De christen-arts in deze tijd

Werkt de christen-arts inderdaad anders dan een andere dokter ? Het lijkt naar buiten altijd hetzelfde; het is zo eenvoudig: De patiënt zit tegenover de dokter. Er worden een aantal vragen gesteld en antwoorden worden gegeven. De patiënt wordt onderzocht, de bloeddruk wordt gemeten; zo nodig wordt nog bloed nagekeken of er worden andere aanvullende gerichte onderzoekingen gedaan. Uiteindelijk wordt de diagnose gesteld, het recept geschreven en dan. .. volgende patiënt.

Maar er gebeurt veel meer; het contact tussen patiënt en arts gaat veel dieper het is alzijdig, eigenlijk allesomvattend, moet dat ook zijn. De patiënt ervaart, dat er iemand met hem meeleeft, dat er ingegrepen gaat worden. En van de arts wordt gevraagd, dat hij zich helemaal inzet, met al zijn kennen en kunnen, met zijn gehele persoon. Hij treedt niet als een robot naar buiten uit; de computer zal de arts nooit kunnen vervangen. Bij dit alles wordt van de dokter veel aanpassingsvermogen en geduld gevraagd. Wij moeten steeds weer vragen; zonder vragen weteft wij niet, wat er in de patiënt omgaat, vragen is altijd weer het eerste. Maar het vragen heeft geen zin als er geen antwoord komt en de vragen kunnen soms diep gaan en zeer persoonlijk worden en dan is antwoorden alleen mogelijk, als er vertrouwen is. Dit vertrouwen kan alleen ontstaan en bestaan blijven, als de arts de patiënt tegenover zich als een mens ziet en hem niet beschouwt als een object. Een christen-arts ziet de mens als een schepsel Gods, als de kroon van de schepping Gods, als een mens, die van de moederschoot af door Hem geformeerd is. Door deze visie op de mens staat de christen-arts geheel anders in zijn werk dan iedere andere dokter, die allerlei onschriftuurlijke theorieën en ideologieën aanhangt. Dit alles brengt een grote verantwoordelijkheid mee, niet alleen verantwoordelijkheid tegenover de patiënt, tegenover andere mensen en instanties, maar vooral verantwoordelijkheid tegenover God: wij hebben aan Hem rekenschap te geven, maar wij mogen ook anderzijds op Hem vertrouwen en wij mogen geloven, dat Hij ons leiden zal: het is God alleen, die geneest.

In de huidige wereld is er een steeds voortgaande specialisering en ook de medische wereld ontkomt aan deze specialisering niet. De patiënt vindt het al heel gewoon, dat hij naar een maag-darmarts wordt doorgestuurd als hij iets aan de maag heeft of naar een speciale dokter bij hoofdpijn als hij steeds deze klacht blijft houden. Reeds Hippocrates (450 v. Chr.) leerde zijn studenten, dat het orgaan niet nummer één is in de behandeling, maar dat de mens in zijn totaliteit om behandeling, om advies en hulp, vraagt. Bekend is het woord: er zijn geen ziekten, alleen maar zieke mensen. De patiënt komt wel met een bepaalde pijn bij de dokter, maar hierachter zitten vaak allerlei spanningen. Het is een mens in nood, die zijn toevlucht zoekt bij de dokter, soms een mens die verslaafd is aan alcohol of aan drugs of iemand, die geleefd heeft op een wijze, die desastreus was voor lichaam en geest. Hier gaat de behandeling veel dieper; er is een worsteling met de macht van de dood, in meer dan één vorm. En in die worsteling neemt het gebed een plaats in, want een christen weet, dat God alleen helpen kan en dat Hij alleen uitkomst geeft.

Er zullen altijd mensen blijven, die alles van de dokter verwachten. Als er pijn is, dan moet de dokter dat verhelpen. De wetenschap is toch zo machtig; wat kan men tegenwoordig niet ? Men heeft de prachtigste apparatuur om mensen op de maan te brengen en waarom kan de dokter hier niet helpen ? En vooral, de dokter mag niet falen. De mens verwacht het van de mens.

Ook in andere opzichten is er de laatste jaren veel veranderd in de verhouding van patiënt en arts... De patiënt komt met zijn vragen, om niet te spreken met zijn eisen: de patiënt wil abortus provocatus, de patiënt vraagt om een zachte dood. Als dan de arts het dubbelgebod der liefde niet kent of er niet (meer) van weten wil en inderdaad gaat denken, dat hij zich met God gelijk kan stellen, dan zien we, dat de patiënt hier niet mee geholpen is. Uit de praktijk kennen wij allemaal die vrouwen, bij wie na een abortus provocatus schuldgevoelens optreden eri soms zware psychische spanningen, ook al willen de massa-media de mensen iets anders doen geloven en al is men bezig Nederland rijp te maken voor de Abortuswet. Maar het is veel moeilijker deze patiënten te begeleiden dan op hun verzoek in te gaan en het is eerder een tekortschieten van onze kant als op verzoeken als deze wordt ingegaan of als deze patiënten zich van ons afwenden en een andere^ arts zoeken, die wel gehoor geeft aan hun verzoek. .. Maar de meiis mag met zijn lichaam niet doen wat hij wil; hij is schepsel Gods, naar Zijn beeld geschapen en dat sluit grote verantwoordelijkheid in. Het is voor de arts lang niet altijd gemakkelijk in deze wirwar van vragen en problemen zijn weg te vinden en dagelijks vraagt hij zich af: Heb ik hier wel juist gehandeld, heb ik niets over het hoofd gezien, heb ik wel voldoende aandacht aan deze patiënt besteed ? Vooral als je er 's nachts veel uitgeroepen bent, of wanneer je net een moeilijke zaak op te lossen had, dan is het gevaar het grootst, dat je de patiënt aan de andere kant van het bureau alleen maar als een medisch geval ziet, die dan wel adequate medische behandeling krijgt, maar voor wie je je niet met je hele persoon hebt ingezet.

De arts worstelt dagelijks met medische en met ethische problemen. Maar een christen weet op Wie hij mag terugvallen en alleen dan js het werk in al zijn breedten, diepten en hoogten mogelijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen