Ons werk: dwang of opdracht?

Hoe moeten wij onze arbeid Waarderen? Dit was de vraagstelling waarmee het vorige artikel eindigde.

Is ons werken een noodzakelijk kwaad? Doodt het werken de creativiteit die in de vrijetijdsbesteding en in het spel verder ontwikkeld kan worden? Zijn wij in onze arbeid de prooi van onze consumptiemaatschappij ?

Ziehier een aantal vragen die opgeroepen worden door de protesthouding van vele jongeren. 

De Bijbel leert ons dat een arbeidzaam leven niet begonnen is na de zondeval. Adem kreeg in het Paradijs de opdracht de aarde te onderwerpen. Na de zondeval volgde als straf dat aan onze arbeid moeiten en zorgen verbonden zijn. Maar de opdracht om de aarde te bebouwen blééf.

Daaruit mogen we concluderen dat ons werken opdracht van God is of anders geformuleerd, onze roeping is. Wij zijn, geschapen niet in de eerste plaats tot                vrijetijdsbesteders maar tot een arbeidzaam leven. Weliswaar met een aantal beperkingen.

Het is niet Gods bedoeling met ons leven dat wij zo door de zorgen van ons werk beheerst worden, dat er geen plaats is voor iets anders. In dat geval roept de Schrift ons op om 'onbezorgd' te zijn. Ook dienen we te beseffen dat we afhankelijk zijn van de zegen van God: Ps. 127 'Zo de Heere het huis niet bouwt, tevergeefs arbeiden deszelfs bouwlieden daaraan.'

Maar binnen deze begrenzingen: niet doorgaan tot overspannens toe en in afhankelijkheid van onze Schepper, is onze arbeid een opdracht ya» God zelf.

Ook een zegen. Dat beseffen vooral degenen die ziek zijn, die niet meer kunnen. Hoe lang duurt de dag als deze niet gevuld wordt door onze plichten? Maar ook: wat een problemen nu de vrije tijd toeneemt en het moeilijk valt deze op zinvolle wijze te besteden. In onze maatschappij vraagt niet alleen de werkgelegenheid alle aandacht, maar ook de vrijetijdsbesteding.

Het klinkt zo mooi: wanneer we minder plichten hadden, bleef er veel meer tijd over om creatief bezig te zijn. Deze creativiteit blijkt toch wel een schaars artikel. Velen zijn sneller aan verveling toe dan aan het vorm geven aan hun creativiteit. Daarom is een arbeidzaam leven een zegen. Onze tijd krijgt er een zinvolle vulling door.

Ons werk opdracht (roeping) en zegen van God. Met de beperking: niet overbezorgd zijn, want dan zouden de zorgvuldigheden van dit leven ons doen vergeten dat God ons leven gegeven heeft opdat wij zalig zouden worden. In afhankelijkheid, want als we op eigen kracht vertrouwen wanen we ons autonoom en vergeten we dat God boven ons staat en dat Hij alles door Zijn Hand regeert.' 

Meer hebben we niet duidelijk te maken, als we een goede werkhouding pogen aan te kweken. Daarmee vervallen inderdaad vele doelstellingen ontleend aan ons westers vooruitgangsgeloof als: geld verdienen — vooruitkomen — meer bereiken dan je buurman. In die doelstellingen gaat de Schrift niet met ons mee. Maar we hebben voldoende fundament als we onze arbeidshouding kunnen zien als roeping, opdracht van God. Een opdracht die met ons mens zijn gegeven is.

God stelt ons op een plaats, waar dan ook, en Hij vraagt van ons dat wij daar getrouw zullen zijn. Getrouw onze plichten vervullen, al de tijd dat Hij ons het leven geeft. Hij stelt ons daar, niet met de bedoeling om buiten adem te raken en een hartinfarct op te lopen. Hij vraagt dat wij getrouw ons werk doen en dat is wat anders dan méér doen dan je van je krachten mag vergen.

Wat zou ons maatschappelijk leven van veel spanningen verlost zijn, als we onze arbeid religieus interpreteerden. Dan zou inderdaad veel van de kritiek op onze samenleving verstommen, want dan was er geen ongezonde concurrentiezucht.

Wanneer onze plaats in het arbeidsveld als roeping gezien wordt, krijgt ook de beroepskeuze een dieper accent. Het gaat dan om de bedoeling van God met ons staan in deze wereld.

Er is een veelheid aan beroepen, zo dat vaak beroepskeuze-adviseurs ingeschakeld worden om een spoor te wijzen. Maar, de zaak is het waard om zorgvuldig overwogen te worden. Wat past bij mijn capaciteiten en interessen, zodat ik werk vind, dat bij mij hoort? Dat is individueel verschillend. Gelukkig zijn er in onze tijd mogelijkheden voor ieder om een beroep te kiezen dat bij zijn/haar persoonskarakteristiek past. Met des te meer zorg dient het daarom te geschieden. Het raakt Gods bedoeling met ons leven!

We keren terug tot onze conclusie uit het eerste artikel: het verschuiven van de maatschappelijke idealen. Jongeren zien 'woeste vlijt' niet meer als noodzakelijk. Ouderen maken zich zorgen om de werkhouding van de jongere generatie.

Ze kunnen elkaar vinden, wanneer ze niet de (klein) menselijke motieven als uitgangspunt nemen, maar de arbeid zien in het licht van Gods opdracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen