Geen neutraliteit!

Door enkele leden van de Ned. Herv. Kerk werd dezer dagen een verklaring inzake de Jom-Kippoeroorlog (de oorlog dus die op Grote Verzoendag begon) gezonden aan de classicale vergaderingen van de Ned. Herv. Kerk, niet om adhesiebetuiging te vragen maar wel om zo mogelijk 'met elkaar tot een duidelijke en goede positiekeuze te komen'. Aan de kerkelijke pers werd gevraagd het stuk te publiceren, waarbij gesteld werd dat men de tekst met zo grote zorgvuldigheid had opgesteld dat iedere zin een wezenlijk onderdeel van het geheel vormt, zodat men vroeg om óf de verklaring in z'n geheel af te drukken óf er anders helemaal niets van te publiceren. We voldoen aan het eerste verzoek omdat het hier om wezenlijke zaken gaat en we de lezers graag willen informeren over deze verklaring, ook al bevat deze bepaalde stellige beweringen over het land en de staat als zodanig als het teken van Gods trouw, die vragen kunnen oproepen, vragen die ook aan de orde waren toen enige tijd geleden het rapport over Israël op de hervormde synode werji behandeld.

I. De gemeente van Jezus Christus is door Gods genade in het leven geroepen en zij dankt haar voortbestaan enkel en alleen aan Gods trouw. Daarom kan de gemeente niet geloven, dat God — hoewel Israël niet instemt met haar belijdenis dat Jezus de Christus is — Israël verstoten heeft. De apostel Paulus zegt immers: de genadegaven en de roeping Gods zijn onberouweiijk' (Rom. 11 : 29).

De eeuwen door hebben mensen geprobeerd het joodse volk het leven onmogelijk te maken, en dat het joodse volk, onder alle volkeren verspreid, bewaard is gebleven, is een teken van Gods trouw. In onze tijd heeft God, na de nacht van het nationaal-socialisme, aan Israël in de terugkeer naar het beloofde land een nieuwe dageraad gegeven. De gemeente van Jezus Christus dankt God voor de nieuwe mogelijkheid om te leven, die daarmee aan Israël gegeven is.

Onder de huidige omstandigheden kan Israël alleen in een eigen staat in zijn land leven. Daarom hoort deze staat in onze tijd wezenlijk bij het teken van Zijn trouw, dat God in de terugkeer aan Israël gegeven heeft. Wie het bestaandsrecht van de joodse staat aantast, neemt daarmee het risico God zelf aan te tasten.

De keuze voor de staat brengt de erkenning met zich mee van de door Israël zelf al aanvaarde verantwoordelijkheid om in gemeenschappelijk overleg een oplossing te vinden voor de naar een eigen identiteit strevende Palestijnse vluchtelingen. Palestina als een Arabische staat met een joodse minderheid biedt geen oplossing, omdat deze staat geen joodse vluchtelingen meer op zou nemen. Daarom , blijft het vraagstuk van de Palestijnse vluchtelingen onoplosbaar zolang de Arabische volkeren Israël niet wensen te erkennen.

II. Telkens heeft de kerk geleefd in de waan, dat God Israël verstoten heeft en dat God geen plaats meer heeft voor Zijn volk. Zij meende, dat Israël bij de gratie van de kerk mocht leven, zij stelde aan het joodse volk haar voorwaarden, en zij duldde het alleen op de plaats, die zij het aanwees. Zij had geen oog voor Gods blijvende trouw aan Israël, en daarmee gaf zij te kennen, dat zij zelf niet van Gods genade wenste te leven, want zoals de kerk over God en Israël spreekt, zo spreekt zij over God en zichzelf.

Na de ramp, die het nationaal-socialisme over het joodse volk had gebracht, hoopten wij, dat de hele kerk tot inkeer zou komen, en dat zij blijvend oog zou hebben voor Gods bijzondere weg met Israël. Uit de reacties van christenen op de strijd van de joodse staat om zijn bestaan blijkt echter, dat het oude christelijke anti-semitisme in een nieuwe gedaante de kop heeft opgestoken. Weer doen christenen alsof God geen plaats meer heeft voor Israël en alsof de belofte van het land voor de joden niets meer mag betekenen. Weer stellen christenen voorwaarden aan het joodse volk, en die voorwaarden komen hierop neer, dat de staat Israël zich weerloos aan zijn vijanden uit moet leveren. Het is b.v. hoogst onrechtvaardig om van Israël ontruiming van de bezette gebieden te eisen voordat veilige grenzen gegarandeerd en vrede gesloten is.

Zo dreigt de kerk de medeplichtige te worden van Israels vijanden, die met hun anti-semitische propaganda (herdruk van de Protocollen van de Wijzen van Zion enz.) de Arabische wereld vergiftigen en die ieder spoor van Gods trouw willen uitwissen.

III. Omdat de gemeente van Jezus Christus alleen van Gods genade leven kan, weet zij zich met Israël verbonden door de trouw van de zelfde God. Omdat in deze tijd het bestaansrecht van de joodse staat in het geding is, vragen wij de leden van de Nederlandse Hervormde Kerk met ons voor het bestaan van deze staat partij te kiezen, want alleen dan kan onze prediking van de verzoening zuiver klinken en alleen dan is onze hulp aan de slachtoffers van beide partijen waarachtig.

Kerkelijke organen, zoals de rubriek Kenmerk van het IKOR en de Sectie Internationale Hulp van de Generale Diakonale Raad van de Nederlandse Hervormde Kerk, weerspreken door hun 'neutraliteit' ten aanzien van het bestaansrecht van de staat Israël het belijden, waartoe de kerk nu geroepen is. Zolang zij in deze houding volharden zijn zij niet gerechtigd om namens de kerk op te treden.

ds. P. F. Th. Aalders, Amsterdam; ds. M. G. L. den Boer, Utrecht; prof. dr. J. M. Hasselaar, Utrecht; dr. H. W. de Knijff, Spijkenisse; dr. K. E. H. Oppenheimer, Leiden; ds. A. A. Spijkerboer, Amsterdam.

Verzonden aan de Classicale Vergaderingen op 30 oktober 1973.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen