Zolang het nog dag is

A. Kamsteeg: Zolang het nog dag is. Reportage over Zuid-Vietnam; 113 bladz. Uitgeverij De Vuurbaak te Groningen.
De schrijver is redacteur-buitenland van het Nederlands Dagblad en werkte nauw samen met de Evangelische Omroep. Hij bezocht verschillende plaatsen in Zuid-Vietnam en voerde gesprekken met enige Zuidvietnamese politici. Wat hij hoorde en zag geeft meermalen een ander beeld dan ons door een links geïndoctrineerde pers of dito andere media wordt voorgeschoteld.
Hij beschrijft eerst de puinhoop, die er nog over is van Quang Tri. Op 1 mei 1972 werd deze plaats veroverd door de Noordvietnamezen en de Vietcong. Op die dag had Zuid-Vietnam dan ook reeds de grootste en wellicht afschuwelijkste communistische moordpartij uit de gehele lange oorlog achter de rug. Eén van de overlevenden treft men aan in Hoeé, de stad waarheen zich de laatste aprildagen van het vorig jaar een lange rij opgejaagde mannen, vrouwen en kinderen begaf. De vlucht uit Quang Tri was begonnen. Neen, niet uit angst voor de Amerikaanse bombardementen, zoals een kennelijk door vooroordelen totaal verblind socialistisch Kamerlid in Nederland meende te moeten opmerken. De stroom mensen vluchtte weg voor de communisten, die daaruit toen een lugubere consequentie trokken: op de van wanhopigen krioelende hoofdweg nummer één werd met mitrailleurs geschoten en werden granaten gegooid. Op deze wijze kwamen de Noordvietnamezen en de Vietcong het zuiden 'bevrijden'. En eens temeer vraagt men zich verbijsterd af — daar in een helikopter boven de dodenweg naar Quang Tri — welke geest er in de grote Nederlandse publiciteitswereld is gevaren, dat men juist dit soort slachtingen, praktisch verzwijgt. De schrijver vertelt met verve hoe in hun tegenwoordigheid een viertal door het zuiden gevangengenomen soldaten weigeren uitgeleverd te worden aan het noorden en besluiten in het zuiden te blijven. Later wordt vernomen, dat elders, en enkele dagen later, enkele honderden anderen hetzelfde besluit namen. De schrijver vraagt dan ook: En was het inderdaad geen geweldige morele slag, dat de bevolking van Quang Tri niet in noordelijke richting, maar massaal, en heel bewust, naar het zuiden vluchtte?
De geschiedenis van Vietnam wordt beknopt beschreven en vermeldt het akkoord, dat op 27 januari 1972 in Parijs inzake Vietnam is ondertekend. Op grond hiervan mag in Zuid-Vietnam helemaal niet worden geschoten. Het maken van deze opmerking zou in de republiek alleen maar lachsalvo's veroorzaken. De oorlog mag op papier dan officieel beëindigd zijn, in werkelijkheid wordt zij met dezelfde en/of andere middelen hard en wreed voortgezet. Nauwelijks in twijfel te trekken cijfers tonen aan: in Zuid-Vietnam werden door de communisten sedert 27 januari 400 tanks en andere gepantserde voertuigen gebracht. Er kwamen minstens 30.000 nieuwe Noordvietnamese gevechtstroepen het land binnen, en hetzelfde gebeurde met niet minder dan 27.000 ton oorlogsmateriaal.
De protestantse kerk werd in 1911 gesticht door de Christian and Missionary Alliance (CAMA), een in de 19de eeuw gesticht Amerikaans zendingsgenootschap, gesteund door verschillende kerkengroepen. Deze CAMA neemt in Zuid-Vietnam nog steeds een grote plaats in het kerkelijke leven in. Zij heeft er zendelingen in elf plaatsen, en — verblijvend in het CAMA-gasthuis in Siagon — heeft men er het genoegen er enkele te ontmoeten. Uit de activiteiten van de CAMA is in Vietnam de Evangelische Kerk van Vietnam ontstaan, die thans 400 gemeenten en 53.000 gedoopte lidmaten telt. Protestantse christenen zijn in de republiek Vietnam nog steeds een kleine minderheid. Op de ongeveer 17 miljoen Zuidvietnamezen telt men er een 110.000.
De kloof tussen protestantse christenen en het voorouders vererende volk is diep en lijkt niet te overbruggen. Juist vanwege het haast onoverbrugbare karakter van deze kloof hoort men datgene wat er momenteel op verschillende plaatsen in Zuid-Vietnam gebeurt 'een wonder' noemen. Velen bekeren zich namelijk tot Jezus Christus, en belijden temidden van de grootst mogelijke verschrikkingen blijmoedig Zijn Naam. Men ziet dat zelfs in een vluchtelingenkamp vol beroofde en opgejaagde mensen uit het met de grond gelijkgemaakte An Loc. De vluchtelingen van An Loc zijn ondergebracht in een vluchtelingenkamp bij het plaatsje An Loi. De schrijver bracht er een bezoek.
Hij is er gekomen om ook te spreken met ds. Dieu Huynh, de man waarvan gezegd wordt 'dat hij terugkeerde uit de dood', maar die thans de naam van Christus predikt onder de primitieven van de stam der Stieng. Men is er binnengereden, maar reeds na enkele minuten zou men — haast instinc­tief — weer willen weggaan. Men zou rechtsomkeerd willen maken. Weg van deze plaats van ellende en armoede, waar men zich haast schaamt het zelf zo goed te hebben. Weg van die starende kinderogen, kinderen aan wier toekomst men maar liever niet moet denken. Weg uit deze hitte en met zijn vele stinkende vliegen en het allesdoordringende stof. Men zou het liefst op de vlucht willen slaan, maar die dag is er iets dat sterker is en men blijft. Deze vluchtelingen werden opgejaagd door het communistisch offensief van maart-april 1972, dat in het zuiden met name op An Loc was gericht. An Loc, waarvan thans wordt gezegd dat er geen steen meer op de andere staat, en waar — zoals ds. Dieu Huynh vertelt — honderden en wellicht zelfs duizenden om het leven zijn gekomen.
In en nabij An Loc leefden voor de verschrikkelijke aanval, zo'n 1500 christenen. Samen met zendeling Dave Beack werkte Dieu Huynh onder hen, maar — zoals hij zelf erkent — het was vaak ploegen op rotsen. Niettemin bezaten de christenen van An Loc en de tien omringende dorpen en hamlets, eigen kerklokalen, een pastorie, een gebouw waar onderwijs werd gegeven en een wagen voor de zendeling. Maar ook dit alles bestaat niet meer.
Met ds. Dieu Huynh werden er duizenden anderen naar het vluchtelingenkamp An Loi gebracht. In mei 1972 telden de autoriteiten er een maximaal aantal van 17.000. Daarna slaagde de Zuidvietnamese regering erin om groepen ontheemden terug te brengen naar hun plaats van herkomst. In augustus waren het er 3000 en thans zo ongeveer 7000. Maar die achterbleven waren de Stieng. Hun gebied rond An Loc staat namelijk nog steeds als onveilig bekend, of is bezet door de communisten.
Voor een hulpactie ten behoeve van de Stieng in An Loi is er alle ruimte. Ruimte om te helpen met het oog op onmiddellijke behoeften: voedsel, onderdak, kleding en onderwijs. Ruimte ook om te helpen op langere termijn, voor de periode waarin deze mensen zich elders opnieuw zullen moeten vestigen. Intussen hebben jongeren uit de A.R.P., C.H.U., S.G.P., G.P.V. en N.E.V. een actie gestart om hiervoor gelden bijeen te brengen Deze kunnen gestort worden op giro 29 14 600 t.n.v. Hulpverlening Zuid-Vietnam te Groningen.
Dit boek wordt gaarne ter lezing aanbevolen.
Waalwijk                                                                                 D. Schouten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen