De prediking als verkondiging 2

Als er in de Schrift over de prediking wordt gesproken, gebruikt met name het Nieuwe Testament een woord, dat letterlijk betekent: aankondiging, proclamatie. Het is het woord kerussein, met als zelfstandig naamwoord: kerugma. Dat is een woord met een duidelijke achtergrond. Het werd in de oudheid namelijk gebruikt voor de proclamatie, die werd afgekondigd, als een koning de overwinning had behaald over de vijand. Zo'n koning stuurde dan een bode naar de hoofdstad, die daar ten aanhore van het ganse volk verkondigde, dat de overwinning was behaald. Datzelfde woord nu wordt ook gebruikt, als de Schrift het heeft over de prediking van het Evangelie. Het Evangelie prediken wil niets anders zijn dan de proclamatie van de Koning der koningen waarin Hij verkondigt, dat de vijand is overwonnen en zijn volk dus is bevrijd uit alle nood en dood.

Nu hoeft het hier niet nader worden uitgewerkt, wie er met die vijand bedoeld is, en wat de overwinning van de Heere op deze vijand inhoudt. Het gaat immers in de heilsgeschiedenis om het grote drama van de macht van satan, die de overste der wereld wordt genoemd, omdat hij in zijn opstand tegen God de mens aan zijn zijde heeft gekregen, waardoor zonde en schuld, dood en verderf de machten zijn, die deze wereld en ieder mensenleven in bezit hebben genomen.

De proclamatie van het Evangelie zegt nu, dat deze vijand is overwonnen. Omdat God Zijn Zoon in deze wereld heeft gezonden. En omdat deze Zoon Zijn leven heeft gegeven tot een rantsoen voor velen. En omdat Zijn bloedstorting de overwinning van de macht der duisternis en de verzoening van al onze zonden heeft teweeggebracht. En ook dat God zelf dit heeft bevestigd door de opstanding van Christus uit de doden.

Verkondiging

Nu gaat het erom, dat wij goed zien, dat dat allereerst het wezen van de prediking is. Prediking is verkondiging. Verkondiging van de grote overwinningsdaden van God in de Heere Jezus Christus. Dat betekent dus, dat het een boodschap is, die berust op een feitelijke werkelijkheid. De overwinning is bevochten. Dat staat vast. Dat is geschied. En de verkondiging maakt daar melding van.

Het zou dus dwaas zijn om van zo'n verkondiging b.v. een discussie te maken over de vraag, of het wel waar is, dat die overwinning behaald is. Stel, dat zo'n gezant van de koning in plaats van de afkondiging van de overwinning aan de mensen de vraag ging voorleggen: wat vindt u ervan ? Zou er een overwinning in kunnen zitten ? Acht u het aannemelijk ? Komt het overeen met uw inzichten en berekeningen ? Een gezant, die zo zou optreden, zou een onwaardige rol spelen. Hij zou zijn koning oneer aandoen en hij zou het volk misleiden. In plaats van hen in de blijde zekerheid van 's konings overwinning te doen delen, zou hij hen in een verwarrende twijfel verstrikt doen raken.

Toch, als wij nadenken over de prediking, moeten wij constateren, dat niet weinige predikers toch zo omgaan met de proclamatie van de Koning der koningen. Zij verkondigen niet met blijde zekerheid Gods heilrijke daden, maar zij stellen ze in discussie. Zij willen een gesprek aangaan over de mogelijkheid en de werkelijkheid ervan. En in dat gesprek willen zij ernstig rekening houden met wat de mensen voor mogelijk en aannemelijk houden. Het gevolg daarvan is, dat in plaats dat het geloof gewekt en versterkt wordt, door zo'n prediking de twijfel in de harten wordt gezaaid en de zekerheid des geloofs wordt ondermijnd.

Het is daarom van groot belang, dat wij de prediking zien als verkondiging. Het gaat om het doorgeven van feiten. De overwinning is geschied, op Golgotha en op de Paasmorgen. Het heil is verworven. De verzoening is geschied van al onze zonden. Er is hoop op het eeuwige leven. Er is de werkelijkheid van de vernieuwing des harten. Op die grond mag de prediking plaatsvinden. Op de rotsvaste grond van de waarheid en de werkelijkheid van het heil des Heeren.

Dit geeft dan ook aan de prediking haar eigen karakter. Zij krijgt daardoor het karakter van een proclamatie, die voor geen tegenspraak vatbaar is. In de prediking wordt het de gemeente aangezegd. En de waarheid daarvan staat niet ter discussie. Je kunt er alleen voor vallen, in de ware erkenning van het hart. Je kunt er 'amen' op zeggen en je erdoor laten richten en bevrijden en verblijden. Je kunt er ook 'neen' tegen zeggen. Je kunt het weigeren te aanvaarden. Dan ketst de proclamatie van het Evangelie terug op de gesloten deuren van ons hart.

Maar ter discussie stellen is onmogelijk. Dat is een onmogelijke tussenweg. Het is 'ja' óf 'neen'. Het is aanvaarden óf afwijzen. Het is je laten gezeggen door dit Woord of het afweren. Alleen deze twee mogelijkheden zijn er. Dat betekent dus, dat de prediking van het Woord ons altijd voor de beslissing stelt. Ze vraagt van ons een keus. Zij roept ons op om te reageren. En die reactie kan maar twee kanten uit.

Zo bezien is de prediking een machtig gebeuren. Het is hetzelfde gebeuren als toen 28 jaar geleden in ons land de bevrijding werd afgekondigd. Daar gingen wij toen ook niet over discussiëren. Nee, dat was een boodschap, die, toen zij ons werd aangezegd, ons door merg en been ging. Even werden wij er stil onder. Wij konden het bijna niet geloven. Zo wonderlijk klonk het ons in de oren. Maar met onweerstaanbare kracht nam het bezit van ons en toen barstte de reactie los. Die reactie was ongekende blijdschap en een alles doortintelend gevoel van vrij te zijn.

Welnu, zoiets overkomt ons ook, wanneer door de Heilige Geest het geloof in de verkondiging van het Evangelie in ons hart wordt gewekt. De prediking is dan maar niet een kwestie van woorden. Maar ze is voertuig, brengster van een ons overweldigende werkelijkheid. God zelf komt daarin tot ons door Zijn Woord en Geest. En die Macht der liefde neemt ons in bezit, zodat wij met lichaam en ziel ons Hem gewonnen moeten geven.

Bij de gratie van God

Het is duidelijk, dat als wij zo de prediking ervaren, zij voor ons een wonderbaarlijke zaak is. Zij is niet te vergelijken met welk ander woord ook. De prediking neemt een volslagen eigen plaats in. De prediking is verkondiging. Dat is haar geheim. Daardoor overkomt ze ons als een goddelijk gebeuren. Terwijl ze toch via mensen ons bereikt. Maar dat laatste maakt het alleen nog maar wonderlijker. Voor dit heerlijke werk wil de Heere mensen gebruiken, gebrekkige, zondige mensen. Hoe bestaat het ? Maar daarvoor is Hij nu juist God. Hij is zo groot, zo verheven, dat Hij zulke nietige middelen gebruiken wil en kan om Zijn goddelijk plan te volvoeren.

Maar aan de andere kant geldt: wat een hoge roeping om zo'n prediker te zijn. We kunnen dat alleen zijn bij de gratie van God. En wij kunnen het alleen zijn, als wij gebracht zijn tot de ootmoedige gehoorzaamheid aan het Woord des Heeren. Wat dat laatste inhoudt, daarover nog een volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen