Sterven om te leven

Je bent blij als je ze tegenkomt, mensen met belangstelling. En als ze dan nog vragen stellen is er reden om dubbel blij te zijn. Hier hebt u zulke mensen. Grieken. Ze hebben kennelijk belangstelling. Ze zitten met brandende vragen. Of die vragen ook hout snijden? We zullen zien.

Deze Grieken zijn naar Jezus toegekomen. Het zijn mensen die door het joodse geloof worden geboeid. Ze hebben sympathie voor de joodse godsdienst. Ze staan met één been in het heidendom en met het andere in het jodendom. Op het paasfeest horen ze van Jezus. Om rechtstreeks naar Hem toe te gaan, nee, daar hebben ze de moed niet voor. Of dat eerbied of bescheidenheid is, dat weet ik niet. In ieder geval, ze komen bij Filippus. Ik denk omdat hij de enige discipel was die een griekse naam droeg. Hij zal wel vloeiend grieks hebben gesproken. Wie weet. Zelf blijven ze op een afstand 'Heere, wij wilden Jezus wel zien'. Daar hebt u de vraag. En die vraag wordt aan Jezus overgebracht. En wat is dan het antwoord van Jezus? Wel, 't is een merkwaardig antwoord. Merkwaardig en belangrijk. Zo belangrijk dat Johannes de Grieken in de mist laat verdwijnen en het volle licht laat vallen op het antwoord van Jezus. Het tarwegraan moet in de aarde vallen en sterven.

Zullen die Grieken dat hebben begrepen? Och begrijpt u het? Jezus gebruikt hier een eenvoudig beeld uit de natuur. Een tarwekorrel. Stelt u zich eens voor dat een graankorrel jaar in jaar uit op de zolder van de graanschuur blijft liggen. Dan kan er niets van komen. Daar zijn ze ook niet voor. De korrels moeten uitgestrooid worden, vallen, wegsterven in de aarde. Alleen zo kan er nieuw leven ontkiemen. Zo kan er een oogst komen.

Dat beeld past Christus op Zichzelf toe. Hij is niet gebleven in de schoot van Zijn Vader. Hij gaat Zich overgeven in de dood. Zijn sterven is noodzakelijk. De eer van Zijn Vader, geschonden, besmeurd door mensen, zal worden hersteld. Hij zal Zich laten verteren door de brandende toorn van Zijn Vader. Hij zal Zich vernederen tot in de dood van het kruis.

Voelt u hoe verschrikkelijk de straf was op uw afval van de levende God? Ziet u hoe duur het was om zondaren los te kopen van het eeuwige verderf? Het kostte Zijn dood.

In de vorige eeuw bloeide de slavenhandel nog in Afrika. Och, zo'n slaaf kon nog worden losgekocht met goud. Maar de slaven van de duivel, ze konden alleen maar losgekocht worden door het dierbaar bloed van Christus. Hij ging de hel in, om voor Zijn kerk de hemel te bereiden.

Als de Heere Jezus Christus dit allemaal voor Zich ziet, dan komt Hij in de grootste benauwdheid. Hij zegt het in vers 27: 'Nu is mijn ziel ontroerd, en wat zal Ik zeggen? ' Christus schrikt van Zijn eigen woorden, als Hij de weg van het stervend tarwegraan voor zich ziet. Straks zal de hel losbreken. .. Hij heeft dit alles alleen kunnen dragen door de ondersteuning van Zijn Vader. Zijn Vader laat Hem niet los. Hoe was het ook weer met die tarwekorrel? Die zal vrucht dragen als hij sterft. Zo draagt ook Hij de belofte van Zijn Vader. Deze' belofte: 'als Zijn ziel zich tot een schuldoffer gesteld zal hebben zo zal Hij zaad zien'. Door Zijn sterven wordt een kerk vergaderd uit Noord en Zuid, uit Oost en West.

Onder deze belofte gaat Hij Zijn sterven tegemoet. Zijn lijden was niet zinloos en nog minder doelloos. Lijden door oorlog, door geweld, zoals wij dat dagelijks horen en lezen, dat is zinloos. Maar Hij zal zaad zien. De tarwekorrel die sterft zal vrucht dragen. Véél vrucht, staat er. Zet u daar vooral een streep onder!

En de grootste vrucht die Christus door Zijn sterven verworven hééft, dat is Zijn Geest. Zijn levendmakende Geest. Door die Geest zal Hij allen die van Hem zijn, naar Zich toe trekken. Hoor wat Christus bidt: 'Vader, Ik wil dat waar Ik ben ook die bij Mij zijn, die Gij mij gegeven hebt...' Door die Geest stroomt de vernieuwende kracht van Christus uit. Die Geest leert ons in een levend geloof Christus aan te grijpen. Maar die Geest leert mij ook sterven aan mijzelf. Anders kan het niet. Anders komt dat leven met Christus nooit. Geen sterveling kan het Koninkrijk Gods binnengaan, die niet eerst met Hem gekruisigd, begraven en met Hem opgestaan is uit de doden.

Hij trekt ons mee in Zijn dood. We moeten niet iets van onszelf kwijtraken, maar alles wat we zijn. Onszelf. God gaat met Zijn kinderen een weg van afbraak en van dood, een weg van sterven en ondergaan. We gaan sterven aan zoveel dingen. Paulus heeft het over het kruisigen van het vlees met zijn bewegingen en begeerlijkheden. En dat vlees is maar niet in één dag dood. Die slag is niet in één keer geleverd. 'Die zijn leven lief heeft zal het verliezen; die zijn leven haat in deze wereld, zal het bewaren tot het eeuwige leven'. Wie zijn leven lief heeft... Wat doen wij anders dan dat? Ik, dat ligt ons voor in de mond. We zitten vol trots. Je leven haten, zegt Christus! De dood schrijven op alles wat van je zelf is! Dat is onmogelijk voor ons. Dat gaat tegen onze natuur in. Je zelf haten ... onmogelijk voor die Grieken, voor Filippus, voor ons allemaal. En toch moet het! Hoe dan? Is de naam van de Heilige Geest niet over uw leven uitgeroepen? Heeft de Geest ons niet verzekerd, dat Hij ons wil toeëigenen alles wat wij in Christus hebben? In die weg worden we afgesneden van onze eigen wortel. Dat is mijn leven. Sterven met al onze eigengerechtigheid. Leven van Zijn gerechtigheid. Is het dat bij u? Dat is bekering. Meer hoeft niet. Met minder kunt u niet toé. Augustinus bad: 'Ik sterve, opdat ik niet eenmaal sterve'. En u weet het toch: 'indien wij met Hem één plant geworden zijn in de gelijkmaking Zijns doods, zo zullen wij het ook zijn in de gelijkmaking Zijner opstanding. Erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen