Uit Spurgeons Pastorale Adviezen

Het zal overbodig zijn op te merken, dat het voor het merendeel onzer gemeenteleden dienstig is, behoorlijk wat illustraties in onze preken te verwerken. Onze Heer geeft ons daarin het voorbeeld en de meesten van de grote predikers maakten een overvloedig gebruik van beelden, gelijkenissen, allegorieën en anekdoten. Doch wacht u voor overdrijving. Onlangs las ik het dagboek van een Duitse dame, die van het Lutheranisme tot ons geloof bekeerd is. Ze vertelt van een zeker dorp, waar ze woont: 'Er is hier een evangelisatiepost, waar jonge mannen voor ons komen preken. Ik wil niets van deze jonge heren zeggen, maar ze vertellen ons niet veel anders dan een groot aantal heel aardige verhaaltjes. Sommige van die verhaaltjes heb ik ook al eerder gehoord, zodat deze predikers bij mij niet die belangstelling wekken, die ik hun zou schenken, wanneer ze ons iets goeds uit de Schriften zouden vertellen.'

Deze zelfde gedachte is ongetwijfeld ook wel bij anderen opgekomen. 'Aardige verhaaltjes' zijn heel goed, maar men moet daarin nooit het aantrekkelijke van een preek zoeken. Wees bovendien voor sommige van deze 'aardige verhaaltjes' op uw hoede, want hun tijd is voorbij: de arme dingen zijn tot op de draad toe versleten en moeten in de lorremand. Sommige ervan heb ik zo dikwijls gehoord, dat ik ze zelf ook kan vertellen, maar dat is nergens goed voor. Mogen wij en onze hoorders van zulke in voorraad opgelegde anekdoten genadig verschoond blijven. Oude aardigheden worden vervelend, wanneer grappenmakers ze als oorspronkelijk vertellen: anekdoten, waarnaar onze grootvaders al luisterden, hebben veelal dezelfde uitwerking. Wacht u voor de uiterst populaire verzsmielingen van illustraties, die in het bezit zijn van elke zondagschoolonderwijzer, want niemand zal u dankbaar zijn voor de herhaling van wat iedereen al van buiten kent.

Als ge anekdoten vertelt, laten ze dan fris en oorspronkelijk zijn. Houd uw ogen open en verzamel met eigen hand bloemen uit de tuin en van het land.

Soms werpt een verpletterende slag de prediker diep temeer

De broeder op wie hij het meest vertrouwde, wordt een verrader. Judas heft zijn hiel op tegen de man, die hem vertrouwde en op zo'n ogenblik laat de prediker de moed zakken. We zijn allen nog te zeer geneigd, vlees tot onze arm te stellen en die eigenschap berokkent ons veel verdriet. Even overweldigend is de slag, wanneer een gezien en bemind gemeentelid voor verzoeking bezwijkt en de heilige naam, waarmee hij genoemd werd, smaadheid aandoet. Alles is beter dan dit. Het doet de prediker verlangen naar een schuilplaats in een uitgestrekte woestijn, waar hij zijn hoofd voor immer verbergen en de godslasterlijke spot van de goddelozen niet meer horen kan. Door een verraderlijke Achitofel of een afvallige Demas kunnen we in een paar uur meer levenskracht verliezen dan tien jaren zwoegen van ons vergen.

Ook twist, verdeeldheid, laster en een liefdeloos oordeel hebben dikwijls de heiligen terneer gebogen en hen doen gaan 'als met een zwaard in hun beenderen'. Harde woorden kunnen een teer gemoed zeer diep wonden. Velen van de beste predikanten zijn juist door hun innig geestelijk karakter buitengewoon gevoelig — te gevoelig voor een wereld als deze. 'Een trap, die een paard nauwelijks in beweging brengt, zou een oprecht dienstknecht van God doden'. Door de ervaring wordt de ziel gehard tegen de ruwe opdoffers, die in een strijd als de onze onvermijdelijk zijn. Maar aanvankelijk schokken deze dingen ons diep, zodat we verschrikt en in diepe duisternis gehuld naar huis gaan. De beproevingen van een getrouw prediker zijn niet weinige, en die ons door ondankbare belijders worden aangedaan zijn moeilijker te dragen dan de ruwste aanvallen van openlijke vijanden. Iemand, die gemoedsrust en een kalm leven zoekt, moet geen dominee worden; als hij het toch doet, zal hij het ambt met ergernis ontvluchten.

Het zal weinigen overkomen, dat ze zulk een verschrikkelijke duisternis moeten doormaken als over mij kwam na dat betreurenswaardige ongeluk in de Surrey Music Hall 3 ). Door de ondragelijke druk der ellende was ik ten prooi aan een buitengewoon diepe neerslachtigheid. De verwarring, de paniek, de doden, die ik dag en nacht voor me zag, maakten mij het leven tot een last. Toen zong ik in mijn droefheid:

'De verwarring in mijn denken
Maakt slechts groter mijne smart.
Ja, mijn geest doet niets dan kwijnen 
En ontroostbaar is mijn hart.'

Uit die vreselijke droom werd ik op eenmaal gewekt, doordat dit woord genadig aan mijn ziel werd toegepast: 'Hem heeft God de Vader verhoogd'. Het feit, dat Jezus steeds groot is, ook al lijden zijn dienaren nog zoveel, gaf me mijn verstand en mijn vrede terug. Mocht een van mijn broeders zulk een verschrikkelijke ramp ooit treffen, laat hij dan geduldig hopen en rustig wachten op het heil van God.

3) Toen Spurgeon in 1856 voor het eerst in de Surrey Music Hall preekte, riepen een paar booswichten: 'Brand!' Onder de duizenden aanwezigen ontstond een paniek en een vreselijk gedrang, dat aan 7 mensen het leven kostte, terwijl er 28 werden gewond. Dit ongeval heeft op Spurgeon een onuitwisbare indruk gemaakt. Toen hij 25 jaar later eens in een eveneens stampvol gebouw moest preken, ontstond er toen hij de preekstoel beklom, weer een hevig gedrang. Dit greep hem door de herinnering aan het vroeger gebeurde zozeer aan, dat hij er grote moeite mee had, te gaan preken. (Vert.).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen