Opwekkingen

Wanneer we de algemene kerkelijke en geestelijke situatie op ons laten inwerken dan is er alle reden om vurig te bidden om een geestelijk ontwaken, een opwekking door de Heilige Geest, zodat de kerken weer wéten wat de boodschap is die ze brengen moeten.

Nu heb ik enkele maanden geleden verschillende keren geschreven over de opwekkingssamenkomsten van de Stichting Evangelisch Ontwaken. Ik heb daar mijn kritiek op gehad. Ik heb ook aandacht geschonken aan wat ds. Hegger naar aanleiding daarvan zei en moest zeggen dat ik met hèm een heel eind mee kon gaan. Nu heb ik vorige week een bijeenkomst meegemaakt waar enkele predikanten uit verschillende kerken in ons land aanwezig waren, alsmede een paar Canadese dominees, die in hun eigen gemeenten in Canada een opwekking meemaakten en nu enkele weken in ons land zijn om opwekkingssamenkomsten te leiden. Deze dominees vertelden dat de opwekking in Canada begon bij henzelf en de ambtsdragers. Eén vertelde dat hij uit het ambt wilde gaan omdat hij het niet meer zag welke boodschap hij brengen moest maar dat hij door de aanraking van de Heilige Geest tot verootmoediging kwamen zijn opdracht voor de evangelieverkondiging weer voor zich zag. Een ander vertelde eenzelfde ervaring. Al jaren predikant en het ging allemaal best maar hij kende toch innerlijk niet de rijkdom van de boodschap die hij zelf bracht. Ook hier verootmoediging en een nieuwe geestdrift om het evangelie uit te dragen.

Ik heb die middag vele goede dingen gehoord, dingen ook om respect voor te hebben. Maar toch... Eén van de aanwezige predikanten zei het zó: 'wat heb ik hier nu gehoord dat ik in de kerk al de jaren door niet gehoord heb maar dan veel dieper gehoord heb? ' Ik heb het óók zo ervaren. Het belijden van onze kerk spreekt diep over de schuld en zonde van de mens, over het borgtochtelijk lijden en sterven van Christus, over het toepassende werk van de Heilige Geest, de rechtvaardiging en de heiliging. In het belijden van de kerk straalt door het trinitarische werk, het werk van Vader, Zoon en Heilige Geest tot onze verlossing. Ik moet zeggen dat ik deze diepte van het belijden toch niet aantrof in het gesprek op die bewuste middag bij al het goede dat er overigens was. Bovendien, wat ik al eerder geschreven heb werd die middag toch wel weer bevestigd. Bekeringen verlopen van de ene dag op de andere en dan lijkt het wel alsof er geen groei, geen opwassen in de kennis van de Heere Jezus Christus meer is. Als iemand dan zegt dat er enkele dagen tevoren op een bepaalde plaats een opwekkingssamenkomst was en dat er enkele tientallen tot geloof kwamen, of tot volledige overgave of tot de volle blijdschap in Christus dan krijg ik — zacht gezegd — toch wel mijn aarzelingen. Temeer daar ik in allerlei getuigenissen die gepubliceerd werden óók lees hoe men direct tot de volle rijkdom komt, terwijl dan de inhoud van de getuigenissen vaak van dien aard is dat het hoofdaccent valt op het herstel van de betrekkingen tussen de mensen (in het huwelijk of in andere relaties) of het afraken van bepaalde gewoonten. Er wordt — bij alle afval die er is, bij alle doodsheid die er ook in de kerk is — in de gemeenten geestelijk leven gevonden dat veel dieper en voller is dan wat hier in deze getuigenissen vaak doorklinkt, een geestelijk leven namelijk dat doortrokken is van de genade, die voor honderd procent genade is, en niet opkomt uit de gedachte: God wat en de mens wat. Wat dit laatste betreft, er wordt in kringen van de opwekkingen eigenlijk steeds gezegd: Als ik maar wil dan zal God. Inmiddels krijg ik dan verder de indruk dat velen uit de kringen van deze opwekkingen vinden dat het geestelijk leven dat hier gevonden wordt veel rijker is dan wat in de kerk zichtbaar wordt. Uit brieven die ik hierover ontving bleek me dat ook! Ik moet dit grondig tegenspreken en waarschuwen voor een geestelijk leven, waarin de rechtvaardiging van de goddeloze niet meer centraal staat, en de geloofsbevinding toch in feite ontbreekt.

Ook wordt vaak gewezen op de kilheid van de kerken. En wie zou het betwisten dat het soms in de kerk zo koud en zo geesteloos en zo weinig inspirerend is? Maar laten we niet vergeten dat er in de kerk ook velen zijn, die uit gewoonte en dan vaak tamelijk ongeinteresseerd naar de kerk komen maar er op grond van het verbond Gods ook bij behoren. Ze zijn onder de beademing van het Woord en telkens weer worden er in de gemeente zo mensen geraakt door Woord en Geest. Mag het dan zo zijn dat, door het feit dat niet allen in de gemeente het waarachtige geloof kennen, er een stuk kilheid is, dan zeg ik toch dat ik deze kilheid van de kerk verkies — zonder die natuurlijk goed te praten — boven de warmte van de groep, waarin alleen maar diegenen komen die bewust naar zo'n groep willen en samenstemmen in dezelfde gevoelens en verlangens. We hebben het onkruid- en de tarwe samen toch laten opgroeien. De prediking dient dan wel te hebben de profetische gloed van het Woord om onbekeerlijken te vermanen en te dagen voor het gericht Gods, en om anderzijds voluit de bediening der verzoening gestalte te geven. Is dat zo dan is de prediking niet kil maar doortrokken van de gloed van de levendmakende Geest.

Ik heb een week gewacht alvorens ik dit hier schreef. Vooral omdat in de samenkomst met de predikanten waarover ik in het begin sprak vele goede dingen gezegd zijn. Vooral ook omdat ik geloof dat God in deze opwekkingssamenkomsten Zijn werk kan doen; en als Hij werkt wie zal het keren? Maar ik werd temeer gedrongen dit te schrijven omdat ik van verschillende kanten, van zeer nabij, vernam hoe de opwekkingssamenkomsten verliepen. Mensen worden al opgeroepen naar voren te komen voor nog het Woord geklonken heeft. Mensen worden door het zingen van een opwekkingslied in een bepaalde gemoedsgesteldheid gebracht, of door het herhalen van kom, kom, kom, zodat ze naar voren komen. En dan zeg ik toch: zó niet. Zo kweekt men gemoedsstemmingen, waarmee men toch altijd zeer voorzichtig moet zijn. Het geloof heeft ook alles te maken met het gemoed, maar het gemoed van een mens kan ook een barrière zijn voor het geloof.

Iemand zei mij dezer dagen heel terecht dat hij denken moest aan de nodiging bij het Avondmaal: Kom want alle dingen zijn gereed. Dit kom is heel wat dieper dan het kom dat maar steeds herhaald wordt zonder dat er een inhoud achter zit, en waarbij de mens het toch uiteindelijk zèlf doet. Ik schrijf dit alles hier maar openhartig neer omdat ik meen dat toch gewaarschuwd moet worden tegen de geestelijke sfeer die aan deze opwekkingssamenkomsten eigen is.

Tenslotte nog dit. Hebben we er niets van te leren? Jazeker. In de eerste plaats is er in deze samenkomsten gebed voor elkaar. Dat zijn we in de gemeente teveel kwijtgeraakt, dat mensen voor elkaar bidden, samen bidden, dat mensen met elkaar spreken over de geestelijke dingen. Een goed gezelschap, waar het bijbels toegaat, waar mèt en vóór elkaar gebeden wordt is een goede zaak. Dat zijn we teveel kwijt. En zeker hebben we het nodig dat we in de gemeente een stuk bezieling en bewogenheid krijgen, ook om uit te gaan naar buiten en anderen te winnen voor Christus. Maar dan graag met al die gegevenheden die we als een gave van de Heilige Geest in de kerk hebben ontvangen. Daarbij behoren ook de ambten, de sacramenten en de confessies. Blijft voor ambtsdragers de vraag of het ambt voor hen een levende zaak is. Blijft voor de gemeenten de vraag of men ook inderdaad leeft uit deze rijke gaven van de Heilige Geest die ons zijn geschonken. Blijft tenslotte, gezien de situatie waarin we ons bevinden, de noodzaak van de vurige bede: Kom Heilige Geest!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen