De eerstgeborene onder de broederen

Als wij handelen moeten over het gaan in de voetstappen van Christus, over het drukken van de voetstappen van den Meester door Jezus' broederen, dan komen ons in de gedachten twee woorden namelijk één van Thomas en één van Jezus tot de zonen van Zebedeüs. Het eerste is dat uit Johannes 11, vers 16: Thomas dan, genaamd Didymus, zeide tot zijn medediscipelen: aat ons ook gaan, opdat wij met Hem sterven'. Het tweede is dat uit Marcus 10 : 39: Doch Jezus zeide tot hen: en drinkbeker, dien Ik drink zult gij wel drinken, en met den doop gedoopt worden, waar Ik mede gedoopt word'.

Het lijden, het sterven en het opstaan met Christus is met het christen-zijn gegeven. In psalm 89 : 28 wordt profetisch van Christus gesproken: Ook zal Ik Hem ten eerstgeboren Zoon stellen, ten hoogste over de koningen der aarde'. In het opstandingshoofdstuk 1 Corinthe 15 wordt van de Opgestane, Christus, gezegd in vers 20: Maar nu Christus is opgewekt uit de doden, en is de eersteling geworden dergenen, die ontslapen zijn' en , in vers 23: Maar een iegelijk in zijn orde: e eersteling Christus, daarna die van Christus zijn in Zijn toekomst'. En Ursinus en Olevianus vatten het nut van Jezus' opstanding aldus samen: Ten eerste heeft Hij door Zijn opntanding de dood overwonnen, opdat Hij ons de gerechtigheid, die Hij door Zijn dood voor ons verworven had, kon deelachtig maken. Ten andere worden ook wij door Zijn kracht opgewekt tot een nieuw leven. Ten derde is ons de opstanding van Christus een zeker pand onzer zalige opstanding'.

Ziet daar de gegevens in de Schrift en in de belijdenis, die de basis vormen voor de navolging van Christus in lijden, sterven en opstanding; dit op het apostolisch vermaan van Petrus, 1 Petrus 2 : 21 'Want hiertoe zijt gij geroepen, . dewijl ook Christus voor ons geleden heeft, ons een voorbeeld nalatende, opdat gij Zijn voetstappen zoudt navolgen'. In 1 Petrus 3 : 13 tot 22 werkt de apostel Petrus het lijden gelijk Christus uit. En in het vierde hoofdstuk eveneens. Genoeg om te verstaan dat het lijden tot het christen-zijn behoort en dus aller christenen roeping is. Dit lijden brengt met zich sterven enerzijds, opstaan anderzijds. Zodat men het beeld van de Zoon van God in dezen dele geheel gelijk-.vormig wordt.

Kenmerk

Het lijden is ook het kenmerk geweest van allen, die des Heeren waren, door de eeuwen heen. Van Abel af loopt er een bloedige draad van het martelaarschap door het Oude Testament. Van Abraham, de vader der gelovigen af, is heel het geslacht der gelovigen een pelgrimsvolk geweest, dat niet dan gast en vreemdeling was op de aarde. De koningen, die God vreesden en die het verstonden om bij Gods gratie te regeren, zijn onder de vorsten van Juda en Israël maar eenlingen geweest: vreemdelingen en bijwoners. De profeten Gods zijn door de vaderen vervolgd en gedood, al was het dat de zonen de graven der profeten bouwden, die eveneens de profeten uit hun eigen tijd tegenstonden en verachtten. En ge weet hoe de priesters kwalijk behandeld zijn door hen, die het wezenlijk offer der verzoening gram waren. Men leze er de geschiedenis van Doëg, de Edomiet, op na. Het was niet alleen patriarchen, niet alleen koningen, profeten, priesters opgelegd door lijden geheiligd de eeuwen door te trekken, maar evenzeer het volk, het volk Gods. Men denke slechts aan de families der patriarchen, die het land der Kanaanieten moesten binnentrekken, om aldaar als vreemdelingen te verkeren. Dan ook aan het vreemdelingschap en de slavernij in Egypte, waar de bakermat lag van het volk Israël, het volk Gods. Vierhonderd jaar geoefend in slavendienst om te leren Gode tot knechten te zijn. De tijd van de woestijntochten stond in het teken van Gersom: vreemdeling aldaar. De tijd van de landinname onder Jozua, de tijd der vierhonderd jaar Richteren een aaneenschakeling van strijd en overwinning en van strijd en strijd en strijd. Men kan doorgaan de korte tijd van rust onder Salomo, de tijd van Saul, de tijd van David vooraf en de tijd nadien: het schisma tussen Efraïm en Juda: één worsteling tussen duisternis en licht. Tenslotte twee ballingschappen, die van Israël tot in het onnaspeurlijke en die van Juda in Babel gedurende zeventig jaren en evenzeer daarna: de wederkeer en het sober bestaan tot aan het Nieuwe Testament. Eén lange historie van lijden, van zonde, maar ook van genade. Van lijden en, ondanks alles, van door lijden geheiligd worden. Toch zien wij in heel die historie voor ons een heilig volk, een verkregen volk, om te verkondigen de deugden van Hem, Die ze getrokken heeft uit de Inge Lievaart: 'Woord en Antwoord' duisternis tot Gods wonderbaar licht. Dat was omdat onder hen, in hun lendenen, meereisde een lijdende Verlosser, van Wie één hunner profeten voorzegde: 'Door Wiens striemen ons genezing geworden is!'Daarom een volk, hoe ook gedrukt, geplaagd, geslagen; verkregen en geheiligd, gereinigd en gered.

Dit volk is altijd als uit het graf weer opgevoerd. Ezechiël 37 is het teken van dit volk, altijd geweest: dorre doodsbeenderen, die zouden leven, waarin Geest en leven zou zijn. Het lijden van Christus, hun oudste Broeder, uit Juda's stam , het sterven van Christus, en de opstanding van Christus, de Eerstgeborene uit de doden, tekende zich af in de historie van dit Zijn volk.

Nieuwe Testament

En nu het Nieuwe Testament. Ik wees reeds op het apostolische woord van Petrus: der christenen roeping om Jezus' voetstappen te drukken in lijden, sterven en opstanding. Hoe - hebben de mannen van het Nieuwe Verbond dit mogen doen. Zoals Israël, toen het Kanaan betrad niet heeft kunnen ingaan dan door strijd, bloed en tranen, zo hebben zij het nieuw en eeuwig verbond niet kuimen ingaan dan door strijd, bloed en tranen. Dit zijn bloedgetuigen geweest. Dit is een martelaarsvolk geweest, dat het fundament voor de kerk in Christus' bloed heeft, en zij hebben dit evangelie der zaligheid in Christus bezegeld door hun eigen bloed. Het bloed dier martelaren bevestigde hun leer, nu niet tot verdrijving der volken als eens de Kanaanitische volken, de Hethieten, de Ferezieten enzovoorts, maar tot winning der volken, opdat Jezus een Koning en Zaligmaker zou zijn aller volken. Het Nieuwe Testament begint met twaalf, met zeventig, met honderd en twintig mannen uit Israël, en het eindigt met de twaalfmaal twaalfduizend uit Israël en dan met de schare, die niemand tellen kan uit alle volk, dat onder de hemel is. Deze gemeente is als een kruisgemeente getrokken door de eeuwen. Zijn kruis hun teken en hun kruis hun merk.

Indien gij van de wereld waart, zo zou de wereld het hare hefhebben, maar nu gij van de wereld niet zijt, haat u de wereld. Maar ze heeft Mij eer gehaat dan U. Het kan niet anders en het is niet anders: het kruis hoort tot het christen-zijn ! Het grijpt nog dieper, nog veel dieper. Wij moeten niet alleen der wereld gekruisigd zijn en de wereld ons, maar wij moeten ook aan ons zelf gekruisigd worden. Wij moeten zelfs sterven aan onszelf. Opdat wij in Christus, mèt Christus opstaan zouden tot een nieuw leven. Want ik ben met Christus gestorven en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij. En wat ik leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God. Romeinen zeven, dat is het leven. Dat is het leven van het christenvolk. Sedert Paulus! Sedert Abel. Neen: sedert Christus en in Christus. En Hij staat als de Gekruisigde en Die dood geweest is en Die leeft in het middelpunt der eeuwen, in de volheid des tij ds tussen Oud en Nieuw Testament, temidden van Zijn kerk, temidden van Zijn volk, temidden van Zijn broederen. Als de Oudste Broeder onder Zijn vele broederen!

Grote verdrukking '

Als Openbaring de kerk in de eindtijd voorstelt, dan is het de schare, die komt uit de grote verdrukking. Die verdrukking geldt dus in zekere zin van de kerk van alle tijden. Maar in het bijzonder van die tijden op de knooppunten der kerk: de uitleiding uit Egypte en de bondssluiting. de intocht in het beloofde land, de tijd der zuivering door de ballingschap, de intrede van het Nieuwe Verbond: lijden, sterven, opstanding van Christus en de uitstorting van de Heilige Geest, de tijd der Reformatie. En zulke tijden in de kerk meer. En allerbijzonderst geldt de verdrukking die dagen, waarin geen vlees zou behouden worden, als die dagen niet verkort werden om der uitverkorenen wil. Als ergens het kruis op christenen drukken zal, dan zal het daar en dan zijn. Geen wonder, dan zal de opstanding der doden daar zijn. Dan zullen wel degenen die van de wereld waren, zijn en zijn zullen, opstaan tot eeuwig afgrijzen, maar de broederen, allen! zullen opstaan tot eeuwige heerlijkheid. En zij zullen aan het volmaakt en heerlijk Lichaam van Christus gelijk zijn. Zo zal dan het lijden van deze tegenwoordige tijd niet te waarderen zijn met de heerlijkheid, die aan ons zal geopenbaard worden.

Maar het belangrijke punt is voor ieder persoonlijk, of wij tevoren door de kracht van Christus' opstanding zullen zijn opgewekt tot een nieuw leven, omdat Hij is opgewekt tot onze rechtvaardigmaking. Men moge door lijden geheiligd worden, men moge door lijden sterven, maar de opstanding, door de kracht van Zijn opstanding alleen, geeft het nieuwe leven. En dat is het leven der eeuwigheid, dat door de Eerstgeborene als een erfelijk bezit toevalt aan al de broederen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen