In Geneve

In de week van 17 september jl. mocht ik te zamen met de heer A. van Roon, eveneens bestuurslid van onze Herv.-Geref. Mannenbond, op verzoek van het breed moderamen van de Generale Synode van onze kerk de internationale conferentie voor 'kerkelijke mannenarbeid' bijwonen. Deze werd ditmaal gehouden in het prachtig gelegen Oecumenisch Conferentieoord van de Wereldraad van Kerken te Bossey (±20 km van Geneve verwijderd). Het thema van deze conferentie was: het kerkelijk mannenwerk in Europa en Amerika. Dit 'mannenwerk' omschreef men als volgt: het is een functie en levensuiting van de kerk. Zij ziet zich als een dienstgroep, die mannen in staat stelt hun christen-zijn te verwezenlijken en daardoor de maatschappij te helpen om een antwoord te geven op de problemen van deze tijd.

Het is voor ons, die als enige Nederlanders deze conferentie bijwoonden, een boeiende en leerzame, maar ook wel vermoeiende week geweest. Aan deze conferentie namen deel afgevaardigden van mannen-organisaties en bonden uit de meeste Westeuropese landen en uit Amerika. Zelfs was daar één predikant uit Polen, en één uit Oost-Duitsland aanwezig; hoewel meerderen een uitreisvisum hadden aangevraagd en hun dat aanvankelijk ook was toegezegd, hadden deze twee slechts toestemming gekregen om hun land te verlaten.

Waarop geconcentreerd ?

Het is mij gebleken, dat het werk van de mannenorganisaties in het buitenland in het algemeen zich vooral concentreert op allerlei kerkewerk, verricht door mannen en vrouwen in de plaatselijke gemeenten. Veel werk, dat in Nederland door andere organisaties en bonden wordt uitgevoerd — ik denk hier b.v. aan het jeugd- evangelisatie, zondagsschool, gezins- en bejaarden werk — wordt in andere landen door mannen-of vrouwenorganisaties verricht. Slechts zeer zelden kent men, zoals bij ons, studieverenigingen, waar men regelmatig bijeenkomt en een Schriftgedeelte met elkaar bespreekt. Zeker, verscheidene sprekers wezen wel op de noodzaak van bijbelstudie.

Ik denk aan de Britse afgevaardigde, die het doel van het 'mannenwerk' als volgt omschreef: de verheerlijking van God en het bevorderen van de gemeenschap van kerkelijk meelevende mannen; de verdieping van het geestelijk leven en de bevordering van bijbelstudie en van het daadwerkelijk christen zijn.

Een Zweedse afgevaardigde zag als opdracht van deze arbeid: de mannen tot Christus en in de christelijke gemeenschap te brengen om hen zo tot actieve arbeid in de gemeente toe te rusten.

Ik meen, dat wij het hier hartelijk mee eens kunnen zijn en eerlijk moeten toegeven, dat van de laatste hier genoemde taken bij ons wel eens heel weinig terecht komt. Wat bij ons wel eens uit het oog verloren wordt, staat bij hen centraal.

Uit de groepsdiscussies, die zeer levendig en openhartig waren, bleek ons echter wel, dat er van bijbelstudie bij de meesten niet veel terecht komt. Alle nadruk .wordt gelegd op de 'praxis', hoe dus een christen zich gedragen moet jegens en omgaan mét zijn naaste. De woorden medemenselijkheid, solidariteit met het lot van de mensheid, enz. kwamen nogal eens naar voren in de besprekingen.

Velen, vooral zij, die werkzaam waren in de grote steden, spraken openlijk uit, dat zij met de woorden 'bekering of wedergeboorte' 'en met de opdracht mensen tot het geloof te bewegen, niets meer konden aanvangen in onze moderne samenleving. Gelukkig waren er ook anderen, die van de noodzaak van bekering en persoonlijk geloofsleven van de mens overtuigd waren en dit als het hoofddoel van alle kerkelijke arbeid zagen.

Patriarch Pimen

Een hele historische gebeurtenis was het bezoek aan onze conferentie van de patriarch Pimen uit Moskou, het hoofd van de gehele Russische Orthodoxe Kerk, die te zamen met de patriarch van Leningrad en van Kiew en andere hoogwaardigheidsbekleders in die dagen in Geneve was. In vol ornaat schreden zij plechtig, met in hun hand een gouden of zilveren staf, de zaal binnen en werden door sommigen met een handkus en kniebuiging begroet. Voor ons calvinisten en lutheranen een vreemde gewaarwording. Ik moet er niet aan denken, dat dit in Nederland óók een gewoonte zou zijn !

Onbewogen hoorde de patriarch een welkomsttoespraak aan, en even onbewogen sprak hij zijn eigen rede uit, waarin hij zijn dankbaarheid uitsprak voor de toenadering van de volken en kerken van oost en west, maar waarin hij vooral de nadruk legde op de roeping der kerken om meer aandacht te besteden aan het innerlijk geestelijk leven der gelovigen en niet op te gaan in allerlei politieke activiteiten, ledere politieke inmenging door de kerk in staatsaangelegenheden wees hij resoluut af. Het zieleheil der gelovigen moet de kerk meer ter harte gaan.

Nu moeten wij oppassen, dat wij niet direct en te vlug onze instemming betuigen met deze woorden, die ons zeer vertrouwd en schriftuurlijk in de oren klinken. De theologische visie van de Russisch Orthodoxe Kerk is immers een geheel andere dan de onze. Zij bestaat hoofdzakelijk uit een zich verliezen in de mystiek van hun eredienst, die zich geheel op de liturgie concentreert.

Patriarch Pimen ontkende verder, dat er geen vrijheid van godsdienst in de oosterse landen zou bestaan. Dit was volgens hem uitsluitend anti-Russische propaganda. Hij wenste daarom ook niet te spreken over de vrijheid of onvrijheid van de burgers in de Sowjetunie. Ook dit was, volgens hem, een politieke zaak, waar de kerk niets mee te maken heeft.

Dr. Potter

Geheel anders dan de ontmoeting met Pimen en de zijnen, was die met dr. Potter, de secretaris-generaal van de Wereldraad van Kerken.' Kwam de patriarch met zijn gevolg heel plechtig in vol ornaat de zaal binnenschrijden, dr. Potter, die naar ik meen op Jamaica geboren is, kwam gekleed in een kanariegeel sportoverhemd, dat fel afstak tegen zijn zwarte gelaatskleur, joviaal zwaaiend de congreszaal van het gebouw van de Wereldraad binnen. Dat maakte, behalve dan dat knalgele hemd, dat ik geen dracht voor een predikant vind, een heel wat prettiger indruk op ons, dan die starre vertoning van de Russische geestelijkheid.

Ik had mij goed voorgenomen zo onbevooroordeeld en zo objectief mogelijk, voorzover wij mensen dat kunnen, naar dr. Potter te luisteren en hem te beoordelen. Tot mijn grote spijt werd echter deze ontmoeting en dit gesprek met één van de hoogste leiders van de niet-roomse kerken een grote teleurstelling. Niet zozeer nog om wat hij nu precies gezegd heeft. Dat was niet zoveel nieuws, wat wij nog niet wisten. Hoogstens zou je kunnen zeggen: 'Ik heb het zelf uit zijn mond gehoord'.

Allereerst wees hij, na de begroeting, op de vele activiteiten, die door de Werekraad gevoerd of gestimuleerd worden, nl de ontwikkelingshulp, de hulp aan de vele slachtoffers van oorlogen en rampen e.d. Vooral ook op de geslaagde bemiddeling in de bloedige strijd van Noord-en Zuid-Soedan.

Maar al spoedig ging hij over naar de huidige taak en opdracht van de kerken in deze tijd. In mijn onnozelheid heb ik altijd gemeend, dat de eigenlijke en grote opdracht van de kerk is de verkondiging van het Evangelie van Jezus Christus, de gekruisigde en opgestane Verlosser, aan

Vervolg op pag 485

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen