Terug van vakantie

Nadat onze rubriek er een poosje tussenuit is geweest — het gezin is soms hard aan vakantie toe ! — pogen we de draad van het uit elkaar gevallen gezin weer op te vatten, gestimuleerd door de aanmoedigende blikken van onze altijd weer moedige hoofdredacteur. —

Aan het einde van de mei-maand schreef drs. M. Burggraaf zijn artikelen over de actuele discussie tussen de oudere en jongere generatie op het punt van de arbeid. Kort samengevat ging het toen enerzijds over de vraag of de jongeren in deze tijd toch niet te veel vergeten dat de arbeid een roeping is van Godswege en dat de arbeid daarom ook in het perspectief mag staan van het komende Koninkrijk van onze Heere Jezus Christus.

Anderzijds of de ouderen niet te veel vergeten dat de arbeid nooit tot doel in zichzelf mag worden en nooit tot 'slavernij' mag vervallen, in de zin van 'eruit-halenwat-erin-zit'. Hopelijk zult u zich deze artikelen herinneren! (zie de nrs. van 17 en 31 mei jL). —

Intussen beginnen we nu met een weer anders gerichte serie. In deze serie willen de medewerkers van deze rubriek aandacht besteden aan de volgende onderwerpen: de binnenkomst van een nieuw lid in het gezin ('het geboortekaartje in het gezin'), ziekte in het gezin (met name de plaats van het gehandicapte kind in het gezin), overlijden van één der gezinsleden ('de rouwbrief in het gezin') en tenslotte: 'wat er al niet binnenkomt in het gezin iflet krant en televisie'.

Het geboortekaartje in het gezin

De oudere kinderen hebben al begrepen wat er aan de hand is. Ze zijn soms eigenwijzer dan we weten, maar soms ook wijzer dan wij vermoeden ! 'Ik geloof vast dat mamma weer een kindje krijgt', zegt de één. 'O, dat heb ik allang gezien', zegt de ander. De jonge kinderen beginnen het ook al door te krijgen en stellen hun vragen, vragen die vader en moeder zo langs hun neus weg proberen te beantwoorden of op een rustige middag daar zelf over beginnen te praten. — Hoe denken de gezinsleden nu wel over de binnenkomst van een nieuwe wereldburger in het gezin ? Reacties, die je hier en daar kunt horen, teken ik op.

'Hartstikke leuk zeg, we krijgen er een zusje of broertje bij.' In een al groot geworden gezin, waar moeder haar achtste kindje verwacht, hoor ik de opmerking' van de oudste dochter: 'Geweldig fijn, mams, enne ... we zullen u heus wel een handje helpen hoor !' Ik hoor echter óók de reactie van een zoon van 17 jaar, die zegt: 'Moest dat eigenlijk nu wel zo ? — ik dacht dat jullie wijzer zouden zijn. — Wat moeten de mensen denken?'

Hele positieve reacties dus, maar ook uitgesproken negatieve reacties. De laatste reactie, die van die jongen van 17 jaar, is een typische reactie, een typisch symptoom van de veranderende mentaliteit, die zich óók aan het voltrekken is in onze gezinnen, rond het punt van het krijgen van kinderen.

Zelf in de hand of uit Gods hand ?

Ten diepste gaat het, dacht ik, om de bovengenoernde twee vraagstellingen. Gaat het om kinderen nemen of kinderen krijgen ? De reactie van die jongen van 17 jaar is een typisch symptoom van een veranderende mentaliteit in onze gezinnen, schreef ik. Die opmerking staat heus niet alleen. Geluiden die je vandaag de dag kunt horen zijn: 'We willen voorlopig nog geen kinderen. En later nemen we er twee. Meer beslist niet.' Ik schrijf wat ongenuanceerd, dat weet ik. Toch zie je, uitgesproken of onuitgesproken, deze lijn zich aftekenen. Het is de lijn van de autonome mens, de mens die zelf de, dingen in zijn hand meent te hebben. Gaat het er op deze manier niet op lijken dat ons kind een maaksel van onze handen is ? Kunnen we dan nog wel met een goed geweten op het geboortekaartje schrijven: 'uit Gods hand ontvangen' ?

Velen kunnen dat dan ook niet meer. Het valt immers op dat vaak de naam van onze goede God er niet altijd meer aan te pas komt op het geboortekaartje ? U zult zeggen: dat is dan eerlijk ! Moeten we veeleer niet met pijn constateren dat op deze manier een belangrijk stuk van ons leven onttrokken wordt aan de voorzienige leiding van onze God ? Betekent dit niet een ontzinken aan de tere vreze Gods, aan het geloof in die God, van wie de oorsprongen van het leven zijn ? Ja, maar we hébben toch onze verantwoordelijkheid ! Je kunt toch niet zomaar raak leven ? We hebben toch een verstand van de Heere God gekregen ? Je kunt toch niet doen alsof er geen talloze problemen zijn rondom de gezinsvorming ? Het rapport van de club van Rome is toch niet voor niets verschenen ? Het is een uitgemaakte zaak dat wij een grote verantwoordelijkheid hebben rondom de gezinsvorming. Er kunnen inderdaad ook omstandigheden zijn, waarin het om dringende redenen niet verantwoord zou zijn wanneer het gezin zou, worden uitgebreid. Het zou getuigen van ongehoorzaamheid tegenover het liefdesgebod van God om dit te ontkennen. Maar het moeten nóód-oplossingen blij­ven. Het moeten nóód-verbanden blijven. Vanuit het geloof in de voorzienige God moet ons bezwaar tegen de ontwikkeling in deze tijd zijn dat het geen nood-oplossing meer is en wij menen de oorsprongen van het leven automatisch in handen te hebben.

En wat de vele problemen rondom de bevolkingsgroei en de leefruimte betreft, moet ik vaak denken aan wat onze onvergetelijke ds. G. Boer in dit verband eens zei: 'We moeten ook weer niet gaan denken dat we als een Atlas (drager van de wereldbol) alle problemen op onze rug moeten nemen, de Heere God is er óók nog!'

De Heere God is er ook nog. Hij is een keer ook nog méér dan al onze problemen en zorgen. Moeten we niet opnieuw leren om in kinderlijk vertrouwen op de God van alle leven alle dingen in Zijn hand te leggen ? Moeten we niet opnieuw leren Hem om raad te vragen ook inzake de uitbreiding van ons gezin ? Gewis, Hij zal ons door Woord en Geest toch de weg wijzen. Heeft Hij het niet beloofd: 'Ik zal raad geven, Mijn oog zal op u zijn' ? Gewis, Hij spreekt tot elk die voor Hem leeft !

Uit Gods hand: een troostvolle belijdenis

Ondertussen is de belijdenis dat we ons kind uit Gods hand hebben ontvangen een troostvolle belijdenis. Dan mogen we weten dat ons kind niet bij toeval is geboren en ook niet in de eerste plaats onderworpen is aan de grillen van het mensenbestaan. Deze belijdenis betekent, dat we niet alleen staan in de vragen en de zorgen van deze tijd, maar dat de Heere ons nabij is als de getrouwe Verbonds-God. Dat verlost van veel krampachtigheid en overbezorgdheid.

In de tijdelijke en geestelijke nood van onze kinderen, mogen we weten dat Hij machtig is te doen boven wat wij bidden en denken, overeenkomstig Zijn heerlijke beloften.

Dan mogen we weten dat we onze kinderen niet alleen uit Gods hand hebben ontvangen, wij mogen hen in alle opzichten in Zijn hand weten. In tijdelijk én in geestelijk opzicht. Dan weten wij dat Hij machtig is om hun ogen te openen voor hun verlorenheid en schuld, zodat zij de Heere Jezus nodig krijgen en leren liefkrijgen als hun Heiland en Zaligmaker. Dan mogen wij weten dat Hij machtig is hun een weg te wijzen door het mijnenveld van deze wereld.

Dat weten is geen automatisch weten, op grond van logische conclusies, maar het weten van het levend geloof, dat zich geworpen weet op Gods vaste en zekere beloften.

Dat gaat met veel strijd en aanvechting gepaard. Zo graag willen wij zélf de weg voor onze kinderen uitstippelen. Hoe nodig is het dan ook om ze niét alleen in Gods hand te weten, maar ook in Gods hand te laten ! God de Heere is de eerste en laatste en énig wettige Eigenaar!. Klinkt het niet steeds weer bij de Heilige Doop: 'Ik heb u bij uw naam geroepen, gij zijt Mijn' ? (Jes. 43 : Ib).

Dat houdt uiteraard ook consequenties in voor onze beslissingen in de opvoeding van onze kinderen. Al onze beslissingen zullen hebben te steunen op de goede regels van het komende Koninkrijk van Christus Jezus. Onze kinderen staan niet alleen onder de beloften, maar ook onder de geboden van het komende Koninkrijk.

Geen goedkope belijdenis

Buiten het geloof om verstaan, lijkt de belijdenis 'ontvangen uit Gods hand', een goedkope belijdenis. We zeiden boven al, dat niets minder waar is. Wie het geloof kent in het spanningsveld van de Heilige Geest, weet beter. Geloven is dwars tegen het zichtbare van de problemen en de vragen van deze tijd in, vasthouden aan Gods beloften. Deze belijdenis kan zwaar beproefd worden, als ons kind ziek wordt of... wanneer we tot onze schrik bemerken dat ons kind anders is dan andere kinderen.

Naschrift: Graag zou ik de lezers willen wijzen op de mooie uitgave van Echo, getiteld: 'Gekregen uit de hand van God'. Een enkele keer heb ik in mijn artikel al gezinspeeld op deze uitgave. U kunt deze recente uitgave bestellen onder 'Echo nr. 916' bij het bureau Echo, J. van Oldenbarneveltlaan 10 te Amersfoort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen