Uit Spurgeons Pastorale Adviezen

Eén broeder heb ik aangetroffen... wat zeg ik, één ? ... ik heb tien, twintig, honderd broeders ontmoet, die beweerden er zeker, volkomen zeker van te zijn, dat zij geroepen werden tot het ambt... ze waren er geheel zeker van, omdat zij in elk ander beroep mislukt waren. Hier volgt een voorbeeld. 'Mijnheer, ik was op een advocatenkantoor, maar ik kon dat opgesloten zitten niet verdragen en me maar niet thuis voelen in wettenstudie. De Voorzienigheid versperde me de weg, want ik raakte mijn betrekking kwijt.' 'En wat ging u toen doen ? ' 'Wel, mijnheer, ik werd genoodzaakt, een kruidenierswinkel te beginnen.' 'En gelukte dat ? ' 'Ik denk niet, mijnheer, dat ik ooit voor de handel bestemd was en de Heere scheen daar mijn weg geheel af te sluiten, want ik ging failliet en geraakte in grote moeilijkheden. Nadien heb ik een agentschap van een levensverzekering gehad en geprobeerd een school op te richten en ook nog thee verkocht. Maar mijn pad is versperd en iets in mijn binnenste doet me gevoelen, dat ik dominee behoor te worden.' Gewoonlijk is dan mijn antwoord: 'Juist, u is mislukt in al het andere en daarom denkt u, dat de Heere u bijzondere gaven gegeven heeft voor Zijn dienst. Maar ik vrees, dat u hebt vergeten, dat het ambt de allerbeste mannen nodig heeft en niet hen, die niets anders kunnen.' Iemand, die als prediker slaagt, zal het waarschijnlijk even goed doen als winkelier, advocaat of iets anders. Een werkelijk volwaardige dominee zou in alles uitmunten. Er is nauwelijks iets onmogelijk voor iemand, die gedurende jaren een gemeente bij elkaar kan houden en het middel voor haar opbouw is gedurende honderden opeenvolgende rustdagen. Hij moet bijzondere talenten bezitten en in geen geval een dwaas of nietsnut zijn. Jezus Christus is de besten waard om Zijn kruis te prediken en geen leeghoofden en stumpers.

Eén voortreffelijke zegen, die het persoonlijk gebed over de ambtelijke arbeid brengt, kan niet beschreven noch nagegaan worden. Hij is beter te ervaren dan onder woorden te brengen. Hij is een dauw van de Heere, een tegenwoordigheid Gods, die ge terstond zult verstaan, wanneer ik zeg, dat het 'een zalving van de Heilige' is. Waarin deze bestaat ?

Ik ben er benieuwd naar, hoe lang we ons het hoofd kunnen breken, voordat we klaar onder woorden kunnen brengen, wat 'gezalfd preken' betekent. Hij, die preekt, onderkent niettemin de aanwezigheid en hij, die hoort, bespeurt spoedig de afwezigheid ervan. Samaria in hongersnood is het beeld van een preek zonder die zalving; Jeruzalem met haar feestmaaltijden van vette spijzen vol merg dat van een preek, die ermee verrijkt is. Iedereen kent de frisheid van de morgen, wanneer schitterende parels elke grashalm overvloedig bedekken, maar wie is in staat die te beschrijven, of zelf voort te brengen ? Zo is het met het geheim van de geestelijke zalving: we kennen ze, maar we kunnen anderen niet zeggen, wat het is. Het is even gemakkelijk als dwaas om ze na te bootsen, zoals sommigen doen, door het gebruik van uitdrukkingen, die dan vurige liefde moeten aanduiden, maar vaker een teken van ziekelijke sentimentaliteit of louter dweperij zijn. 'Lieve Heer', 'Zoete Jezus', 'Dierbare Christus', zo vloeit hen voortdurend van de lippen, totdat men ervan walgt. Deze vertrouwelijke uitdrukkingen waren niet slechts verdragelijk, maar zelfs schoon, toen ze voor het eerst werden gebruikt door een heilige Gods, die a.h.w. sprak uit de uitnemende heerlijkheid ervan. Doch lichtzinnig herhaald, zijn ze niet slechts onverdragelijk, maar ook onbeschaamd, zo niet profaan. Anderen hebben getracht de zalving na te bootsen door een onnatuurlijke toon en geteem, door het wit van hun ogen te laten zien en hun handen op een hoogst bespottelijke manier op te heffen. De toon en het ritme van M'Cheyne hoort men bij de Schotten voortdurend: we verkiezen zijn geest verre boven zijn gemaaktheid. Alle gemaaktheid zonder kracht is als een stinkend aas, van alle leven beroofd, afkeurenswaardig en schadelijk. Zekere broeders proberen inspiratie te verkrijgen door krachtsinspanning en luid schreeuwen, maar ze komt niet: van sommigen weten we, dat ze ophielden met preken en uitriepen: 'God zegene u.' Anderen maakten woeste gebaren en knepen de nagels van hun vingers in hun handpalmen, alsof ze de kramp kregen van een hemelse gloed. Bah ! Het gehele geval riekt naar theater en toneel. In de hoorders gloed te verwekken, doordat de prediker die gloed huichelt, is een verfoeilijk bedrog, dat door eerlijke mannen moet veracht worden. 'Het huichelen van ontroering', zegt Richard Cecil, 'is walgelijk en wordt spoedig ontdekt, maar echte ontroering is de beste weg naar het hart van anderen.' Zalving is iets, dat ge niet maken kunt en namaak is erger dan waardeloos. Maar zijzelf is onwaardeerbaar en bovenmate noodzakelijk, indien ge gelovigen stichten en zondaars tot Jezus brengen wilt. Dit geheim wordt toevertrouwd aan hem, die in stilheid bidt tot God. Op hem rust de dauw van de Heere en hij is omringd door een reuk, die het hart verblijdt. Indien de zalving, die we bezitten, niet van de Heere der heerscharen komt, zijn we bedriegers en daar we haar slechts door het gebed deelachtig kunnen worden, laat ons dringend, standvastig en vurig volharden in het gebed. Laat uw vlies op de dorsvloer van het gebed liggen, totdat het nat is van de dauw des hemels. Ga het dienstwerk in de tempel niet verrichten, voordat ge u in het wasvat hebt gewassen. Denk niet, dat ge een boodschapper van de genade zijt voor anderen, voordat ge voor uzelf de God der genade gezien en het Woord van Zijn mond ontvangen hebt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen