'Hier en Heden'

De lezer, alleen al vanwege het feit dat hij lezer is geen analfabeet in de kerktaal, hoorde ik zeggen, dat hij benieuwd was of Hier en Heden vacant was of vakantie had genomen. Nu ik in dit nummer probeer deze ether lichtelijk te laten trillen is het antwoord op de vraag van de lezer meteen duidelijk.

Het gonst genoeg in de kerkelijke ether, moeilijk is het niet rumor bij de lurven te pakken en lik van mij op stuk te geven. Amsterdam was frequent in het kerkelijk nieuws en niet te vergeten ook Urk, wijlen het eiland.

Jona te Amsterdam

Ik ben niet de eerste, die het heeft over ds. Van der Hoeven op zijn bekeringstocht door Amsterdam als over een Jona van onze dagen. Ds. Van der Hoeven heeft nogal wat kritiek moeten verduren. In zijn haast zei een verontwaardigde ingezonden-stukje-scribent: Laat hem maar in Jeruzalem blijven om daar zijn grafsteen te bewaken. In de gauwigheid had hij graftuin niet goed gelezen blijkbaar. God weet beter wat er in Amsterdam te koop is, zei ds. Buskes, die zich langzamerhand wel een beetje de bewaker voelt van de Amsterdamse kerkelijke hof. Wat moet je zeggen van de discussie. Natuurlijk kunnen we behalve van onder de wonderboom Amsterdams geestelijke toestand bezien vanuit twee uitkijkposten. Want het kan tegelijk verbazen dat van godsvrucht nog zoveel is overgebleven, alsook dat er maar zo bitter weinig meer te bespeuren valt.

Het hoeven er niet zeer velen te zijn trouwens. Terwille van tien rechtvaardigen zou Sodom gespaard zijn. Wij kennen het verhaal van de pessimist en de optimist die beiden ingespannen de verrichtingen van de baggermolen gadesloegen. Het verdroot de eerste dat de bakken maar steeds werden leeggestort en het verbaasde de ander dat diezelfde bakken telkens weer vol boven water kwamen. Het is dikwijls de vraag hoe je de gang van zaken bekijkt.

Er zal nog voor het blote oog verborgen godsvrucht zijn in deze grote stad Gods, maar wie wil ontkennen dat de goddeloosheid ook brandt als vuur ? Moeilijk is het een oordeel te vellen over een initiatief als van ds. Van der Hoeven. Allicht zijn er wel een paar etiketjes in ons doosje. Wat pinkstergemeente-achtig of zoiets. Ik vraag me af wat diverse kringen in Juda en Israël hebben gezegd, toen de profeet Jona naar Ninevé trok. De weerstand bij Jona zelf zegt al voldoende. Ik ben wel eens blij, dat je niet verplicht bent alles van commentaar te voorzien. Veel van al die kanttekeningen, die je in de kranten vindt, heb je zelf ook al bedacht en nog veel meer. Zeker de Bijbel vraagt om navolging, navolging van o.a. de profeten, niet om imitatie. Wie weet wat imitatie is én wat navolging is ? Zoals zo dikwijls zal het hier ook wel het geval zijn dat de leerling het sneller gevonden heeft dan de meester. In de lijn van de gereformeerde gezindte komen wij ver met de redenering, dat Jona het wel zal moeten doen als het hem werkelijk door de Heere op het hart is gebonden. Doch wanneer dat er niet achter zit zal het niet veel uithalen. Ik weet echter nog zo net niet of succes en zichtbaar resultaat kenmerken zijn van roeping van hemelswege. God kan ook andere bedoelingen hebben. Zou het kunnen zijn dat Hij zich geheel vrij wil m.aken ?

We zullen met die gereformeerde gezindte-reactie in eindeloze onderzoekingen des harten als in drijfzand terechtkomen. Is het uit God of is het uit de duivel ? Is het uit God of is het uit de mensen ? Sommigen komen daar ogenschijnlijk wel nooit uit en dat is des te erger, wanneer het gaat om de vraag van de zekerheid van het geloof.

Gamaliel heeft ook iets in die richting opgemerkt. Gamaliel meende dat de tijd het zou leren; zijn leerling begreep dat alleen de Geest het verklaart.

Intussen blijven we vragen naar het initiatief van ds. Van der Hoeven. Wie is de man die het doorgronden kan ? Wat is ons oogmerk ? Het behoud van zielen, al zou het één zijn. Of gaat het ook een klein beetje om de naam gangmaker te mogen zijn van een of andere geestelijke opwekking ? Wat dan nog ?

Billy Graham sloeg een toon aan, die duizendvoudig weerklank vond. Maar ook niet alle vrienden van het eerste uur staan thans geestdriftig achter hem.

Vriend Nixon

Zeg wie uw vrienden zijn en ik zal zeggen wie u bent! Grahams vriendschap met Nixon bevalt velen minder dan matig. Nixon staat aan werelds grootste schandpaal. Wat establishment heet wordt vandaag naakt uitgekleed. Dat gedoogt de democratie en het pleit voor de democratie, zegt iemand die blij is dat hij nog een lichtstraaltje ontdekt in de trieste affaire. De maatschappijkritiek, die waar het in de kraam te pas komt genadeloze ethiek huldigt, kan overal terecht. Schanddaden in verschillende landen, bloedbaden zelfs.

Het is een gigantische vraag hoever een overheid kan en mag gaan ter bescherming van vrijheid en veiligheid. Actiegroepen buiten bestaande vrijheden gewetenloos uit om de staat omver te werpen. Hoe hard tegen hoe hard ?

Wij hoeven gelukkig het kwade niet goed te noemen. Maar wij moeten ook doorhebben wanneer zonder pardon de overheid omlaag wordt gesleurd. Er zitten zo­ veel bedoelingen achter. Heeft men behagen in de ontbloting — het is immers ook een militair begrip — of is er iets vaardig in ons, dat Sem en Jafet destijds dreef om schande te bedekken ?

Geweld en list maken in de hedendaagse wereld de dienst uit. De liefde die alle dingen bedekt is de afwezige. Meestentijds.

Urk

Ook Urk kwam over de tong. Prof. Rothuizen begon. Hij beklaagde zich dat hij nooit eens in Urk mocht preken, terwijl hij er toch zo dicht bij woonde. Allen die er wat over wisten klommen in de pen. Urk werd door sommigen ter helle nedergestoten. Anderen verhieven Urks kerkgang en gezang hemelhoog. Het is te hopen dat Urk zelf maar op de begane grond blijft.

Wij constateren slechts dat niet elke gereformeerde preekbevoegde in elke gereformeerde kerk mag voorgaan. Daar begon het geschil mee. Eens werd het ons hervormden voor de voeten geworpen. En de gereformeerden zeiden zedig: Zoiets gebeurt bij ons niet. Ik wil maar zeggen dat wij ons als kerk niet moeten beroemen als één die losgespt.

Modaliteiten in overvloed. De een prijst, de ander keurt af. Dat bleek al met de poging Amsterdam terug te roepen tot het geloof. Al dat gekrakeel van christenen onderling, al die eindeloze meningsverschillen versterken niet het vertrouwen in de boodschap van vrede. Zou het niet verstandig zijn om elkaar een beetje meer met rust te laten en zouden wij niet beter doen onze ogen wat meer opwaarts te houden ?

Er is misschien toch nog wel een beetje van God in Amsterdam, veronderstelden sommigen, die Amsterdam nog niet op éne lijn zagen met Ninevé. Inderdaad, misschien is er nog zegen in druivebosjes. Maar laten wij er goed erg in hebben hoeveel van onszelf is in alles waar wij dag én nacht mee in de weer zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen