De herders

Ze gingen samen door de nacht, ontsteld, verwonderd en verward. De eng'lenwoorden hun gebracht brandden als fakkels in hun hart.

Ze hadden ook geen kind verwacht, geen stal, zo armelijk, zo grauw. Ze hadden aan een vorst gedacht die Israël verlossen zou.

Maar als zij bij de kribbe staan legt zich de onrust in hen neer.

En voor zij aanstonds verder gaan buigen zij restloos voor hun Heer.

Want hij die door de Geest geleid de weg mag vinden naar het Kind vindt onverwacht zichzelf bereid een weg te gaan die hem niet zint.

Die knielt bij kribbe en bij kruis, bij 't open graf, en voor de troon. Maar d' eerste stap naar 't Vaderhuis voert naar de kribbe van Gods Zoon.

E. IJskes-Kooger in 'Een fluit van Riet'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen