kritiek van het Woord van God, maar onder de kritiek van het koninkrijk. En inmiddels wordt vrij baan gemaakt voor al die koninkrijkstheologieën, die zo langzamerhand de religie hebben prijsgegeven en er de politiek voor hebben teruggegeven.

Geen echt verlossend en bevrijdend woord dat opkomt uit het volbrachte werk van Christus voor mensen, die door schuld zijn aangevochten. Het stuk is in feite niet christologisch omdat er geen verband wordt gelegd tussen Zijn persoon en Zijn volbrachte werk. Zo komen alle begrippen als gerechtigheid en koninkrijk, vrede en hoop ook los in de lucht te hangen en worden voor meerderere uitleg vatbaar. Geen woord van bevrijding dat opkomt uit het werk van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Het is alles alledaags en niet spiritueel. Bovendien, de taal van het stuk is niet ontkend aan de Schrift, is niet ontleend aan de confessie. Er is hier sprake van een buiten-confessioneel taalgebruik, waardoor het stuk de verwantschap met het geloof van de kerk van de eeuwen mist. Ik weet dat ik hier scherp oordeel. Maar ik kan niet anders. Ik had gehoopt dat er een stuk zou komen waarin de religie van het belijden zou klinken. Wat nu uit de bus kwam is een stuk dat de maatschappij critici in de kaart speelt, de gemeente geen vaste grond onder de voeten geeft en doet alsof er geen getuigenis geweest is. De opstellers van dit stuk hebben het noodsignaal van het Getuigenis niet verstaan. Als dit het worden moet wat de kerk in onze tijd te zeggen heeft, dan weet ik niet meer wat het worden moet. De gemeente zal er in ieder geval geen boodschap aan hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen