Blijven bij liet oude

Er heerst nogal enig verschil van mening onder de verklaarders van de Heilige Schrift over de vraag aan welk adres de tweede brief van Johannes is geschreven. Wanneer ge het eerste vers leest, ziet ge hoe daaruit de ouderling schrijft 'aan de uitverkoren vrouw en aan haar kinderen, die ik in waarheid liefheb'. Het probleem is nu juist wie is die uitverkoren vrouw ?

Een zeker deel van de uitleggers meent dat deze uitdrukking 'uitverkoren vrouw' een fraaie omschrijving is van de gemeente van Jezus Christus, gekocht door Zijn bloed en geheiligd door Zijn Geest. Er is immers in de Schrift ook wel sprake van de gemeente des Heeren als van de bruid van Christus ? Een ander deel van de geleerden houdt zich aan de letterlijke uitspraak van het vers en houdt op die grond staande, dat we hier hebben te doen met een brief van de grijze apostel Johannes aan een aanzienlijke vrouw, die hem bekend was, waarschijnlijk door de overgang van het heidendom naar het christelijk geloof. Wij voor ons houden het voor het laatste en komen dan tot de gevolgtrekking, dat er enkele loffelijke dingen van het gezin van deze 'vrouw' zijn te zeggen. Zowel de moeder, als enkelen van haar kinderen wandelden in de weg der waarheid. Zij beleden de ware leer van het Evangelie en stelden hun leven daarnaar aan. In alles was de Wet des Heeren hun hoogst vermaak en zielsgenoegen.

Toch zouden wij hiermee maar een deel van de waarheid vermelden. Er is meer. Deze moeder en haar kinderen hebben rust gezocht en gevonden in Christus' kruis. Zij geloofden dat de Zoon van God in het vlees gekomen is. Dat Hij werd geboren, heeft geleden, is gekruisigd, gestorven en begraven en ten derden dage wederom opgestaan. Dat Hij aan 's Vaders recht voldaan heeft door Zijn dood en opstanding en nu ter rechterhand Gods zit in de hemelen en vandaar Zijn Geest uitzendt op de aarde. Zij omhelsden de ware leer van Christus met een levend geloof van hun hart, stelden daarnaar hun leven aan, brachten dienovereenkomstige vruchten des Geestes voort en hadden zo uitzicht op het eeuwige leven.

Maar er dreigt gevaar. Er kwamen daar in die woonplaats dwaalleraren. Zij beweren dat Jezus Christus in het vlees niet was gekomen. Zeker, Jezus Christus was een ideaal mens. Maar in Hem kwam God Zelf niet op aarde. Dat God Zelf mens werd in vlees en bloed om te lijden en te sterven voor de zonde — dat was slechts een dwaas verzinsel. U gevoelt, nu komt alles op het spel te staan. De verlossing, de heiliging, de volharding — het begint alles te wankelen. De loochening, dat Jezus de Christus is, is in zijn diepste grond een loochening van de Vader en van de Zoon, want de Zoon is geen ander dan Jezus, de Christus. Maar die de Zoon loochent, die loochent ook de Vader, omdat het wezen van de Vader zich alleen in de Zoon openbaart, en alle ware kennis des Vaders haar voorwaarde heeft in de erkentenis van de Zoon, zodat de God van hen, die de Zoon loochenen, niet de waarachtige God is, maar een vals beeld van hun eigen gedachten. Wie ontkent dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, loochent tevens dat de hemel naar de aarde gekomen is in Christus. Hij houdt wel vast aan allerlei vage uitspraken over God, maar hét beeld van God in Christus kent hij niet. Zulk een mens heeft geen behoefte aan de verlossende Christus. Hij redt zichzelf. Het evangelie des kruises is hem een ergernis. Hij vindt de 'leer van Christus' bekrompen ouderwets. Johannes zegt: een iegelijk, die overtreedt, en niet blijft in de leer van Christus, die heeft God niet. Dat is zonneklaar. Want wie Christus als Zoon van God in het vlees niet wil, die heeft geen gemeenschap met God. Het woordje 'overtreedt' kan ook vertaald worden met 'die daar bovenuit gaat' of 'wie nieuwigheden aanbrengt'.

Wij zouden zeggen: wie 'progressief' is. Johannes heeft de dwaalleraars op het oog, die zichzelf verlicht waanden en als zodanig geestelijk progressief. Ineens is het alsof dit oude bijbelwoord gloednieuw wordt. Want wordt het oude rechtzinnige Bijbelgeloof niet altijd stijf, zwaar, en naar bevonden ?

Meedoen met de geest van de tijd is de leuze. Het houden van de leer van Christus — verzoening door Zijn bloed, bekering, geloof, wedergeboorte ? Voorganger, je moet ons eens op wat nieuws vergasten ! Een tikje actualiteit en een snufje sensatie: Neen, die zware termen lusten wij niet. Dan krijg ik altijd zo'n benauwd gevoel van binnen. U preekt de mensen altijd in de put. Wees eens wat moderner ! Zing eens een vrolijker lied ! Klinkt het u vreemd in de oren ? Boven die oude dingen zijn wij toch allang uit ? Christus is toch voor ons allen gestorven ? Wat behoeven wij ons toch af te tobben met al die akelige dingen ? Eén antwoord kan maar gelden: zulk een 'progressiviteit' houdt niets over. Geen regel en geen gebod. En evenmin God. Want dan gaan we verder dan God. We willen nieuwigheden.

Maar de praktijk leert dat we meer en meer losweken. Eerst van het Woord, dan van het gebod en tenslotte drijven we af. Misschien wel alleszins godsdienstig blijvende, maar zonder God.

Die in de leer van Christus blijft... het oude rechtzinnige geloof is van nature 'conservatief'. Het bezwaart het Woord. Het vraagt voortdurend naar Gods wil. Het leert dat wij met God niet anders kunnen verkeren dan door Christus. Ja, door Christus heeft het ook de Vader in de gemeenschap met de Heilige Geest. Iemand zou kunnen vragen: 'Is dit nu een lijdensoverdenking ? ' In eigenlijke zin naar de tekst niet. Maar in zakelijke zin wel. Want de leer van Christus is vol van Zijn menswording, van Zijn lijden, sterven en opstanding. Ja, allermeest centraal staat daarin het kruis. Alle lijnen gaan daar naar toe en waaieren vandaar uiteen. Door het kruis is er vrede met God. De hele zaak komt hierop neer: wat wilt ge ? Méér dan het kruis 'progressief' ... of enkel het kruis, 'conservatief ? ' Wilt ge nog weer eens letten op de tekst: het is van tweeën een. Overtreden, niet blijven in en derhalve niet hebben ? of blijven in de leer van Christus en hebben de Vader en de Zoon. We kunnen er zoveel omheen maken, we maken vaak een overbodige drukte. Maar het is in wezen diep eenvoudig. Toen Spurgeon eens zeer ernstig ziek was en zijn dood werd verwacht, zeide hij: mijn gehele theologie bestaat nu maar uit vier woorden meer: Jezus stierf voor mij ! Dat was het blijven in de leer van Christus. Hij had beide de Vader en de Zoon. De oude leer van het kruis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen