De stokbewaarder

Deze keer willen we met elkaar luisteren naar enkele bijzonderheden uit het verhaal van de tweede persoon die in Filippi tot bekering is gekomen. Het is de cipier van de gevangenis waar Paulus en Silas opgesloten zaten.

We wezen al op-het enorme verschil in de bekeringsweg van deze twee Filippenzen, Lydia en deze gevangenbewaarder. Lydia wordt geleidelijk geleid, langs de weg van de ingestelde middelen; bij de stokbewaarder voltrekt de bekering zich langs een heel bijzondere en zeer ongewone weg. Bijbels gezien is de weg van Lydia regel en de weg van de stokbewaarder uitzondering; en niet omgekeerd.

Om te beginnen blijkt het ons uit de geschiedenis van de stokbewaarder wel duidelijk, dat God ook het felst verzet weet te breken; daar is trouwens de apostel Paulus zelf ook een sprekend bewijs van.

Dat wil overigens nooit zeggen dat het dus niet zo erg is als de mens zich verzet en verhardt; wat heeft die stokbewaarder harde slagen moeten krijgen om hem tenslotte te leren buigen onder God!

We mogen aannemen dat de geruchten over het doen en laten van de apostelen in Filippi ook wel doorgedrongen zijn tot deze gevangenbewaarder: hij zal op de hoogte geweest zijn van de wonderen die door de hand van de apostelen in de stad geschied waren. Er was nogal wat beroering in de stad aan voorafgegaan voordat de hoofdmannen de twee gevangenen aan de cipier van de gevangenis overdroegen.

Wellicht zullen deze hem juist in zijn verzet geprikkeld hebben; in ieder geval leiden we uit VS. 24 af dat de cipier met een zekere gretigheid het bevel van de hoofdmannen der stad uitvoert.

De Heere heeft dan ook gebruik moeten maken van harde klappen om deze man te buigen tot gehoorzaamheid. Zou er misschien ook bij ons iets dergelijks achter kunnen zitten wanneer wij te kampen hebben met verdrukking en tegenspoed?

Paulus mag dan kans zien om boze geesten aan zich te onderwerpen, maar de gevangenbewaarder zou nu wel eens willen zien wat die apostelen klaarmaken als het gaat over gevangenisdeuren en ijzeren ketenen.

De cipier moet er evenwel achter komen dat hij aan het strijden is tegen een almachtig God. Plotseling heeft er een aardbeving plaats. Nu is dat op zichzelf niet zo'n aangrijpend iets; in die streek kwamen die veelvuldig voor. Maar met deze aardbeving is het wel heel iets aparts. Door de aardbeving stort b.v. niet de gevangenis in, zodat er gevangenen omkomen, maar de uitwerking van de aardschok is zo, dat nu juist alleen de deuren van de gevangenis openvliegen en de ketenen losraken. En verder treft niemand enig leed.

En dat alles bij elkaar betekent dat nu juist alleen de stokbewaarder door deze aardbeving zeer fel en diep getroffen werd. Kennelijk hebben de goden of de hogere machten het uitsluitend en alleen op zijn ondergang toegelegd.

De stokbewaarder zal nu wel verband hebben gelegd tussen deze twee biddende en lofzingende gevangenen en deze wel erg wonderlijke aardbeving.

De gevolgen van de aarbeving zijn voor de cipier noodlottig. In die tijd was het namelijk regel dat de cipier met zijn leven in moest staan voor de gevangenen die aan zijn zorgen vvaren toebetrouwd. Het ontsnappen van een gevangene betekende dus voor de gevangenbewaarder zonder meer een smadelijke dood.

De goden van die twee gevangenen zijn dus blijkbaar wel erg machtig en bovendien erg op hem juist vertoornd.

Met één slag wordt deze man dus volkomen neergeveld in zijn strijd tegen God. Dat betekent echter niet dat hij zich nu ook tot die God gaat bekeren. Integendeel, het wordt volslagen donker om hem heen; alle lichten gaan uit. Hij wendt zich niet tot deze almachtige God, maar hij gaat juist op de vlucht. Zelfmoord is immers geen bekering maar een vlucht. De stokbewaarder stort in de put van de wanhoop. Er moet nog wat anders, wat meer gebeuren om een mens tot bekering te brengen.

Als we het hebben over de bekering van de stokbewaarder van Filippi, noemen we doorgaans meteen de aardbeving het middel dat God gebruikte om deze man tot bekering te brengen. En nu was deze aardbeving inderdaad een goddelijk wonder, met name als we letten op de wonderlijke uitwerking van de aardschok. Maar al deze dingen brengen de cipier niet tot bekering; in zijn wanhoop pro­ beert hij door zelfmoord nog verder van God weg te vluchten. Er is voor hem geen enkel handvat overgebleven om ook nog maar iets te verwachten; noch van God, noch van de mensen.

Er gebeurt dan ook nog een ander, een veel groter wonder daar in Filippi. Dat door een aardbeving alleen maar deuren en ketenen losraken is een wonder. Maar het is een veel groter wonder als de Heere alle gevangenen vasthoudt, terwijl alle deuren open en alle ketenen los zijn en bovendien de cipier op het punt staat uitgeschakeld te worden als hij de hand aan zichzelf slaat.

Dit wonder wordt nog groter als we horen dat de Heere zelfs ook Zijn twee biddende en lofzingende dienaren in de gevangenis vasthoudt.

Maar het allergrootste is wel, dat de Heere dit alles doet voor deze cipier; in Zijn barmhartigheid redt God het leven van een felle hater en vijand Gods. Dit wonder vooral slaat bij de stokbewaarder in als een bliksemslag.

En nu zien we ook in het hart en in het leven van de cipier een wonder gebeuren. Dat hij op slag het zwaard laat zakken waarmeee hij zichzelf van het leven wilde beroven, is niet zo'n wonder. Het leed is immers voor hem geleden nu alle gevangenen er nog zijn.

Zijn doodvonnis is daarmee ongedaan gemaakt. Maar dit is het wonder bij die man: Hij keert niet meteen tot zijn oude houding terug. In zijn gedrag tegenover God en mensen is door de aardbeving in wezen geen verandering gekomen. Hij jaagt op hetzelfde pad voort; van God af. Van een omkering, een bekering, is niets te bespeuren. Maar het tweede wonder, dat namelijk alle gevangenen er nog zijn, wordt alles anders. En het is vooral een innerlijke verandering; in het hart en de gezindheid. Als we het alleen maar uiterlijk en zakelijk bekijken, zouden we het tegenovergestelde verwachten. Als een mens in nood raakt, is hij meermalen erg vlot om zich te bekeren en van alles en nog wat te beloven. Maar als dan het leed geleden is, is men helaas even vlot met het weer terugkeren tot het oude leven. Zakelijk gezien zouden we van de stokbewaarder verwachten dat hij in zijn schulp kroop door de aardbeving en de gevolgen ervan, terwijl hij dan weer een grote mond op zou zetten en tot zijn oude bruutheid zou terugkeren, zodra hij bemerkte dat er, wat zijn gevangenen betreft, geen vuiltje aan de lucht was.

Maar het hier volledig anders. God heeft deze harde en onbuigzame man gebroken door de aardbeving, maar tegelijkertijd grijpt en trekt de Heere hem door het licht van zijn barmhartigheid en ontferming. In zijn wanhoop wilde deze man, vooruitlopend op zijn vaststaand doodvonnis, zichzelf al met het zwaard doden. Het is de laatste stuiptrekking van de zelfhandhaving. Maar deze zelfhandhaving bezwijkt eerst recht als hij. gezet wordt voor de opzoekende liefde Gods, die alles geeft voor vijanden en zondaren. Eerst wilde de gevangenbewaarder zichzelf het leven benemen; nu leert hij het eigen leven verliezen.

Door het eerste wonder, de aardbeving, wordt hem ineens alles uit handen geslagen; door het tweede wonder leert hij deze volkomen ledige hand op te houden voor God, opdat deze God zijn hand zou vullen met die genade en ontferming waar hij zojuist een glimp van had opgevangen.

Deze lege hand is de hand van het geloof. En dat geloof werkt ook vernieuwend in zijn hart. Duidelijk blijkt dat uit de vruchten van het geloof. Hij schaamt zich niet voor zijn stadgenoten, hij vreest de toorn en de straf van de hoofdmannen niet. Immers openlijk kiest hij de zijde van zijn twee gevangenen; hij neemt ze in zijn huis en liefderijk verzorgt hij hen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen