Israël

'Met grote zorg heeft het moderamen van de generale synode kennis genomen van het heropenen van de vijandelijkheden in het Midden-Oosten. Het militaire geweld brengt opnieuw onherstelbaar leed in de talloze gezinnen aan beide zijden en de emoties van vervreemding en haat worden tot een hoogtepunt opgedreven. Het heeft ons geschokt dat de Arabische landen de bezette gebieden juist op de sabbat en terwijl het joodse volk de Grote Verzoendag vierde, binnenvielen. Het moderamen deelt de hoop van velen, dat het eindelijk komen moge tot een echte vrede in het Midden-Oosten, waarin de frustraties van de één en de angsten van de ander mogen plaatsmaken voor het aanvaarden van elkander. Wij vrezen dat het hernieuwde oorlogsgeweld — wat daar de uitkomst ook van moge zijn — de verbeten gevoelens zal versterken en het bereiken van de vrede nog meer gecompliceerd zal maken. Omdat wij weten, dat God gerechtigheid en vrede wil — roepen wij de gemeenten op in het gebed de Heer te vragen, dat Hij de strijdende partijen moge geven dat ze beide de strijd om de vrede mogen winnen. Wij richten dit schrijven tot u als een oproep om in de samenkomsten van uw gemeente de geestelijke en politieke nood van Israël en van de Arabische volkeren in de voorbede op te dragen aan Hem, die bij monde van Israels profeten deze verwachting bij ons heeft gewekt: dan zullen zij hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen; geen volk zal tegen het andere volk het zwaard opheffen en zij zullen de oorlog niet meer leren. (les. 2:4).' 

Waarom niet positiever?

Het zal duidelijk zijn dat we de oproep tot gebed, die het moderamen deed uitgaan, graag onderschrijven. Maar we vragen ons wel af waarom deze oproep zo halfslachtig is. Wie kennis nam van de diverse schrijven van het Hervormd moderamen in de afgelopen jaren wordt thans onaangenaam getroffen door het naar twee kanten kijken.

Wanneer gesproken werd over Vietnam, Angola, Zuid - Africa was het moderamen nooit zo behoedzaam in haar formuleringen. Dan was er in het algemeen weinig begrip voor de betreffende overheden; integendeel, er was sprake van een eenzijdig kritische opstelling. Thans acht het moderamen het gewenst om zich van een duidelijke uitspraak te onthouden en te kijken naar twee kanten. Waarom nu opeens geen duidelijk spreken en geen oproep tot steun aan Israël? Toen de synode enige tijd geleden de kwestie Israël als theologisch probleem behandelde werd bijna gesteld dat het land als zodanig heilig was. Dat riep — begrijperlijkerwijs — nogal wat kritiek op. Waarom nu echter geen openlijke sympathiebetuiging voor 't volk Israël, de beminden om der vaderen wil, de stam waarop we als kerken in het Westen zijn geënt? Niet omdat de staat zo heilig is of het staatsbestel zo acceptabel, of de religieuze verwantschap zo sterk is, maar omdat Israël het volk van de belofte is! Bevreemdend acht ik het dat het moderamen nu zo behoedzaam spreekt en de Arabische landen vrijwel gelijk behandelt met Israël. Versta mij goed: de oproep, om voorbede voor beiden onderstreep ik. Maar mag Israël niet een krachtig meeleven van ons, vanuit de kerk verwachten? Of moeten de aanvallers en de aangevallenen door de kerk gelijk worden beoordeeld? In de dezer dagen gepubliceerde oproep om steun aan Israël, ondertekend door o.a. prof. dr. H. Berkhof, ds. S. Gersen en ds. A. A. Spijkerboer, lezen we dat Israël overvallen is door de Arabische staten, die blijkens hun eigen verklaringen, nooit erkenning van en nooit vrede met de Joodse staat hebben gewild. Het is deze keer dan ook bittere ernst. Waarom in deze situatie van bittere ernst opeens dit halve spreken van onze kerk? Zo zien we weer opnieuw hoe het spreken van de kerk, van onze kerk, niet losstaat van politieke voorkeur of willekeur. Het moderamen heeft verzuimd om in deze schokkende zaak profetisch te spreken, profetisch met het oog op de tekenen der tijden waarvan Israël wel eens de belangrijkste zou kunnen zijn. Juist daarom omdat het hier om meer dan een politieke zaak gaat had het moderamen vrijuit kunnen en moeten spreken.

Meeleven

Het is in deze, dagen meer dan ooit zaak mee te leven met het volk Israël, dat opnieuw ervaart de agressie van landen, die zich bij voorbaat verzekerd weten van steun van Moskou en de landen die zich daarmee verwant gevoelen. Geve God het volk Israël in deze dagen van beproeving Zijn zegen en Zijn kracht.

De oproep tot steun, hierboven genoemd, onderstreep ik graag. Het gironummer voor bijdragen is 23434, t.n.v. 'Collectieve Actie Israël'. Laten we hier massaal steunen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen