'Hier en Heden'

Gehoord

Een lang gelamenteer over de godsdienst. De godsdienst van vroeger, die vandaag verlept is en afgedaan. Die niets meer zegt en zinloos voorkomt. Je begrijpt niet hoe je tot voor kort er nog helemaal warm voor kon lopen. Voor kort was het allemaal fris en fleurig en nu is het in elkaar gevallen. Waar vroeger een kerk stond en waar                's zondags stromen mensen naartoe liepen, ouderen en jongeren, een heleboel mensen, daar staat geen kerk meer. De kerk is afgebroken. Grote mannen vulden daar de kansel. Het zou blijven, dacht je. Tot de voleinding der wereld. Of zou die afbraak en dat stil en leeg worden al een teken zijn van die voleinding ? Ieder zei bij die. uitzending een zegje. Een vrouwenstem zei: 'Ik was nog een klein kind en 'ze' (dat zullen wel de priesters geweest zijn aan het verhaal te horen) plakten de verlossing al op me, terwijl ik me helemaal niet verloren voelde. Toen plakten ze al het etiketje op mij en praatten zij mij al aan dat ik verlost was'. Dat komt wel in het straatje van ons gereformeerden, althans van een deel van ons. Want wij zeggen toch ook vaak, dat je je nood moet kennen en moet leren je verlorenheid en dan pas kan er meer gebeuren. Dat wijsmaken dat je verlost bent, eer je je ook maar enigszins verloren voelt, dat is nonsens. Ja, en toch, wanneer je dat zo'n vrouwenstem hoort zeggen, denk je bij jezelf: zij heeft wel gelijk en het is begrijpelijk dat zij dat, wat volgens haar onzin is, van zich schuift, maar elke verloste weet toch anderzijds van teboekstelling en van bemoeienis lang voor hij zocht, vroeg en in nood verkeerde. Die kant is er heel degelijk en heel massief, al zal het wel een andere kant zijn als waar wij ons meest op zitten blind te staren.

Ik bedoel maar dat de dingen niet logisch zijn als wij ze voorstellen en uitdragen. Dikwijls wordt wat eerst was laatst en wat laatst was weer eerst. Er is weinig meer eerst dan de Eerste. God, bewaar mij voor een geloof dat sluit als een koekjesbus. Wij zien het, maar doorgronden het niet. Ik ontmoet velen die het helemaal doorgronden, zij doorgronden het tot op de bodem, zij doorgronden het tot op de nooit begonnen eeuwigheid, maar als ik hen aanhoor krijg ik de indruk dat zij het helemaal niet zien. Zij doorgronden het als de beste, tenminste dat denken ze, maar zij zien het niet. Er zijn er gelukkig wel die het zien. Met een verwonderd oog. Doorgronden is er niet bij. Het wordt al ondoorgrondelijker.

Israël

Wie kan thans zwijgen over Israël ? Al is dit land wel weer van de voorpagina verdreven. Is het vraagstuk van de zelfstandige staat der joden alleen vanwege de ongelukkige aardrijkskundige ligging van het land in de muil van de oliemoloch terechtgekomen of is al dat machtige oliegedoe met zijn geheimzinnige vertakkingen en verwortelingen opgeroepen om als een over de aarde dreunend Goliath-complex het kleine Davidsstaatje onder de voet te lopen ?

De materialist zegt: het is alleen maar de olie, wat ik je kik. Het draait alles om stoffelijke dingen. Honger is het principe waar alles om draait, zegt de marxist. Het stof kan een beetje stoom afblazen, wat roompluimpjes produceren af en toe, en dat is dan al dat onwezenlijk gedoe van wat ze geestelijk noemen.

Alleen het materiële, het stoffelijke, doet ertoe. De rest is afscheidsel. De communist in Marx' voetspoor kon nog wel eens voor een part gelijk hebben. Onze bijbeluitleggers zouden zich rekenschap moeten geven van wat God gezegd hééft tegen Adam: Stof zijt gij. God heeft meer gezegd. Echter ook: Stof zijt gij ! Ik zou denken dat de mens na de zondeval bij veroordeling terstond sterker in zijn stoffelijk origine is teruggeworpen. De retourreis is onmiddellijk ingezet. Vanuit die stoffelijke gesitueerdheid zullen wij al het gebeuren heel materialistisch bekijken. Alles draait om olie. Het gaat er slecht om dat wij brood op de plank zien. Verder reikt de horizon niet.

Er zit gelijk in, want voor wie het zo beziet is het in feite zo. Doch hij heeft niet in de gaten, dat achter heel die materialistische machinerie van het gigantisch oliegedoe geweidhebbers (oversten van geestelijke boosheden) duistere machinaties voltrekken om Gods Raad te verbreken. Het kan zijn dat mensen geheel aan de stoffelijke dingen zijn verslingerd, doch er is een geest die werkt in de kinderen van de ongehoorzaamheid.

De mens meent dat hij autonoom is. Er is geen grotere illusie dan de waan eigen baas te zijn. Israël betekent dat er een einde komt aan alle dingen. Op een gewoner wijze dan wij ons veelal voorstellen. Op die manier kwamen ook het heil en de verlossing veel minder spectaculair en veel gewoner in de wereld dan wij dachten. Geboren uit de maagd Maria. Als wij geleefd hadden in die dagen zouden wij dat niet allemaal gemakkelijk hebben aanvaard. Nu wij erachter staan lijkt het allemaal vanzelfsprekend. De Evangelieprediking was toen erg aanvechtbaar. Hij die gewoon mens is, de zoon van Jozef, noemt zich Gods Zoon.

Ook in de voleinding zal alles zich langs gewone wegen en gangen voltrekken. Laten wij niet doen alsof wij alles weten. De uiterst fijne tact van de Heilige Geest moet ons leiden en overtuigen. Voeg u, zegt de Geest. Dit is het, zegt de Geest. Heel gemakkelijk kunnen wij ons vergissen. Daarom moeten wij heel veel bidden of de Heere wil wijzen en bewaren voor waan en overijling. Zovelen door de Geest geleid worden zijn kinderen Gods. Dat zijn geen plompe betweters. Heel voorzichtig wandelen is de boodschap.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen