Het gezin in de spanning van smart en troost

U herinnert u nog van de vorige maal, dat ons gesprek eindigde in de spanning van smart en troost met betrekking tot jong gestorven kinderen. Smart en troost, die strijden om de voorrang. Het zo erge gemJs van de kleine..., het geborgen zijn bij de Heere.

Maar waarbij zal ik het weten, dat .mijn weggenomen kind deelt in de zaligheid bij de Heere ? Dat is de vraag, die in menig gesprek zich voordoet bij vader en moeder.

De beantwoording hiervan is niet zomaar even te geven. Deze ligt niet in het vlak van een verstandelijke redenering of conclusie. Het gaat hier om een weten van het geloof. Het is een persoonlijke geloofsovertuiging vanuit het Woord en de beloften van God. En wat kan daar een strijd én aanvechting om en doorheen liggen.

In de worsteling van het geloof is daar het bezig zijn met en het pleiten op Gods belofte. Eenmaal is de Naam des'Heeren over mijn kind uitgeroepen. Het is afgezonderd voor Hem en Zijn dienst in het genadeverbond. Het is in Christus geheiligd. Wanneer'de Heere nu ons kind zo vroeg heeft weggenomen, kan ik niet anders dan me in het geloof te verlaten op die belofte alleen.

En dat is de weg, die alleen leidt tot vrede en troost en overgave. Ik geef het in Gods handen. En dat zijn om Christus' wil zegenende handen. Ik houd mij aan Christus' eigen, woorden: 'Laat de kinderen tot Mij komen en verhindert ze niet, want hunner is het Koninkrijk der hemelen'.

Wie zo in het geloof amen leert zeggen op Gods eigen Wdórd en belofte, verstaat ook, wat ohze Dordtse vaderen hebben beleden aangaande de zaligheid van jong gestorven kinderen van godzalige ouders.

Maar wanneer er nu bij de ouders geen sprake is van. geloof ? Hoe is het dan met de jong gestorven kinderen van dié ouders ? De zaligheid van een kind is toch niet afhankelijk van hét al of niet geloven van de ouders ? Wat deze laatste vraag betreft: zeker niet. De Heere kan juist met het oog op de zaligheid het kind erg vroeg'^hebben weggenomen.

Maar op die andere vragen is geen antwoord 'te geven. Een oordeel daarover komt ons niet toe. We geven dat .alleen in de handen van de rechtvaardige en barmhartige God.

In ons gesprek komt een vader met nog een andere indringende vraag naar voren. Bij een verschrikkelijk ongeluk is er duidelijk sprake van grote schuld. Denkt u bijvoorbeeld aan roekeloos rijden of. rijden onder invloed van sterke drank. En wanneer ons kind daarvan het slachtoffer is geworden ?

De vader stelt de vraag: Heeft de Heere dat nu zo gewild ? Of heeft de macht vaii de duivel hier een grote rol gespeeld ? Inderdaad komt dit laatste duidelijk naar voren. Ü behoeft daarbij alleen maar te denken aan de rampen en verliezen iri het leven van Job. Wat een rol heeft de satan daarin gespeeld.

En toch. , . die geweldige uitspraak van het geloof: 'De Heere heeft gegeven, de Heere heeft genomen, de Naam des Heeren zij geloofd'. Maar wat is dat evenwel, en vooral later in Jobs leven, door immense strijd en aanvechting heengegaan.

Alleen het geloof kan in zo'n situatie meer zien dan wat voor ogen is. Verstandelijke doorgronding kan onmogelijk verder brengen. Denkt u in dit verband, maar aan de wijze van oplossen, zoals de vrienden van Job dat deden.

Het geloof alleen leert verstaan, dat de Heere Zijn weg gaat door alles heen, zelfs door het woeden van demonische machten heen. Ondanks alles, wat wij mensen niet begrijpen en nog minder doorgronden kunnen en wat bij ons mensen zoveel vragen oproept, loopt het bij de Heere niet uit de hand.

Het geloof boort door donkere diepten heen en ziet Gods vaderhand. En dat stilt ook alleen de storm van vragen, die zo woeden kan.

We zijn met gezinnen in gesprek, waar zich donkere wolken van moeite en smart hadden samengepakt. Kinderen, die werden weggenomen. Maar wat worden er ook een verliezen geleden in het sterven van een vader of moeder in het gezin. Een ernstige ziekte, die uitloopt op de dood. . . Een plotseling weggenomen worden. . . Jonge gezinnen met kinderen, die vader of moeder moeten missen. Het kan eigenlijk niet. Ze zijn niet te vervangen. Welk gezin kan vader of moeder missen. En hier geldt opnieuw: al weten we nog zo goed, dat het leven zo broos is en zomaar wegvallen kan, hét indringende en de verslagenheid in, het verlies zijn er niet minder om. '^H^^^"-

Wat trekt de Heere 'diepe sporen in het gezinsleven. De achtergebleven vader of moeder en de kinderen staan voor de werkelijkheid om met het ontstellende verlies te moeten leren leven Wie zal ook hier veel woorden weten te zeggen. En toch, het gezinsleven gaat verder en moet verder. Maar de weg is al te zwaar. Laten we voorzichtig zijn met opmerkingen, die nog niet verwerkt kunnen worden.

Door de branding van smart heen kan het alleen komen tot het 'maar' van het geloof. Maar de Heere. .. Het kan niet zijn, dat de Heere zomaar. .. Ook al begrijp ik het niet en weet ik niet, hoe het verder moet. Maar de Heere. .. In Zijn genadekracht alleen kan en zal Hij de weg banen. ,

'Zo ik niet had geloofd. . . ik ware vergaan in al mijn smart en rouw'. Wat gelukkig om temidden van zoveel vragen en moeiten, die zich in alle hevigheid voordoen, te mogen ervaren, dat de Heere Zijn Woord waarmaakt. 'Ik zal u raad geven. Mijn oog zal op u zijn'.

Zo alleen gaat een nieuwe weg open voor een gebroken gezin. Inderdaad, wel gebroken, maar dan niet ongetroost. Naar Zijn vaste belofte troost de Heere het hart, dat schreiend tot Hgrai vlucht.

Zeist

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen